امیرحسین رستمی آهن‌فروش بود!

این شب‌ها او «فراز» سریال «وضعیت سفید» است؛ عقل‌ كل، باكلاس، فرهنگ رفته و تحصیل‌كرده؛ او همان امیرحسین رستمی خودمان است كه با «شكور» شمس‌العماره شناختیمش و با «عباس» نون‌و‌ریحون به بازی‌اش ایمان آوردیم.
 
خیلی باید در عالم بازیگری و سینما خوش‌شانس باشی كه با نخستین كارت اینقدر دیده شوی و با وجود این همه بازیگر و نابازیگر، در بازیگری‌ات صاحب امضاء ‌باشی. در كل باید «امیرحسین رستمی» باشی كه با «شكور» شمس‌العماره اینقدر دیده شوی، با «عباس» نون و ریحون بهترین بازیگر سریال‌های ماه رمضان شوی و با «فراز» وضعیت سفید، شب‌های تلویزیون را پربیننده‌تر كنی. امسال «امیرحسین‌ رستمی» از پركارترین بازیگران سینمای ایران است؛ از سریال جدیدش «دختران حوا» كه به تازگی كلید خورده بگیرید تا یك تئاتر، 2 فیلم روی پرده سینماها و 4 فیلم برای جشنواره فجر. به نوعی امسال، سال اوست. گفت‌وگوی ما با او در یكی از كافی‌شاپ‌های خیابان گاندی اتفاق افتاد.

فكر می‌كردم یك آدم خنثی هستم
اصلا قرار نبود بازیگر شوم، حتی فكرش را هم نمی‌كردم این اتفاق در زندگی‌ام بیفتد، كارم بگیرد و كارگردان‌ها برای كارها‌ی‌شان به من پیشنهاد بازی بدهند! شخصا كار با «حمید نعمت‌الله» را خیلی دوست داشتم اما درباره كاراكتر «فراز» در «وضعیت سفید» همیشه تصور می‌كردم كاراكتر خنثی است! شاید بیش از 20 جلسه با آقایان نعمت‌الله و مقدم‌دوست بحث كردیم و دوست داشتم مثل «شمس‌العماره» و «نون و ریحون» كه نقشم با وجود این‌كه اصلی نبود اما تاثیرگذار بود، در «وضعیت سفید» هم‌چنین وضعیتی را داشته باشم. احساس می‌كردم در هر كاری باید یك كار مهم انجام دهم اما در «وضعیت سفید» می‌دیدم «فراز» كار مهمی انجام نمی‌دهد اما آقای نعمت‌الله به من می‌گفت می‌خواهم در این كار این قالب را بشكنم كه همه فكر می‌كنند امیرحسین رستمی باز هم قرار است یك كار بامزه یا خنده‌دار انجام دهد.

در اوج بی‌پولی زن گرفتم
یك ماه‌و‌نیم به پایان سریال «شمس‌العماره» باقی مانده بود كه یك روز با «سامان مقدم» روی كاناپه نشسته بودیم كه سامان مقدم به من گفت بعد از «شمس‌العماره» برای بازی در سریال با هیچ جا قرارداد نبند! وقتی دلیلش را جویا شدم، گفت «حمید نعمت‌الله» (كه از دوستان سامان مقدم است)، بازی‌ات را دیده و برای سریالی كه می‌خواهد بسازد، تو را درنظر دارد.  قبلا هر 2كار سینمایی حمید نعمت‌الله (بی‌پولی و بوتیك) را دیده بودم اما با وجود این‌كه منتقدان فیلم «بوتیك» را بیشتر می‌پسندند اما شخصا «بی‌پولی» نعمت‌الله را بیشتر دوست داشتم چون خودم اوایل ازدواج‌ خیلی سختی كشیده بودم و وقتی «بی‌پولی» را با همسرم می‌دیدیم، یاد خودمان می‌افتادیم. به این دلیل آن روزها سخت می‌گذشت كه دوست داشتم در برابر سختی‌های زندگی مقاومت كنم و داشتم برخلاف جهت آب شنا می‌كردم! آن زمان تازه از دانشگاه فارغ‌التحصیل شده بودم و با وجود این‌كه پدرم در بازار آهن‌فروش‌ها بود، اصرار داشتم در رشته دانشگاهی خودم فعالیت كنم. اواخر سال 77 بود كه به واسطه یك آگهی در روزنامه، در یك شركت داروسازی كه در زمینه مكمل‌های دام و طیور فعالیت می‌كرد و در شهر صنعتی كاوه قرار داشت استخدام شدم. یادم هست صبح‌ها ساعت 5 و نیم صبح از میدان كاج سعادت‌آباد راه می‌افتادم و با اتوبوس می‌رفتم سركار و ساعت كاری‌ام هم تا 4 بعدازظهر بود. همه‌اش در راه بودم. 17 ماه ‌مدیر كنترل و مدیر كیفیت آن كارخانه بودم و حقوقم 64 هزار تومان بود. برای این‌كه ثابت كنم خودم به تنهایی قادر به اداره زندگی‌ام هستم، بعد از كارم تنیس تدریس می‌كردم و شاگرد می‌گرفتم. مثلا اگر قرار بود پنجشنبه یا جمعه برای‌مان مهمان بیاید، 2 ساعت بیشتر تنیس تدریس می‌كردم و می‌گفتم این 2 ساعت برای میوه‌های مهمانی‌ام، 2 ساعت برای شام و...؛ بالاخره اگر چند ساعت متوالی پشت سر هم مجبور باشی بازی كنی، خسته می‌شوی دیگر! بعد از چند وقت از آن كارخانه آمدم بیرون و رفتم بازار، آنجا برای خودم مغازه داشتم و آهن خرید و فروش می‌كردم! اكثر خاندان ما كارخانه آهن دارند و رستمی‌ها خاندان بزرگی‌ بین آهن فروش‌ها هستند اما بعد از یك سال و نیم با وجود این‌كه درآمد خیلی خوبی هم داشتم، واقعا دیدم محیط بازار با روحیاتم سازگار نیست! بالاخره آنقدر به این‌ور و آن‌ور زدم تا سر از بازیگری درآوردم؛ همان كاری كه خیلی دوستش داشتم.

با وجودی كه در 2 سال تولید «وضعیت سفید» خیلی سختی كشیدم و اذیت شدم اما الان می‌فهمم چقدر بزرگ‌تر شده‌ام و كارم بهتر شده است. این اواخر بعد از كار «وضعیت سفید» وقتی جلوی دوربین می‌رفتم خودم احساس می‌كردم یك‌جورهایی واقعا به این كه بازیگرها می‌گویند طرف باید در این كار پوست بیندازد رسیدم و خودم پوست انداختم. احساس می‌كنم در بازیگری یكی،‌ ‌دو پله بالاتر رفته‌ام.

من مغز متفكر داستان بودم
«فراز» در وضعیت سفید به نوعی بازكننده گره‌هایی است كه افراد با آن مواجه می‌شوند؛ یك پسر مبادی آداب، باكلاس و تحصیل‌كرده. با وجود این تا چند ماه اول كار احساس می‌كردم كاراكتری خنثی‌ هستم و مدام با خودم كلنجار می‌رفتم كه چرا هیچ كار مهمی انجام نمی‌دهم! آقای نعمت‌الله به من گفت كاراكتر «فراز» طوری است كه نباید خودش را قاطی دعواها، خل‌ و چل‌بازی‌ها و درگیری‌های این خانواده غیرنرمال بكند، فراز مغز‌متفكر داستان است، ایده‌های خوب دارد، اهل صلح و دوستی است و همه را آرام می‌كند. با تمام این تفاسیر مدام به‌خودم‌گیر می‌دادم و ناراحت بودم كه چرا كاراكترم اینقدر خنثی است! در «نون و ریحون» فرزاد موتمن به‌عنوان بهترین بازیگر سریال‌های ماه رمضان انتخاب شده بودم یا در «شمس‌العماره» با «شكور» حسابی دیده شده بودم اما به جایی آمده بودم كه اصلا كار مهمی انجام نمی‌دادم! همه‌اش سر صحنه‌ به آقای نعمت‌الله می‌گفتم من بیكارم، ایشان می‌گفت اگر بیكاری پس در فلان قسمت كی همه مشكل‌ها را حل كرد یا با فكرهایش گره این خانواده را باز كرد؟ بعد با خودم فكر می‌كردم می‌گفتم آره، فلان جا كل سكانس با من بود یا فلان كار مهم را در داستان انجام دادم، به همین دلیل بعد از گذشت چند ماه از كار، دیدم كاراكتر فراز، خیلی هم خوب است.

امیر كاظمی: فكر می‌كردم «امیرحسین رستمی» قرار است «شهروز» را بازی كند و واقعا غصه‌ام گرفته بود! وقتی با آقای نعمت‌الله داشتیم راجع به كاراكتر «امیر» حرف می‌زدیم، یك جایی انگار فهمید من این نقش را دوست ندارم، آنجا به آقای نعمت‌الله گفتم من «شهروز» را دوست دارم و ایشان هم قبول كرد این نقش را من بازی كنم.

امیرحسین رستمی: اولین باری كه مردم ‌من را شناختند، زمانی بود كه در خیابان داشتم رانندگی می‌كردم كه یكی گفت «اِ این همون بازیگرس تو مرد هزار چهره»، همین كه آمدم یك‌ذره مغرور شوم و دستی تكان دهم و ابراز احساسات كنم، كوبیدم به ماشین جلویی‌ و یكی هم از پشت به من كوبید! همانجا احساس كردم شیطان رفته توی جلدم و یك‌ذره خودم را گرفته‌ام، به همین دلیل به‌خودم گفتم امیرحسین این كارها و اداها به تو نمی‌آید، تو نباید وارد این حاشیه‌ها و ژانرها شوی، مثل قبل زندگی آرام خودت را داشته باش و پله پله جلو برو.

امیرحسین رستمی كه حالا روبه‌روی شماست می‌گوید،‌ اگر همسر و فرزند نداشتم، مطمئن باشید آنقدر تند صحبت می‌كردم و تیترهای جنجالی داشتم كه حد ندارد اما مجبورم همیشه پایم روی ترمز باشد و چراغ ترمزم روشن. من از آن دسته بازیگرانی نیستم كه حاضرند برای برنده شدن سیمرغ و جایزه، زن و بچه‌شان گرسنگی‌ بكشند تا فقط در نقش‌های خاص بازی كنند! اولویت اول زندگی من همسر و فرزندم هستند.

 یك سوال؛ شما از پول بدت می‌آید؟! اما هدف من از بازیگری چیزهای فراتری از پول است، بازیگری برایم قداست دارد؛ روزی در مصاحبه‌ای خبرنگاری از من پرسید چقدر دستمزد می‌گیری؟ در جوابش گفتم من اگر یك میلیارد هم بگیرم، كم گرفته‌ام! همه گفتند بابا طرف فكر كرده چه خبره؟! من نه اما بخدا اگر به پرویز پرستویی دنیا را هم بدهید، باز كم داده‌اید! می‌دانی چرا؟ چون بازیگری شغلی نیست كه بابتش دستمزد بگیری! این پولی كه ما بازیگران می‌گیریم، فقط برای دلخوشی است؛ به این دلیل كه با پولش می‌توانی فقط ماشینت را عوض كنی، خانه‌ بخری و...
 
تلویزیون تاریخ مصرف دارد
تلویزیون هیچگاه مدیون هیچ‌كسی نمی‌ماند چون اساسا منتظر كسی نمی‌ماند، شخصا تلویزیون خیلی به دیده‌شدن من كمك كرد و یك‌جورهایی مدیونش هستم اما بعضی جاها هم ‌یك‌جورهایی من ناجی تلویزیون بوده‌‌ام. بعضی وقت‌ها كه تهیه‌كننده‌ای با من تماس می‌گیرد و می‌گوید بیا مثلا فقط در 3 قسمت این سریال بازی كن، پیش خودم فكر می‌كنم پس حتما خوب هستم. باورتان نمی‌شود وقتی به پیشنهادهایم «نه» می‌گویم بیشتر از قرارداد بستن لذت می‌برم! از زمانی كه كارگردان می‌گوید سه، دو، یك حركت، هیچ فرقی برایم ندارد آن كار در سینماست، در تلویزیون است یا در تئاتر؛ اصلا اهل خط كشی برای بازیگر نیستم! البته این را قبول دارم كه از نظر آكادمیك كار تلویزیون تاریخ مصرف دارد و سینما مانند كتابی است كه در كتابخانه‌ات ماندگار می‌شود. به‌نظر من كه بازیگر نباید پیش خودش تصور كند چون دارد كار تلویزیونی می‌كند خب، حالا زیاد انرژی صرفش نكند و در سینما تمام انرژی‌اش را بگذارد! ‌این‌طوری  پولی كه سر سفره‌ات می‌بری حلال نیست! تو هر جا باشی، باید به بهترین نحو و كیفیت بازی كنی، فرقی ندارد كجا باشد.

بعد از 10 سال،‌ بی‌ادعا شده‌ام
بعد از این چند سالی كه در سینمای ایران بوده‌ام، تنها چیزی كه به جرات می‌توانم بگویم در من تغییر كرده، بی‌ادعا شدنم است؛ امیرحسین رستمی قبلا به‌دلیل بچگی‌هایش، متوهم‌ بودنش در شروع فعالیتش و... در گذشته تصور می‌كرد، سینمای ایران منتظرش است و اگر به یك گوشه از سینما خدمت نكند، سینمای ایران قفل می‌كند! روی تختم كه دراز می‌كشیدم می‌گفتم سینما به من احتیاج دارد! حالا بعد از 10‌سال كه امیرحسین رستمی معروف و تا حدودی محبوب شده، برعكس خیلی‌ها بی‌ادعا شده؛ من الان كاملا خالی و بی‌ادعا شده‌ام و به این نتیجه رسیده‌ام كه جزئی از یك كل هستم و همه چیز دست من نیست. یادم می‌آید یك دوره خیلی پرادعا بودم و سرم محكم به سنگ خورده بود! آن زمان «پیمان قاسم‌خانی» خیلی كمكم كرد؛ اگر امیرحسین رستمی امروز روبه‌روی شما نشسته و به جایی رسیده، 50 درصد آن ‌به‌دلیل لطف سامان مقدم بوده و 50 درصد دیگرش پیمان قاسم‌خانی.

آن روز عجیب
 با علیرضا امینی دوست بودم و 8-7 سال پیش در  فیلمی به نام «فقط چشم‌هایت را ببند» برایش بازی كردم كه اگر آن زمان توقیف نمی‌شد، شاید خیلی زودتر از این‌ها دیده می‌شدم. این فیلم در جشنواره «ریو برزیل» نشان داده شد، آن زمان خودم تهران بودم و علیرضا امینی از برزیل به من زنگ زد و گفت: «امیرحسین یك نفر می‌خواهد با تو حرف بزند.» همان‌طور كه در اتوبان مدرس در حال رانندگی بودم، یكی آن طرف‌ خط سلام كرد و گفت «امیرحسین جان اگر شما الان در برزیل بودی، غوغایی بود! این‌جا همه دیوانه‌ات شده‌اند!» گفتم: «شما؟» گفت: «من «پیمان قاسم‌خانی» هستم.» باورتان نمی‌شود خط ترمزی در اتوبان كشیدم كه هیچ وقت یادم نمی‌رود! اصلا از این خوشحال نبودم كه در برزیل كارم مورد توجه قرار گرفته، از این خوشحال بودم كه یك نفر به اسم پیمان قاسم‌خانی از كار من تعریف كرده. پیمان همیشه به من انرژی می‌داد. یك روز به من گفت «امیرحسین من دارم یك سریال می‌نویسم، دوست داری در آن بازی كنی؟» گفتم: «من كه از خدایم است!» 2 روز بعد پیمان به من زنگ زد و گفت: «امیرحسین، كارگردان سریال گفته جنس بازی امیرحسین به جنس كار من نمی‌خورد!» پشت تلفن گفتم باشد و قطع كردم، آن زمان هنوز در یك شركت كار می‌كردم. حالم بدجور گرفته شده؛ آمدم خانه یك آرام‌بخش خوردم و گرفتم خوابیدم، تلفنم هم روی سكوت گذاشتم. از این‌كه آن كار را از دست داده بودم ناراحت نبودم اما از این‌كه كارگردانی آن حرف را زده بود كه از دوستان صمیمی‌ام است بغضم گرفته بود. در یك لحظه بی‌اعتماد به نفس و خالی شده بودم! با بغض خوابیدم اما كمتر از نیم ساعت دیدم تلفنم زنگ می‌خورد، آن‌طرف خط دستیار «سامان مقدم» بود، گفت اگر امكان دارد الان به دفتر ما تشریف بیاورید. همان روزی كه دل من شكسته بود، یك اتفاق خوب افتاد كه همه چیز را فراموش كردم. كمتر از 2 ساعت قرارداد شكور «شمس‌العماره» را امضاء كرده بودم! خدا هیچ‌وقت در زندگی من را لنگ نگذاشته است.

هیچ وقت بیات نمی‌شوم
 «وضعیت سفید» سختی‌های خاص خودش را داشت، آن هم به‌دلیل داستان سریال بود، بالاخره قرار بود دوران جنگ و موشك‌باران را به تصویر بكشیم، به همین دلیل همه‌مان سختی‌های زیادی برایش كشیدیم. آقای نعمت‌الله حرفی راجع به من زده بود كه امیرحسین رستمی از روز اول تا آخر كار همیشه پرانرژی بود و در جواب خبرنگاری كه پرسیده بود یك ویژگی از امیرحسین رستمی به ما بگویید، گفته بود او همیشه تازه است؛ این برای یك بازیگر نعمت بزرگی است كه بیات نباشد و مردم از دیدنش خسته نشوند.
وقتی این را در روزنامه خواندم، خیلی كیف كردم كه حمید نعمت‌الله چنین نظری راجع به من دارد.  ‌هر روزی كه جلوی دوربین می‌روم، انگار روز اول بازیگری‌ام است، یعنی هنوز هیجان بازیگری در من هست.

وضعیت سفید مثل سربازی بود
در كل عباس حال همه‌مان را خوب می‌كرد. «وضعیت سفید» مثل دوران سربازی بود كه دوست داشتم فقط تمام شود اما وقتی این اتفاق افتاد، حالا حسرتش را می‌خورم كه چرا این‌قدر راحت از دستش دادم و آن روزها از حضورم در این كار لذت نبردم!
4-3 هفته پیش كه به دفتر حمید نعمت‌الله رفته بودم چند دقیقه بغلش كرده بودم، از بس به حضورش عادت كرده بودیم. كاش امروز ماه سوم فیلمبرداری «وضعیت سفید» بود. 2 ماه آخر كار به ما گفتند به سریال بودجه نمی‌دهند و پول تمام شده اما عین 2 ماه را به خاطرشخص حمید نعمت‌الله و با جان و دل سركار رفتیم تا كار به سرانجام برسد.

دوران موشك‌باران همیشه در ذهنم هست. وقتی صحنه‌های «وضعیت سفید» را می‌بینم، عینا مشابه آن‌ها در ذهنم وجود دارد؛ حمید نعمت‌الله در فیلمنامه‌نویسی سلطان جزئیات است و این جزئیات را وقتی در تصویر می‌بینم یاد بچگی‌هایم می‌افتم. المان‌های خیلی ریز مثل بازی‌هایی كه انجام می‌دادیم، تب آتاری كه بین بچه‌ها افتاده بود، حباب‌هایی‌ كه با مایع ظرف‌شویی باد می‌كردیم و می‌فرستادیم هوا، ترانه‌هایی كه از رادیو و تلویزیون پخش می‌شد همه و همه من را یاد بچگی‌ها و روزهای موشك باران می‌اندازد

بعد از چند وقت از آن كارخانه آمدم بیرون و رفتم بازار، آنجا برای خودم مغازه داشتم و آهن خرید و فروش می‌كردم! اكثر خاندان ما كارخانه آهن دارند و رستمی‌ها خاندان بزرگی‌ بین آهن فروش‌ها هستند اما بعد از یك‌سال‌و نیم با وجود این‌كه درآمد خیلی خوبی هم داشتم، واقعا دیدم محیط بازار با روحیاتم سازگار نیست! بالاخره آنقدر به این‌ور و آن‌ور زدم تا سر از بازیگری درآوردم؛ همان كاری كه خیلی دوستش داشتم

تمام دغدغه‌، هم و غم، انرژی و ذهنم درگیر نتیجه «وضعیت سفید» است. وقت‌هایی كه مشغله ذهنی زیادی داشته باشم، كم‌خوراك می‌شوم، وزن كم می‌كنم، نمی‌توانم هیچ‌چیزی بخورم، بی‌خوابی می‌كشم، شب‌ها خواب‌های عجیب می‌بینم، از خواب می‌پرم و تبخال می‌زنم!