جدا از رعایت سادگی در قرار دادن گلها در یك ظرف، ایكهبانا (ikebana) هنر نظم است كه طبیعت و انسانیت را به هم ارتباط میدهد.
ایكهبانا برخلاف روال رایج در گلآرایی كه مجموعهای از شكوفههای چند رنگ است، بر سایر قسمتهای یك گیاه مثل ساقه و برگ و نیز بر روی شكل، خط و فرم تاكید میكند.
اگرچه در ایكهبانا خلاقیت وجود دارد، اما فرم آن تابع قواعد خاصی است. به عنوان قاعده اصلی، تمام عناصر مورد استفاده باید طبیعی بوده و میتوانند شاخه، برگ، گل و حتی علف باشند.
قصد هنرمند در وراء هر تركیب با تلفیق رنگها، اشكال طبیعی و خطوط ظریف نشان داده شده و معنی ضمنی گلآرایی مشخص میشود.
ساختار گلآرایی ژاپنی بر اساس مثلث مختلفالاضلاع است كه با سه نقطه اصلی كه معمولا شاخههای كوچكند، مشخص میشود و در بعضی مدارس نماد آسمان، زمین و انسان و در بعضی دیگر نشانه خورشید، ماه و عشق است.
ایكهبانا اهمیت زیادی برای استاد قائل است.
رعایت سكوت در طول تمرین اجباریست.
در جلسات آموزش باید قدر طبیعت را دانست و آن را احساس كرد. یعنی توجه به چیزی كه مردم به دلیل مشغلههایی كه دارند، راحت از كنار آن میگذرند.
آستانه صبر افراد نه تنها در مورد طبیعت بلكه به طور كلی افزایش مییابد.
قدمت ایكهبانا و قدیمیترین مدرسه آن یعنی ایكهبونو به 500 سال قبل برمیگردد. شروع كار مدرسه با آموزش كاهن معبد روكاكودو در كیوتو بود كه مهارت خاصی در تزیین گلها داشت و سایر كاهنها برای تعلیم نزد او میآمدند. از آنجایی كه او در كنار دریاچه زندگی میكرد، واژه ایكهبونو با كاهنانی كه در آنجا با این هنر آشنا و تخصص پیدا میكردند، ارتباط پیدا كرد.
ایكهبانا به عنوان یكی از مهمترین هنرهای برجسته در فرهنگ ژاپن باقی خواهد ماند.
در مدارس و برنامههای تلویزیونی هر روز این هنر آموزش داده میشود و مورد استقبال قرار میگیرد.
