آیا تا به حال شروع کرده اید به صحبت کردن با خودتان؟ آیا تا کنون خودتان را خطاب قرار داده اید؟ واکنش دیگران برابر چنین رفتاری چیست؟ اصلاً خودتان نسبت به عادت با خود حرف زدن چه احساسی دارید؟

صحبت کردن با خود نشان دهنده اختلال روانی است؟‎

به گزارش دیلی میل، بدون شک یکی از تعجب برانگیز صحنه هایی که هر انسانی ممکن است با آن مواجه شود، مشاهده فردی است که بلند بلند با خود حرف می زند. این رفتار غیر معمول به حدی است که اغلب افراد گمان می کنند آن شخص دچار توهم شده است. تصوری که، یافته روان پزشکی آن را نقد می کند و نادرست می داند.

چنین تصوری بیش از هر چیز در تلقی ما نسبت به ارتباطات ریشه دارد. برای بیشتر انسان ها ارتباطات حاصل تعامل و گفت و گوی افراد با یکدیگر است. این در حالی است که صحبت کردن با خود، چه به شکل درونی باشد و چه بیرونی یکی از اشکال مهم ارتباطات است. بر اساس یافته های به دست آمده از آخرین تحقیقات انجام شده، صحبت درونی با خود یعنی سوال پرسیدن بدون صوت بیرونی، کمک بسیاری به سلامت روان می کند.

این امر بدین خاطر است که صحبت درونی کمک بسیاری به کنترل خود می کند. نکته جالب توجه این است که بلند بلند صحبت کردن و حتی صدا زدن نام خود نشان از توان بالای قوای شناختی مغز دارد نه بیماری روانی.

توجه به این مطلب ضروری است که منظور صحبت با خود تکرار جملات عادی و روزمره مانند: کلیدم کجاست؟ نیست، بلکه مقصود صحبتی که بدل به مکالمه با خود شود.

نمونه بارز چنین امری را می توان در نوزادان مشاهده کرد. آنها در ابتدای هر چیزی، دانسته های خود را چه آوا باشد چه کلمه، با صدای بلند می گویند و این مسئله، باعث رشد قوای شناختی مغز آنها و گسترش بیانی آنها می شود. این در حالی است که روش هایی مانند نوشتن، دارای چنین کارکردی نیستند و توان کنترل مغز را افزایش نمی دهند.

بنابراین، اگر عادت دارید با خودتان بلند بلند صحبت کنید یا دائما درون مغزتان گفت و شنودی بر پاست، نگران نشوید. شما جزو سالم ترین افراد دسته بندی می شوید، چراکه خود کنترلی بیشتری و مغزی فعال تر دارید.

 

گردآوری: گروه سلامت سیمرغ
seemorgh.com/health
منبع: shafaqna.com


 
 
 

ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 
 
X