گفت‌وگو با بازیگر سریال «تا ثریا» و «پنجره»

به‌دنبال سبك خاصی در بازیگری هستم
حسین مهری، بازیگر جوانی است كه تا‌كنون در مجموعه‌های پایتخت، نابرده رنج و زیرهشت ایفای نقش كرده است. وی كه متولد 1363 است به گفته خودش سابقه‌ای 18 ساله‌ در عرصه تئاتر دارد. او اولین بار در نقش عباس در سریال زیرهشت به مخاطبین معرفی شد و درحال حاضر 2 سریال «تا ثریا» و «پنجره» را همزمان روی آنتن دارد. حضور او در نقش مسعود «تا ثریا» بهانه‌ای شد تا با وی گفت‌وگویی داشته باشیم.

پیش از این هم در مجموعه‌های دیگری از سیروس مقدم حضور داشته‌اید؟
بله، این سومین همكاری من با این كارگردان پس از كارهای زیر هشت و پایتخت بود. علاوه بر حضور در این مجموعه‌ها در سریال نابرده رنج و پنجره نیز ایفای نقش كرده‌ام.

با این حضور چندین ساله فكر می‌كنم هنوز زمان آن اتفاقی كه باید بیفتد، نیفتاده و تا امروز نقش مهمی نداشته‌اید كه مخاطب شما را با آن بشناسد.
تنها دلیل این اتفاق را لطف خدا می‌دانم، چرا كه اگر قرار بود سال‌ها قبل چنین اتفاقی بیفتد به‌طور حتم من این تجربه‌ای را كه اكنون با حضور در كارهای مختلف به دست آورده‌ام، نداشتم و این مسیر آزمون و خطا را آن‌گونه كه باید و شاید طی نمی‌كردم. خوشحالم بیراهه نرفته‌ام و الان به‌گونه‌ای در حال دیده شدن هستم و پا در مسیر درستی گذاشته‌ام.

چقدر سعی دارید با نقش‌تان زندگی كنید؟
معمولا می‌كوشم با حضور در آن نقش كاملا رئال به نظر بیایم. بخصوص در سریال‌هایی به كارگردانی سیروس مقدم این حساسیت دو چندان می‌شود؛ چراكه ایشان ابتدای این كار در جلسات دورخوانی مدام به ما یادآوری می‌كردند خیلی سعی نكنیم نقش را بازی كنیم. هدف این بود بازیگران نقش‌ها را از فیلتر وجودی خودشان بگذرانند و به نوعی با آنها زندگی كنند. به همین دلیل بیننده در كل كار با هیچ چیزی كه از زندگی روزمره‌اش فاصله داشته باشد روبه‌رو نمی‌شود و به نوعی همه شخصیت‌های این قصه را می‌پذیرد.

شخصیت مسعود در تا ثریا را تا چه اندازه ویژگی‌های شخصیتی خودتان مشابه می‌دیدید؟
مسعود یكسری اتفاقات و ناهنجاری‌های قصه را به دوش می‌كشد و برخی مشكلات را برای این خانواده به‌وجود می‌آورد. به نظر من این نقش بیش از عباس در زیر هشت مورد توجه مردم قرار می‌گیرد و پرتنش‌تر و چالش برانگیزتر است. ظاهر برای مسعود مهم است و خیلی به سر و وضعش می‌رسد و نگاه مادی به زندگی و آدم‌های اطرافش دارد و به‌طور كلی انسان خوشگذرانی است. اگرچه مسعود خیلی نگاه سطحی به زندگی دارد و آدم عمیقی نیست، اما انسان سالمی است. در عین این‌كه همیشه به منافع خود فكر می‌كند. در كل هیچ‌وقت سعی نكردم مسعود را شبیه خودم بكنم. در كل نقش‌هایی كه تا امروز بازی كرده‌ام از عباس زیر هشت گرفته تا مرتضی پایتخت، احمد نابرده رنج و حتی افشین سریال پنجره سعی كرده‌ام همه وجوه شخصیتی كاراكتری را كه بازی می‌كردم به اجرا درآورم.

در انتخاب نقش‌هایتان چه چیزی را بیشتر از همه مدنظر قرار می‌دهید؟
شاید مهم‌ترین آنها این باشد كه بتوانم با آن شخصیت ارتباط لازم و كافی برقرار كنم. خیلی برایم فرقی نمی‌كند نقشی كه بازی می‌كنم تا چه اندازه شبیه خود من است. همیشه می‌كوشم به بهترین شكل ممكن در نقش ظاهر شوم. مسعود در خیلی چیزها از من دور بود. لحظه‌ای زندگی می‌كرد و خواسته و ناخواسته باعث و بانی مشكلاتی می‌شد. مسعود برای من تعریف‌های مشخصی داشت و سعی می‌كردم این نقش را در قالبی جلو ببرم كه مخاطب قضاوت از پیش تعیین شده‌ای برای آن نداشته باشد.

قصه تا ثریا براساس واقعیت‌های روز جامعه به تصویر كشیده شده است. مجموعه‌هایی از این دست تا چه اندازه می‌تواند در جذب مخاطب خود موفق عمل كند؟
همیشه مجموعه‌ای برنده میدان است كه بتواند به مردم نزدیك باشد و مخاطب به نوعی قصه را در خود لمس كند. فرم بصری قصه باید به‌گونه‌ای به تصویر كشیده شود كه حس همذات پنداری مخاطب را برانگیزد. اینجاست كه كلیشه هم خیلی معنایی ندارد. شاید این حرف كه خیلی از قصه‌ها چون مخاطب ندارند كلیشه شده اند باید به چالش كشیده شود. مگر در زندگی عادی و روزمره ما چقدر موضوع وجود دارد كه می‌توان به آنها پرداخت. آنچه اهمیت دارد نگاه جدید و متمایز به این موضوعات است و دقیقا همین جاست كه می‌شود به جواب این سوال پی برد كه چرا مجموعه‌های سیروس مقدم همیشه برای مخاطب خود جذابیت داشته‌اند.

در همه نقش‌هایتان یكدستی به چشم می‌خورد مثلا گاهی احساس می‌شود شاید حسین مهری، مسعود را از آن خود كرده است.
به هرحال هرچقدر هم یك بازیگر تلاش كند باز هم بخشی از خصوصیات اخلاقی و واقعی خودش را در قالب نقش به تماشا می‌گذارد. این نكته خیلی هم دور از ذهن نیست و طبیعی است یك بازیگر خوب باید این توانایی را داشته باشد تا بتواند باورپذیر به نظر بیاید. به نظرم همان‌طور كه یك نویسنده یا یك كارگردان دست نوشته و امضای مشخصی در كارهایش دارد یك بازیگر هم باید بتواند خط مشی مشخصی داشته باشد كه اتفاقا از نگاه روانشناختی خیلی هم از خصوصیات اخلاقی خود او دور نیست. چرا كه هر آدمی یك سری رفتارها و عادت‌های ویژه و خاص دارد كه در همه جای زندگی با آنها همراه خواهد بود.

به این دلیل پرسیدم كه عموما در تمام نقش‌هایتان تلاش خاصی برای باورپذیری آن دارید؟
شاید بهتر باشد این جمله را كمی تصحیح كنم. معمولا سعی می‌كنم خیلی نقش را برای خودم پیچیده نكنم و می‌كوشم خیلی راحت آن را ایفا كنم. این كار به من كمك می‌كند تا بیشتر بتوانم در قالب نقش فرو روم و باورپذیری آن كاراكتر را برای مخاطب بیشتر می‌كنم. اشتباهی كه خیلی از بازیگران مرتكب آن می‌شوند این است كه فكر می‌كنند سادگی در ایفای یك نقش یعنی می‌شود خیلی ساده از كنار آن گذشت. اساس بازیگری در این است كه جاهایی باید نقش را به چالش گرفت و تعلیق‌هایی در بطن آن به وجود آورد.

نگران این نیستید كه خوب دیده شدن تا حدی انتخاب‌ها و پیشنهادهای بعدی را برای شما به یكنواختی برساند؟
شاید. در ادامه این مسیر چند ساله خیلی تلاش كردم سبك مشخصی در روند بازی‌هایم داشته باشم. یكی این‌كه معمولا نقش‌هایم شبیه خیلی از آدم‌هایی بوده كه اطرافمان می‌بینیم و در تا ثریا هم با كمك‌هایی كه سیروس مقدم مانند همیشه از بازیگران كارش دریغ نكرده است این اتفاق افتاد. مسعود شخصیت خیلی پیچیده‌ای نبود مثل خیلی از آدم‌ها حرف می‌زد و مثل خیلی از آدم‌ها رفتار می‌كرد. خیلی جاها هم خودم را به جای مسعود می‌گذاشتم و فكر می‌كردم اگر من به جای این شخصیت بودم چه عكس‌العملی از خودم نشان می‌دادم.
در مورد انتخاب‌های بعدی‌ام هم باید بگویم هر موقع كه سیروس مقدم در كاری از من دعوت كند قطعا در آن كار حضور خواهم یافت و خیلی دقت می‌كنم انتخاب‌های بعدی‌ام شبیه مسعود تا ثریا نباشد، چرا كه دلم می‌خواهد خودم را در حیطه‌های مختلف بازیگری بیازمایم. این روند را سابق براین هم در انتخاب‌هایم داشته‌ام. این‌كه بعد از عباس زیر هشت نقش احمد را در سریال نابرده رنج بازی می‌كنم، تنها به این دلیل است كه دوست دارم در انتخاب‌هایم متفاوت از قبل عمل كنم و این شرایط را برای خودم به وجود بیاورم كه بتوانم از پذیرفتن نقش‌های انعطاف‌ناپذیر و بدون چالش رهایی یابم.