بازیگری، كشف ناشناخته‌های درون است
فریدون محرابی یكی از بازیگران سریال «خانه بیپرنده» است كه پیش از این او را در سریال‌های «به كجا چنین شتابان»، «آشپزباشی»، «مدار صفر درجه» و «مرگ تدریجی یك رویا» دیده‌ایم.
اما محرابی قبل از این كه بازیگر تلویزیون باشد یكی از بازیگران، كارگردانان و نویسندگان رادیویی است كه سال‌هاست نقش‌های متنوع رادیویی را پشت میكروفن مركز نمایش رادیو بازی كرده و كارگردانی نمایش‌های مختلفی را بر عهده داشته است. با او به گفت‌وگو نشستیم تا برایمان از تجربیات سال‌ها كار در رادیو و تلویزیون بگوید.
در سریال‌های اخیر، تلویزیون به جوانان توجه ویژه‌ای داشته است، شما این توجه را چگونه ارزیابی می‌كنید؟
مخاطبان سریال‌های تلویزیونی متفاوت هستند و سنین مختلف را در برمی‌گیرند، بنابراین این نوع سریال‌ها بازتاب متعددی دارد و در كنار موضوعات مختلف به مسائل جوان‌ها نیز توجه خاصی می‌شود و این به خاطر اهمیت جوانان و شرایط امروز جامعه است، ولی نمی‌توانیم بگوییم كه باید سنین مختلف نادیده گرفته شود، چون تنوع شخصیت‌ها با سنین مختلف داستان سریال را رنگ‌آمیزی می‌كند.
در سریال به كجا چنین شتابان نقش منفی داشتید، نقشی كه در كنار نقش‌های خاكستری كه معمولا بازی می‌كنید بیشتر به چشم آمد. چگونه این نقش منفی را تحلیل و اجرا كردید؟
به هر حال كار بازیگری همین است. ما تحقیق می‌كنیم و در كار به آن یافته‌ها عمل می‌كنیم و در این راه نیازی نیست كه حتما خودمان آن نقش منفی را در زندگی واقعی تجربه كرده باشیم. مهم این است كه نقش چه توقعی از ما دارد و ما باید بر اساس آن عمل كنیم.
شخصیت پژمان در سریال خانه بیپرنده از نظر شما تمایل به چه مسیری از زندگی دارد، آیا پژمان یك شخصیت منفی است یا بی‌تفاوت؟
پژمان شخصیتی است كه می‌تواند با كمی تغییر رفتار به نقش مثبت تبدیل شود.
اساسا چیزی كه یك درام را شكل می‌دهد خوبی، بدی، زشتی و زیبایی‌هایی است كه در یك شخصیت وجود دارد.
اگر بخواهیم به این مساله به طور تك‌بعدی نگاه كنیم شخصیت‌ها خیلی یكنواخت می‌شوند. شاید شخصیت یكنواخت در یك فیلم مخاطب را راضی كند، اما هیچ وقت نمی‌توان با یكنواختی در سریال 32 قسمتی داستانی را پیش برد.
تجربه سال‌ها كار در رادیو و بازی در صدها نمایش رادیویی چقدر در بازیگری تلویزیون به شما كمك می‌كند؟
بازیگری در محتوا و اصل آن در همه عرصه‌ها یكی است و در همه حوزه‌ها یك بازیگر باید در قالب نقشی كه بازی می‌كند، آن را برای مخاطب باورپذیر كند، اما این تكنیك‌های بازیگری در عرصه‌های مختلف (سینما، تئاتر، تلویزیون، رادیو و تله‌تئاتر) فرق می‌كند.
این كه در همه این عرصه‌ها چه نوع و اندازه بازی ارائه شود فرق می‌كند، مسلما بازی در سینما با تئاتر متفاوت است حتی بازی در سالن‌های مختلف تئاتر هم شرایط ویژه‌ای می‌طلبد در تلویزیون هم یك پلان در دو نمای مختلف بازی متفاوتی را می‌طلبد. اما همه اینها می‌تواند به یك بازیگر كمك كند كه او به ایده‌آل‌های بازیگری نزدیك شود.
چه چیزی در بازیگری رادیو موثر است اما در بازیگری تلویزیون خیلی به آن توجه نمی‌شود؟
در رادیو باید جنبه‌های دیداری را به جنبه‌های شنیداری تبدیل كنیم. ما باید تلاش كنیم، كه همه اتفاقات نمایش در ذهن مخاطب شكل بگیرد، تمام سختی‌های كار اینجاست كه ما باید نشانه‌ها و جنبه‌های تصویری را دریابیم و آن را به شكل صوتی برای مخاطب باورپذیر كنیم و در ذهن او تصویر ایجاد كنیم.
معیارهای شما برای انتخاب یك نقش در سریال‌های تلویزیونی چیست؟
معمولا فیلمنامه و كارگردان برایم مهم است، چون احساس می‌كنم اگر فیلمنامه و كارگردان خوبی در كار باشند و تهیه و تولید خوب صورت گیرد حتما كار خوبی خواهد بود، اینها معیارهایی است كه من در كار به آنها دقت می‌كنم.
فكر می‌كنید هنوز هم علاقه و اشتیاقی برای شنیدن نمایش‌های رادیویی وجود داشته باشد بخصوص با وجود این همه ابزارهای تصویری باز جوان‌ها به سراغ رادیو بروند؟
نمایش‌های رادیویی مخاطبان خود را دارند چون رادیو مخاطب دارد. مخاطب رادیو حتما نباید در خانه به رادیو گوش كند. فردی كه در ماشین نشسته و رادیو گوش می‌كند هم مخاطب رادیو است.
بنابراین كیفیت نمای‌های رادیو باید به گونه‌ای باشد كه مخاطب جوان را به خود جلب كند. كیفیت نمایش‌ها باید به گونه‌ای باشد تا جوانان را ترغیب كند همان گونه كه موج رادیوی خود را روی موسیقی تنظیم می‌كنند، فركانس خاصی را هم برای شنیدن نمایش‌های رادیویی بیابند و مشتری آن بشوند.
كسانی كه تجربه بازیگری در رادیو و تئاتر دارند در تلویزیون و سینما موفق‌تر از بازیگرانی هستند كه معمولا كارشان را با آثار تصویری آغاز كرده‌اند، چرا تجربه بازی در عرصه رادیو و تئاتر باعث تقویت بازیگران می‌شود؟
البته هستند بازیگرانی كه در سینما و تلویزیون بدون پشتوانه كار در رادیو و تئاتر بسیار موفق‌اند، اما وقتی پشتوانه تجربه بازیگری تئاتر و رادیو و كلاس‌های آموزشی موثر، تحصیلات تخصصی و همه اینها باهم ادغام شود، مسلما باعث حضور پایدارتر و متفاوت‌تر بازیگر خواهد شد.
اگر بازیگری خوب باشد و بازیگری را در مدیوم‌های متفاوت بشناسد (مثل استاد عزت‌الله انتظامی، زنده‌یاد خسرو شكیبایی و ...) در همه عرصه‌ها می‌تواند بدرخشد.
شما به بازیگری در كدام عرصه بیشتر علاقه‌مندید؟
دوست دارم در همه شاخه‌های بازیگری فعالیت داشته باشم، برای این كه كار بازیگر خلق كردن و خلاقیت است، چون بازیگر در زمان ایفای نقش و خلق یك شخصیت به كشفیاتی درونی و ناب می‌رسد كه همین بعد بازیگری برای من زیبا و جذاب است.
دوست دارید، چه نقش ویژه‌ای را ایفا كنید تا به وسیله آن بتوانید توانمندی‌های بیشتری از خود را به نمایش بگذارید؟
خیلی نقش‌ها وجود دارند كه دوست دارم تجربه كنم، این روزها با دیدن سریال مختارنامه اشتیاقم به بازی در نقش تاریخی بیشتر شده چون متفاوت بودن نقش در بازیگری خیلی برایم مهم است. بنابراین در همه ژانرها دوست دارم تجربه داشته باشم.
مدتی است كه سریال‌های شبانه طنز و ملودرام تولید و پخش می‌شود. با توجه به حضور شما در سریال به كجا چنین شتابان و استقبال مردم از این سریال فكر می‌كنید كه مخاطب از سریال‌های طنز بیشتر استقبال می‌كند یا ملودرام؟
این مقوله‌ای است كه باید درباره‌اش تحقیق شود و علایق مردم در این زمینه مشخص شود، با این شرایط با توجه به ویژگی كه تلویزیون دارد باید تمام سلیقه و موضوعات را در نظر گرفت، چه كمدی و چه ملودرام. با همه اینها كیفیت خیلی مهم است. كیفیت سریال در زمینه داستان، بازیگری، كارگردانی و ... مهم‌تر از ژانری است كه سریال در آن تولید شده است.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
مطالب پیشنهادی:
بازیگر سریال «خانه بیپرنده»: از بازیگری پشیمانم
گفتگو با صدرالدین حجازی، بازیگر سریال «خانه بیپرنده»
«خانه بیپرنده» در نگاه دست‌اندركارانش
گفتگو با سعید نیكپور از امیركبیر تا خانه بی پرنده
گزارش تصویری سریال «خانه بی پرنده»
