اینجا سینما تقسیم می‌كنند
جیرانی می‌رود، نمی‌رود؛ فراستی می‌ماند، نمی‌ماند؛ گبرلو می‌آید، نمی‌آید؛ هفت پخش می‌شود، نمی‌شود...
در یك ماه گذشته این اما و اگرها سوال همه آنهایی بود كه به سینما تعلق خاطر دارند و خبرهایش را پیگیری می‌كنند. بالاخره پس از این همه خبر، حاشیه و ضد حاشیه از سه هفته پیش برنامه «هفت» با اجرا و سردبیری محمود گبرلو آغاز شد.
قصد ما این بود كه مهمان اولین قسمت سری جدید مجله سینمایی هفت باشیم كه اگر یادتان باشد آن‌روزها مصادف بود با مسابقه‌های یورو 2012 و ظاهرا استودیوهای سیما شلوغی و ازدحام خاصی داشت. خلاصه این كه دلایل قانع‌كننده علی قانع، تهیه‌كننده هفت و توضیحاتی كه داد باعث شد در دومین هفته سری جدید با هفتی‌ها همراه شویم؛ روزی كه فیلم رضا عطاران «خوابم می‌آد» در این برنامه نقد شد و موضوع آن اخلاق در سینما بود.
برداشت یك: 2 ساعتی بیشتر باقی نیست تا جمعه‌ای دیگر پایان پذیرد. حوالی جام‌جم (خیابان ولیعصر) به خاطر پارك ملت و شب‌های تابستان، ترافیك دردسرسازی ایجاد شده است. اما روبه‌روی در ورودی صدا و سیما خبری نیست. هر از گاهی تاكسی‌های داخلی سازمان عبور می‌كنند و سكوت و تاریكی آنقدر حاكم است كه فكرش را هم نمی‌كنی. چند متر جلوتر در یكی از استودیوهای سیما حرف‌های مهمی درباره سینما می‌زنند. روبه‌روی سازمان 13 طبقه سیما، علی افشار (منتقد سینما) و مشاور محمود گبرلو در برنامه هفت ایستاده و با راهنمایی او به جمع حاضران در استودیو 13 می‌پیوندیم. علی قانع با وجود مشغله‌اش دقت می‌كند میزبان خوبی باشد. اهل های و هوی و سر و صدای بی‌دلیل نیست، اما سینما را می‌شناسد و با خیلی از اهالی آن قرابت دارد. او روزگاری در شبكه دو، سری برنامه‌های «ققنوس» و «برداشت دو» را تهیه كرد؛ برنامه‌هایی كه محور آنها گفت‌وگوی اكبر نبوی با ابراهیم حاتمی‌كیا و مرحوم رسول ملاقلی‌پور بود. او حتی بیش از اینها دغدغه سینما و تصویر را دارد و روزگاری پیشتر هم همت كرد با همكاری رسول ملاقلی‌پور تصاویر قدیمی جنگ را بازیابی كند. قانع، امروز در كسوت تهیه‌كننده برنامه هفت ایستاده و همچنان كه درباره روند برنامه به شریعت‌پناه (مدیر گروه اجتماعی شبكه سه) توضیحاتی میدهد، كنداكتور را هم چك می‌كند. از همه آرام‌تر است و بیش از همه راه می‌رود.
برداشت دو: این كه یك برنامه تلویزیونی را گروهی از بچه‌های مطبوعات اداره می‌كنند مزیت بزرگی دارد و آن این است كه مثلا چندان برایت اهمیت ندارد، مدیر صحنه فقط حساسیت كار خودش را درك می‌كند؛ چون می‌دانی همكاران مطبوعاتی تو اینجا هستند. هم حساسیت‌های یك برنامه زنده را می‌دانند و هم از اهمیت كار تو خبر دارند. خلاصه این كه با همكاری علی افشار و فهیمه پناه‌آذر و به لطف علی قانع ما هم وارد استودیو می‌شویم؛ استودیویی كه فعلا برنامه هفت از آنجا پخش می‌شود، اما چیدمان و دكور آن حاكی از این است كه دو برنامه دیگر هم اینجا اجرا می‌شوند. سمت راست صحنه و گلدان‌هایی با گل‌های زینتی قرمز و كوزه‌های سبز سفالی كنار هم چیده شده‌اند و سمت چپ، رنگ و لعاب معنوی دكور نشان میدهد یك برنامه معارفی هم از اینجا پخش می‌شود. اما روبه‌روی ما فعلا دكور قرمز رنگ برنامه هفت قرار دارد. محمود گبرلو آماده، وسط صحنه ایستاده و كت و پیراهنش را مرتب می‌كند، میكروفن را برایش كار می‌گذارند، چهار دوربین در صحنه هست، 9 نفر داخل استودیو هستند و بیش از ده نفر هم در اتاق فرمان حضور دارند. روبه‌روی صندلی مجری، تلویزیون كوچكی روی یك میز كوچك قرار گرفته و ساعت رایانه‌ای بالای آن نشان میدهد تا رفتن روی آنتن فقط چند دقیقه زمان باقی است. برنامه قرار است ساعت 22 و 45 دقیقه شروع شود.
هیاهوی داخل استودیو و استرسی كه در این لحظه به عوامل پشت صحنه وارد می‌شود تقریبا قابل توصیف نیست.
در میان همه اینها البته صدای منشی صحنه بیش از دیگران شنیده می‌شود. سه، دو، یك، مدیر صحنه با علامت دست به گبرلو اشاره می‌كند كه شروع كند. گبرلو برنامه‌اش را با سر مقاله مجله سینمایی هفت آغاز می‌كند كه عنوان آن آرایش یا مجادله است، درباره فضای پر از سوءتفاهم فعلی سینما.
برداشت سه: گبرلو سر مقاله را خوانده و حالا صدایی كه به نظر می‌آید چندان فراخور برنامه‌ای مثل هفت نیست به صورت تیتروار بخش‌های مختلف برنامه را می‌خواند. گزارش، گفت‌وگو، نقد و خلاصه امشب هفت همه چیز دارد، اما انگار منتقد مخالف ندارد. تا فهرست بخش‌ها خوانده شود دو منتقد برنامه برای نشستن در جایگاه آماده می‌شوند. مسعود فراستی از راه رسیده با عوامل سلام و علیك نسبتا گرمی می‌كند و راهی صندلی منتقد ثابت می‌شود. از قرار معلوم فعلا موقع نشستن او نیست. دو سه نفر از عوامل صحنه با صدای بلند می‌گویند: «آقای فراستی نشین؛ نشین؛ آقای فراستی!» چند ثانیه بیشتر باقی نمانده تا آنتن دوباره در اختیار گبرلو گذاشته شود. فراستی باید فورا از صحنه خارج شود، ولی از این همه سر و صدا و اخطار برای ننشستن خوشش نیامد یا قصد شوخی دارد كه می‌گوید: «نشستم بابا...» بعد هم سریع از صحنه دور می‌شود.
آنتن در اختیار گبرلو قرار می‌گیرد. او موضوع مسابقه پیامكی را اعلام می‌كند: «یك فیلم كمدی خوب چه ویژگی‌هایی دارد؟» پس از اعلام برنامه دوباره فرصت در اختیار اتاق فرمان است. گزارشگر هفت سراغ اصغر شاهوردی رفته و تا گزارش او پخش شود، مسعود فراستی و حسین معززی‌نیا روی صندلی منتقدان می‌نشینند. قرار است فیلم خوابم می‌آد رضا عطاران نقد شود ولی خودش نیامده اما در عوض امشب سه منتقد داریم؛ سیدمحمد حسینی هم كمی بعدتر به جمع حاضران می‌پیوندد.
این هم شانس محمود گبرلو است كه دومین برنامه‌اش به چالش كشیده نمی‌شود، چون بر خلاف همیشه مسعود فراستی امشب مخالف فیلم نیست و با حسین معززی‌نیا درباره این فیلم تقریبا اشتراك نظر دارد. مسعود فراستی و حسین معززی‌نیا هر دو با شهید آوینی نسبت سببی و نسبی دارند. فراستی دوست قدیمی آوینی بود و معززی‌نیا داماد آوینی است.
برداشت چهار: حدود 45 دقیقه فراستی، معززی‌نیا و حسینی درباره فیلم رضا عطاران با هم صحبت می‌كنند؛ این كه كمدی ایرانی چه ویژگی‌هایی دارد و آیا عطاران فیلمساز خوبی خواهد شد یا نه. به محض این كه گبرلو پایان بخش نقد را اعلام می‌كند و آنتن را به اتاق فرمان می‌سپارد عوامل پشت صحنه بلند می‌شوند. هر كس حرفی می‌زند و در این میان گفته یكی از تصویربرداران جالب است: «بابا به این منشی صحنه بگید انقدر داد نزنه تو گوش ما سرم رفت!» فراستی هم كه از ابتدای شروع بخش نقد به هر كس می‌توانست گفت یك لیوان آب بده و كسی لیوانی دستش نداد تا از جا بلند می‌شود، می‌گوید: «یكی یه لیوان آب نداد دست ما!» یكی از عوامل پشت صحنه، دیگران را دعوت می‌كند به خوردن: «بچه‌ها بریم بیرون چای شیرین بخوریم.» نه اشتباه نكنید هنوز صبح نشده كه بساط چای شیرین و پنیر و كره مهیا باشد. بیرون استودیو روی یك میز كوچك یك جعبه شیرینی و تعدادی چای برای پذیرایی هست. گبرلو تنها كسی است كه از استودیو بیرون نمی‌آید و سرش توی ورق‌هایش است. كمتر با كسی صحبت می‌كند، البته قانع هم در اتاق فرمان تعداد پیامك‌ها را رصد كرده و درباره موضوع و مهمانان هفته آینده با شریعت‌پناه صحبت می‌كند و می‌گوید: «امشب قرار است با محسن مومنی، رئیس حوزه هنری هم درباره اخلاق در سینما صحبت كنیم. تا چند دقیقه دیگر می‌آید.»
برداشت پنج: صدایی كه بخش اخبار و چهره‌ها را می‌خواند پرطمطراق و فاخر است كه البته بیشتر از برنامه هفته به كار برنامه‌های تاریخی می‌آید. شاید بهتر بود در این بخش از صدایی ملایم‌تر و لحن ساده‌تری استفاده می‌شد. سعید الهی هم در هفت با او همكاری می‌كند و معمولا نكاتی را كه به ذهنش می‌رسد حین گفت‌وگوها از طریق بی‌سیم به گبرلو گوشزد می‌كند و البته نكته‌هایش به موقع به كار گبرلو می‌آید. گبرلو با مهمان تلفنی برنامه در حال گفت‌وگوست و ساعت 15 دقیقه بامداد، محسن مومنی و همراهانش وارد استودیو می‌شوند؛ بیگلری، مسئول امور سینمایی حوزه هنری ـ كه همراه او در برنامه شركت می‌كند ـ و حمزه‌زاده در اتاق فرمان، مهمان اهالی هفت هستند.
گبرلو پیش از معرفی مهمانان، بار دیگر موضوع را اعلام می‌كند: «قرار است درباره اخلاق در سینما صحبت كنیم.»
برداشت شش: رئیس حوزه هنری چندی پیش اعلام كرد سینماهای تحت مالكیت این نهاد از این پس برخی فیلم‌های سینمایی را كه خلاف ایده‌آل‌های جمهوری اسلامی باشد، نمایش نخواهد داد. البته این گفته‌های چالش‌برانگیز او مدیران سازمان سینمایی را دلخور كرد، چراكه این سازمان مرجع تصویب فیلمنامه‌ها، صدور پروانه ساخت و اكران است. خلاصه این كه آنها چنین اقدام حوزه هنری را خلاف قانون دانسته‌اند. این چالش به گبرلو فرصت میدهد بحث داغی را در برنامه‌اش مدیریت كند. نوع چالش او با مومنی عوامل اتاق فرمان را خوشحال می‌كند. آنها معتقدند گبرلو در برنامه دوم موفق‌تر از برنامه اول ظاهر شده و احتمالا هر چه پیش برود بهتر هم خواهد شد. محسن مومنی تلاش می‌كند در این فرصت كوتاه همه گفتنی‌هایش را بگوید و به همین دلیل حتی كمتر به بیگلری، همكار خودش (كه مسئول امور سینمایی حوزه هنری است) اجازه صحبت میدهد و تلاش‌های گبرلو برای وارد كردن بیگلری به بحث گاهی بی‌نتیجه می‌ماند. نكته جالب درباره گبرلو و اجرایش این است كه حتی موقع میان برنامه‌ها و آنونس‌ها هم خیلی اهل دیالوگ برقرار كردن با عوامل پشت صحنه نیست و جز در مواقع ضروری حرفی نمی‌زند. حتی با مهمانان برنامه هم خارج از فضای برنامه و آنتن حرفی ندارد.
برداشت هفت: ساعت از یك بامداد گذشته و مومنی و گبرلو درباره حدود قانون صحبت می‌كنند، اما این طرف تقریبا 9 نفر روبه‌روی آنها ایستاده‌اند كه برخی از آنها انگار زیاد دغدغه سینما و این بحث‌ها را ندارند. یكی از عوامل پشت صحنه، روی صندلی چرخدار نشسته و دلش هوای كودكی كرده می‌چرخد و می‌چرخد و می‌چرخد.
دیگری گوشه سمت چپ استودیو روی زمین نشسته و چرت می‌زند و یكی هم از همكار تصویربردارش می‌پرسد: «كی تمام می‌شود؟» اما عوامل اتاق فرمان به هوش ایستاده‌اند و ثانیه‌ای از دستشان در نمی‌روند. تصویربرداران هم دقیق و هوشیار به كارشان ادامه می‌دهند و بیدارتر از همه مدیر صحنه است. در اتاق فرمان هم، قانع و سعید الهی تا آخرین ثانیه‌ها را كنترل می‌كنند. در ثانیه‌های پایانی گبرلو لبخندهایی را هم چاشنی اجرا و بحث خود می‌كند و از ملال ثانیه‌های پایانی می‌كاهد.
گبرلو ساعت یك و 23 دقیقه بامداد و با جملاتی امیدبخش برای حل مشكلات سینما، پایان برنامه را اعلام می‌كند. عوامل فنی خیلی زود با خسته نباشید و خداحافظی، استودیو را ترك می‌كنند، اما گبرلو و همراهانش علی افشار، فهیمه پناه‌آذر (روابط عمومی هفت)، سعید الهی، علی قانع، شریعت‌پناهی و... ایستاده و روی سكوی برنامه هفت، شبی را كه گذشت تجزیه و تحلیل می‌كنند و نكته‌هایی را برای برنامه‌های بعدی به خاطر می‌سپارند.
جیرانی می‌رود، نمی‌رود؛ فراستی می‌ماند، نمی‌ماند؛ گبرلو می‌آید، نمی‌آید؛ هفت پخش می‌شود، نمی‌شود...
در یك ماه گذشته این اما و اگرها سوال همه آنهایی بود كه به سینما تعلق خاطر دارند و خبرهایش را پیگیری می‌كنند. بالاخره پس از این همه خبر، حاشیه و ضد حاشیه از سه هفته پیش برنامه «هفت» با اجرا و سردبیری محمود گبرلو آغاز شد.
قصد ما این بود كه مهمان اولین قسمت سری جدید مجله سینمایی هفت باشیم كه اگر یادتان باشد آن‌روزها مصادف بود با مسابقه‌های یورو 2012 و ظاهرا استودیوهای سیما شلوغی و ازدحام خاصی داشت. خلاصه این كه دلایل قانع‌كننده علی قانع، تهیه‌كننده هفت و توضیحاتی كه داد باعث شد در دومین هفته سری جدید با هفتی‌ها همراه شویم؛ روزی كه فیلم رضا عطاران «خوابم می‌آد» در این برنامه نقد شد و موضوع آن اخلاق در سینما بود.
برداشت یك: 2 ساعتی بیشتر باقی نیست تا جمعه‌ای دیگر پایان پذیرد. حوالی جام‌جم (خیابان ولیعصر) به خاطر پارك ملت و شب‌های تابستان، ترافیك دردسرسازی ایجاد شده است. اما روبه‌روی در ورودی صدا و سیما خبری نیست. هر از گاهی تاكسی‌های داخلی سازمان عبور می‌كنند و سكوت و تاریكی آنقدر حاكم است كه فكرش را هم نمی‌كنی. چند متر جلوتر در یكی از استودیوهای سیما حرف‌های مهمی درباره سینما می‌زنند. روبه‌روی سازمان 13 طبقه سیما، علی افشار (منتقد سینما) و مشاور محمود گبرلو در برنامه هفت ایستاده و با راهنمایی او به جمع حاضران در استودیو 13 می‌پیوندیم. علی قانع با وجود مشغله‌اش دقت می‌كند میزبان خوبی باشد. اهل های و هوی و سر و صدای بی‌دلیل نیست، اما سینما را می‌شناسد و با خیلی از اهالی آن قرابت دارد. او روزگاری در شبكه دو، سری برنامه‌های «ققنوس» و «برداشت دو» را تهیه كرد؛ برنامه‌هایی كه محور آنها گفت‌وگوی اكبر نبوی با ابراهیم حاتمی‌كیا و مرحوم رسول ملاقلی‌پور بود. او حتی بیش از اینها دغدغه سینما و تصویر را دارد و روزگاری پیشتر هم همت كرد با همكاری رسول ملاقلی‌پور تصاویر قدیمی جنگ را بازیابی كند. قانع، امروز در كسوت تهیه‌كننده برنامه هفت ایستاده و همچنان كه درباره روند برنامه به شریعت‌پناه (مدیر گروه اجتماعی شبكه سه) توضیحاتی میدهد، كنداكتور را هم چك می‌كند. از همه آرام‌تر است و بیش از همه راه می‌رود.
برداشت دو: این كه یك برنامه تلویزیونی را گروهی از بچه‌های مطبوعات اداره می‌كنند مزیت بزرگی دارد و آن این است كه مثلا چندان برایت اهمیت ندارد، مدیر صحنه فقط حساسیت كار خودش را درك می‌كند؛ چون می‌دانی همكاران مطبوعاتی تو اینجا هستند. هم حساسیت‌های یك برنامه زنده را می‌دانند و هم از اهمیت كار تو خبر دارند. خلاصه این كه با همكاری علی افشار و فهیمه پناه‌آذر و به لطف علی قانع ما هم وارد استودیو می‌شویم؛ استودیویی كه فعلا برنامه هفت از آنجا پخش می‌شود، اما چیدمان و دكور آن حاكی از این است كه دو برنامه دیگر هم اینجا اجرا می‌شوند. سمت راست صحنه و گلدان‌هایی با گل‌های زینتی قرمز و كوزه‌های سبز سفالی كنار هم چیده شده‌اند و سمت چپ، رنگ و لعاب معنوی دكور نشان میدهد یك برنامه معارفی هم از اینجا پخش می‌شود. اما روبه‌روی ما فعلا دكور قرمز رنگ برنامه هفت قرار دارد. محمود گبرلو آماده، وسط صحنه ایستاده و كت و پیراهنش را مرتب می‌كند، میكروفن را برایش كار می‌گذارند، چهار دوربین در صحنه هست، 9 نفر داخل استودیو هستند و بیش از ده نفر هم در اتاق فرمان حضور دارند. روبه‌روی صندلی مجری، تلویزیون كوچكی روی یك میز كوچك قرار گرفته و ساعت رایانه‌ای بالای آن نشان میدهد تا رفتن روی آنتن فقط چند دقیقه زمان باقی است. برنامه قرار است ساعت 22 و 45 دقیقه شروع شود.
هیاهوی داخل استودیو و استرسی كه در این لحظه به عوامل پشت صحنه وارد می‌شود تقریبا قابل توصیف نیست.
در میان همه اینها البته صدای منشی صحنه بیش از دیگران شنیده می‌شود. سه، دو، یك، مدیر صحنه با علامت دست به گبرلو اشاره می‌كند كه شروع كند. گبرلو برنامه‌اش را با سر مقاله مجله سینمایی هفت آغاز می‌كند كه عنوان آن آرایش یا مجادله است، درباره فضای پر از سوءتفاهم فعلی سینما.
برداشت سه: گبرلو سر مقاله را خوانده و حالا صدایی كه به نظر می‌آید چندان فراخور برنامه‌ای مثل هفت نیست به صورت تیتروار بخش‌های مختلف برنامه را می‌خواند. گزارش، گفت‌وگو، نقد و خلاصه امشب هفت همه چیز دارد، اما انگار منتقد مخالف ندارد. تا فهرست بخش‌ها خوانده شود دو منتقد برنامه برای نشستن در جایگاه آماده می‌شوند. مسعود فراستی از راه رسیده با عوامل سلام و علیك نسبتا گرمی می‌كند و راهی صندلی منتقد ثابت می‌شود. از قرار معلوم فعلا موقع نشستن او نیست. دو سه نفر از عوامل صحنه با صدای بلند می‌گویند: «آقای فراستی نشین؛ نشین؛ آقای فراستی!» چند ثانیه بیشتر باقی نمانده تا آنتن دوباره در اختیار گبرلو گذاشته شود. فراستی باید فورا از صحنه خارج شود، ولی از این همه سر و صدا و اخطار برای ننشستن خوشش نیامد یا قصد شوخی دارد كه می‌گوید: «نشستم بابا...» بعد هم سریع از صحنه دور می‌شود.
آنتن در اختیار گبرلو قرار می‌گیرد. او موضوع مسابقه پیامكی را اعلام می‌كند: «یك فیلم كمدی خوب چه ویژگی‌هایی دارد؟» پس از اعلام برنامه دوباره فرصت در اختیار اتاق فرمان است. گزارشگر هفت سراغ اصغر شاهوردی رفته و تا گزارش او پخش شود، مسعود فراستی و حسین معززی‌نیا روی صندلی منتقدان می‌نشینند. قرار است فیلم خوابم می‌آد رضا عطاران نقد شود ولی خودش نیامده اما در عوض امشب سه منتقد داریم؛ سیدمحمد حسینی هم كمی بعدتر به جمع حاضران می‌پیوندد.
این هم شانس محمود گبرلو است كه دومین برنامه‌اش به چالش كشیده نمی‌شود، چون بر خلاف همیشه مسعود فراستی امشب مخالف فیلم نیست و با حسین معززی‌نیا درباره این فیلم تقریبا اشتراك نظر دارد. مسعود فراستی و حسین معززی‌نیا هر دو با شهید آوینی نسبت سببی و نسبی دارند. فراستی دوست قدیمی آوینی بود و معززی‌نیا داماد آوینی است.
برداشت چهار: حدود 45 دقیقه فراستی، معززی‌نیا و حسینی درباره فیلم رضا عطاران با هم صحبت می‌كنند؛ این كه كمدی ایرانی چه ویژگی‌هایی دارد و آیا عطاران فیلمساز خوبی خواهد شد یا نه. به محض این كه گبرلو پایان بخش نقد را اعلام می‌كند و آنتن را به اتاق فرمان می‌سپارد عوامل پشت صحنه بلند می‌شوند. هر كس حرفی می‌زند و در این میان گفته یكی از تصویربرداران جالب است: «بابا به این منشی صحنه بگید انقدر داد نزنه تو گوش ما سرم رفت!» فراستی هم كه از ابتدای شروع بخش نقد به هر كس می‌توانست گفت یك لیوان آب بده و كسی لیوانی دستش نداد تا از جا بلند می‌شود، می‌گوید: «یكی یه لیوان آب نداد دست ما!» یكی از عوامل پشت صحنه، دیگران را دعوت می‌كند به خوردن: «بچه‌ها بریم بیرون چای شیرین بخوریم.» نه اشتباه نكنید هنوز صبح نشده كه بساط چای شیرین و پنیر و كره مهیا باشد. بیرون استودیو روی یك میز كوچك یك جعبه شیرینی و تعدادی چای برای پذیرایی هست. گبرلو تنها كسی است كه از استودیو بیرون نمی‌آید و سرش توی ورق‌هایش است. كمتر با كسی صحبت می‌كند، البته قانع هم در اتاق فرمان تعداد پیامك‌ها را رصد كرده و درباره موضوع و مهمانان هفته آینده با شریعت‌پناه صحبت می‌كند و می‌گوید: «امشب قرار است با محسن مومنی، رئیس حوزه هنری هم درباره اخلاق در سینما صحبت كنیم. تا چند دقیقه دیگر می‌آید.»
برداشت پنج: صدایی كه بخش اخبار و چهره‌ها را می‌خواند پرطمطراق و فاخر است كه البته بیشتر از برنامه هفته به كار برنامه‌های تاریخی می‌آید. شاید بهتر بود در این بخش از صدایی ملایم‌تر و لحن ساده‌تری استفاده می‌شد. سعید الهی هم در هفت با او همكاری می‌كند و معمولا نكاتی را كه به ذهنش می‌رسد حین گفت‌وگوها از طریق بی‌سیم به گبرلو گوشزد می‌كند و البته نكته‌هایش به موقع به كار گبرلو می‌آید. گبرلو با مهمان تلفنی برنامه در حال گفت‌وگوست و ساعت 15 دقیقه بامداد، محسن مومنی و همراهانش وارد استودیو می‌شوند؛ بیگلری، مسئول امور سینمایی حوزه هنری ـ كه همراه او در برنامه شركت می‌كند ـ و حمزه‌زاده در اتاق فرمان، مهمان اهالی هفت هستند.
گبرلو پیش از معرفی مهمانان، بار دیگر موضوع را اعلام می‌كند: «قرار است درباره اخلاق در سینما صحبت كنیم.»
برداشت شش: رئیس حوزه هنری چندی پیش اعلام كرد سینماهای تحت مالكیت این نهاد از این پس برخی فیلم‌های سینمایی را كه خلاف ایده‌آل‌های جمهوری اسلامی باشد، نمایش نخواهد داد. البته این گفته‌های چالش‌برانگیز او مدیران سازمان سینمایی را دلخور كرد، چراكه این سازمان مرجع تصویب فیلمنامه‌ها، صدور پروانه ساخت و اكران است. خلاصه این كه آنها چنین اقدام حوزه هنری را خلاف قانون دانسته‌اند. این چالش به گبرلو فرصت میدهد بحث داغی را در برنامه‌اش مدیریت كند. نوع چالش او با مومنی عوامل اتاق فرمان را خوشحال می‌كند. آنها معتقدند گبرلو در برنامه دوم موفق‌تر از برنامه اول ظاهر شده و احتمالا هر چه پیش برود بهتر هم خواهد شد. محسن مومنی تلاش می‌كند در این فرصت كوتاه همه گفتنی‌هایش را بگوید و به همین دلیل حتی كمتر به بیگلری، همكار خودش (كه مسئول امور سینمایی حوزه هنری است) اجازه صحبت میدهد و تلاش‌های گبرلو برای وارد كردن بیگلری به بحث گاهی بی‌نتیجه می‌ماند. نكته جالب درباره گبرلو و اجرایش این است كه حتی موقع میان برنامه‌ها و آنونس‌ها هم خیلی اهل دیالوگ برقرار كردن با عوامل پشت صحنه نیست و جز در مواقع ضروری حرفی نمی‌زند. حتی با مهمانان برنامه هم خارج از فضای برنامه و آنتن حرفی ندارد.
برداشت هفت: ساعت از یك بامداد گذشته و مومنی و گبرلو درباره حدود قانون صحبت می‌كنند، اما این طرف تقریبا 9 نفر روبه‌روی آنها ایستاده‌اند كه برخی از آنها انگار زیاد دغدغه سینما و این بحث‌ها را ندارند. یكی از عوامل پشت صحنه، روی صندلی چرخدار نشسته و دلش هوای كودكی كرده می‌چرخد و می‌چرخد و می‌چرخد.
دیگری گوشه سمت چپ استودیو روی زمین نشسته و چرت می‌زند و یكی هم از همكار تصویربردارش می‌پرسد: «كی تمام می‌شود؟» اما عوامل اتاق فرمان به هوش ایستاده‌اند و ثانیه‌ای از دستشان در نمی‌روند. تصویربرداران هم دقیق و هوشیار به كارشان ادامه می‌دهند و بیدارتر از همه مدیر صحنه است. در اتاق فرمان هم، قانع و سعید الهی تا آخرین ثانیه‌ها را كنترل می‌كنند. در ثانیه‌های پایانی گبرلو لبخندهایی را هم چاشنی اجرا و بحث خود می‌كند و از ملال ثانیه‌های پایانی می‌كاهد.
گبرلو ساعت یك و 23 دقیقه بامداد و با جملاتی امیدبخش برای حل مشكلات سینما، پایان برنامه را اعلام می‌كند. عوامل فنی خیلی زود با خسته نباشید و خداحافظی، استودیو را ترك می‌كنند، اما گبرلو و همراهانش علی افشار، فهیمه پناه‌آذر (روابط عمومی هفت)، سعید الهی، علی قانع، شریعت‌پناهی و... ایستاده و روی سكوی برنامه هفت، شبی را كه گذشت تجزیه و تحلیل می‌كنند و نكته‌هایی را برای برنامه‌های بعدی به خاطر می‌سپارند.
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
مطالب پیشنهادی:
مطالب پیشنهادی:
تمام جنجال های برنامه هفت از آغاز تا امروز!!
احسان علیخانی از تجربه 11 ساعت اجرای خود می‌گوید
نگاهی به برنامه "شام ایرانی"
آزاده نامداری: بعد از گریم از بازیگری ترسیدم!
حرف‌های جالب ریما رامین فر همسر امیر جعفری
آزاده نامداری: بعد از گریم از بازیگری ترسیدم!
حرف‌های جالب ریما رامین فر همسر امیر جعفری
