عجیب هم نبود، چون بین انبوه سریال‌های خانوادگی، «سال‌های دور از خانه» داستان خود را ساده و بی‌دردسر و البته جذاب تعریف می‌كرد و مردم را بسادگی جذب خود كرده بود. موفقیت اوشین بود كه پای هانیكو و سریال «داستان زندگی» را هم به تلویزیون باز كرد، با آن تیتراژ معروف و متن ماندگار: «زندگی منشوری است در حركت دوار» كه البته در نسخه اصلی این متن روی تیتراژ وجود ندارد و در واقع شاهكار دوبلورهای ایرانی است!
همان سال‌ها، چند سریال جذاب دیگر از آسیای شرق و خاوردور راهی ایران شد و همچنان مردم، داستان‌های چشم‌بادامی‌ها را دوست داشتند. شوییچی و پدرش محبوب مردم بودند و لین‌چان و یارانش موفقیتی فراتر از تصور پیدا كردند.
مردم سریال‌های شرقی را به مراتب بیش از سریال‌های آمریكایی و اروپایی دوست داشتند و همین سبب موفقیت طبیعی و دائم مجموعه‌های شرقی شده بود.
این روند ادامه داشت تا اواسط دهه 70 همزمان با تغییر ذائقه مردم، شكست پیاپی چند سریال ژاپنی و كره‌ای، سكه سریال‌های آسیای شرق را از رونق انداخت.
ناگفته نماند در دوران رواج این سریال‌ها، تلویزیون مدام فیلم‌های ژاپنی مطرح از جمله آثار كوروساوا (بویژه «ریش قرمز»!) را هم به نمایش گذاشت و نوعی قرابت و همسانی فرهنگی میان این آثار با مخاطب ایرانی ایجاد شد.
سال‌های سال، خبری از سریال‌های شرقی نبود و مجموعه‌های كانادایی و استرالیایی با آدم‌ها و مناظر طبیعی بكر و كم‌نظیرشان مهمان رسانه ملی بود و از مردم ایران دلبری می‌كرد.
مردم قصه‌دوست ایران، همچنان میان مجموعه‌ها، هر كدام را كه قصه بهتری داشت، بیشتر دوست داشتند.
چنان كه در این دوران مثلا مجموعه‌ای مانند «آن شرلی» با اقبالی استثنایی روبه‌رو شد یا سریال «داستان‌های جزیره» تمام ركوردهای جذب مخاطب را جابه‌جا كرد!
همزمانی كاهش اقبال مردم به سریال‌های خارجی با حذف سریال‌های ژاپنی، كره‌ای و چینی، نشانه مشخص و بارزی بود كه در این سال‌ها جدی گرفته نشد.
موج تازه سریال‌های شرقی، وامدار درخشش و محبوبیت یك كدبانوی تمام‌عیار بود؛ یانگوم «جواهری در قصر» بی‌شك یكی از پربیننده‌ترین مجموعه‌های خارجی پخش شده در تمام ادوار بود.
مردم علاقه عجیب و بی‌حد و حصری به این سریال نشان دادند و موفقیت این مجموعه، راه را برای ورود انبوهی از سریال‌های شرقی باز كرد. آخرین نمونه، سریال موفق «افسانه دونگ یی» بود كه پخش آن بتازگی پایان یافت و بسیار پرمخاطب بود.
اقبال و علاقه عجیب مردم ایران به این‌گونه آثار، ریشه‌های مختلفی دارد. بی‌شك اصلی‌ترین دلیل، نزدیكی فرهنگی مردم ما با اهالی خاوردور است.
بسیاری از سریال‌های موفق شرقی مشخصا به مفاهیمی می‌پردازد كه برای ما بسیار آشنا و عزیز است مانند بردباری، ایثار، شهامت و صداقت. از سوی دیگر، شكل روابط در این سریال‌ها برای مخاطب ایرانی بسیار باورپذیرتر و قابل فهم‌تر است تا سریال‌های اروپایی. علاوه بر این، نكته مهم و قابل توجه در سریال‌های خاور دور، داستانگویی است.
برخلاف سریال‌های ایرانی كه بشدت وامدار فرم‌روایی است، سریال‌های شرقی كاملا در خدمت داستانگویی ساخته می‌شود.
ساختار ساده و بدون تكلف این سریال‌ها بویژه داستان‌های تاریخی و جذاب، در كنار تكنیك مناسب و استفاده از لوكیشن‌های تر و تازه و دیدنی، مجموعه‌های شرقی را برای مخاطب ایرانی بسیار دوست‌داشتنی جلوه می‌دهد.
یادمان باشد نسلی كه امروز مخاطب اصلی سیماست، از دوران كودكی در معرض انیمیشن‌ها و كارتون‌هایی بود كه همین اهالی مشرق زمین به شكلی عالی می‌ساختند.
خیلی از ما خوب یادمان هست آن علامت عجیب و غریب ژاپنی را كه در آخر قسمت‌های سریال‌های كارتونی می‌آمد و معنایش «ادامه دارد» بود!
این حقیقتی آشكار و كهنه است كه ضریب نفوذ مجموعه‌های شرقی در میان مخاطب ایرانی، به دلایل متنی و فرامتنی بسیار بالاست و مردم همچنان توجه و علاقه خود را به این مجموعه‌ها آشكار می‌كنند.
با وجود این، كاش نویسندگان و سازندگان ایرانی هم سراغ داستان‌های تاریخی جذاب و كم‌هزینه بروند و آثاری خلق كنند كه برای مردم به همین جذابی باشد.
آیا آرزوی بعیدی است كه دوست داشته باشیم یك دونگ‌یی كاملا ایرانی را تماشا كنیم یا یانگوم وطنی را؟ قصه گویی، عنصر مهم و كلیدی از دست‌رفته‌ای است كه در آثار نمایشی ما مغفول واقع می‌شود و دوری‌اش سبب شده حالا دیگر امپراتور، دوست‌داشتنی‌تر از رستم باشد!
گردآوری:گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع : jamejamonline.ir
مطالب پیشنهادی :
سکوت فرهاد اصلانی برای حواشی فیلم‌هایش شکست
رونمایی از پوستر فیلمی که حوزه هنری تحریمش کرد
بازگشت مجدد حامد بهداد به صحنه تئاتر
لئوناردو دی‌کاپریو در نقش مرد خبیث
هنرپیشه های آخرین فیلم مهرجویی مشخص شدند!
