کیهان: حسین شریعتمداری در سرمقاله امروز نوشت: آن روزها- اواسط دهه ۵۰- خبر سخنرانی آیت الله خزعلی در اهواز و بازداشت و تبعید ایشان بعد از آن سخنرانی به یكی از خبرهای داغ در محافل دینی و انقلابی تهران تبدیل شده بود. ماجرا اینگونه بود كه رژیم وقت عراق به حوزه علمیه نجف اشرف حمله كرده و طلاب علوم دینی- كه بسیاری از آنها ایرانی بودند- را به شدت مورد ضرب و شتم قرار داده بود.
از سوی دیگر، رژیم شاه كه خود از دشمنان شناخته شده حوزه و روحانیت بود و در آن هنگام با رژیم عراق درگیر مناقشات مرزی و لفظی بود، به فكر بهره گیری از این ماجرا افتاده بود. ساواك از پشت صحنه و به بهانه حمایت از طلاب علوم دینی، برخی از افراد موجه و مومن شهرهای بزرگ را به دعوت از علمای روحانی سرشناس، تشویق و ترغیب می كرد تا در مجالسی كه به همین منظور در مساجد بزرگ تشكیل می شود، سخنرانی كرده و جنایات دولت عراق را محكوم كنند. رژیم شاه از طریق این ترفند، دو هدف را با یك تیر نشانه رفته بود.
از یكسو علیه رژیم عراق كه با آن مناقشات لفظی داشت تبلیغ كرده بود و از سوی دیگر با محكوم كردن حمله عراق به حوزه علمیه نجف، امیدوار بود چهره ضدروحانی و ضددینی خود را تا آنجا كه ممكن است در اذهان عمومی ترمیم كند. آیت الله خزعلی در همین چرخه و به دعوت تعدادی از علما و معتمدین خوزستان برای سخنرانی آمده بود. اما، ایشان چه گفته بود كه صبر و حوصله ساواك به سر آمده و او را بلافاصله بعد از سخنرانی بازداشت كرده بودند؟
برادران خوزستانی، به رغم مراقبت ها و حساسیت شدید ساواك، نسخه ای از نوار سخنرانی آن روز آیت الله خزعلی را به تهران آوردند و در سطح بسیار محدودی بین دوستان توزیع شد. نكته ای كه با شنیدن سخنرانی ایشان، بسیار عجیب به نظر می رسید، این كه آیت الله خزعلی طی سخنان حدود یك ساعته خود، دهها بار و تقریبا هر دو یا سه دقیقه یك بار نام مبارك حضرت امام(ره) را بر زبان می آوردند.
توضیح این كه واژه «امام» در آن روزها مرسوم نبود و آیت الله خزعلی مانند بقیه ارادتمندان امام راحل«ره»، هر از چند دقیقه، به مناسبت یا بی مناسبت، با عبارت؛ حضرت آیت الله العظمی حاج آقا روح الله الموسوی الخمینی، از ایشان یاد می كردند. چرا؟! از ارادت آیت الله خزعلی به حضرت امام(ره) باخبر بودم. ولی نام بردن از امام(ره) آنهم به تكرار ۲ یا ۳ دقیقه، عجیب و غیرمنتظره به نظر می رسید. آن روزها، برخی دیگر از شخصیت های برجسته روحانی نیز ضمن سخنرانی در مساجد و محافل از حضرت امام(ره) یاد می كردند مثلا مرحوم شهید محلاتی در پایان سخنرانی های خود به بهانه بیان مسئله شرعی با عبارت معروف «اما، نظر حضرت آیت الله العظمی حاج آقا روح الله الموسوی الخمینی چنین است...»
نام امام راحل(ره) را بر زبان می آورد، اما نام بردن پی در پی آیت الله خزعلی از حضرت امام در سخنرانی یاد شده عجیب و در مواردی، بدون بهانه و بی مناسبت به نظر می رسید. نگارنده در پی آن بود كه علت را از آیت الله خزعلی جویا شود ولی این فرصت دست نداد و بازداشت و زندانی شدنم از سوی ساواك، دریافت پاسخ این سوال را به تاخیر انداخت. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی آیت الله خزعلی را ملاقات كرده و با یادآوری ماجرا، علت نام بردن پی در پی ایشان از حضرت امام(ره) را پرسیدم. آیت الله خزعلی در پاسخ (نقل به مضمون) فرمودند؛
«وقتی برای سخنرانی در آن جلسه به اهواز رفتم، متوجه شدم كه علما و معتمدان دعوت كننده فریب ساواك را خورده اند و رژیم شاه قصد دارد با برپایی این مجلس و اعتراض بنده به رژیم عراق، جنایات خود علیه حوزه های علمیه و روحانیت شیعه در ایران را كمرنگ جلوه داده و یا به فراموشی بسپارد. من نمی توانستم حمله ماموران رژیم عراق به حوزه علمیه نجف را محكوم نكنم و از سوی دیگر محكوم كردن اقدام رژیم عراق به معنای نادیده گرفتن خیانت و جنایت پهلوی علیه روحانیت در ایران بود و بیم آن داشتم كه رژیم، آن بخش از سخنان مرا كه علیه رژیم شاه است، سانسور كند و بخش مربوط به محكومیت رژیم عراق را از رادیو پخش كند. بنابراین تصمیم گرفتم كه هر چند دقیقه یك بار نام مبارك حضرت امام را بر زبان آورم تا چنانچه قصد سانسور داشته باشند، نوار سخنرانی به اندازه ای مخدوش و بریده بریده شود كه امكان پخش آن وجود نداشته باشد».
تا آنجا كه از مضمون نوار سخنرانی آن روز آیت الله خزعلی به خاطر دارم، ایشان، ابتدا در چند جمله كوتاه حمله رژیم عراق به حوزه علمیه و طلاب نجف را محكوم كرد و بلافاصله گفت؛ اما، مگر رژیم ایران با روحانیت چه رفتاری داشته است، «سگ زرد برادر شغال است»و... یعنی حضرت آیت الله خزعلی با هوشمندی برگرفته از ایمان و تقوای الهی، از یكسو رژیم عراق را محكوم كرده بود و از سوی دیگر به رژیم پهلوی اجازه نداده بود از اعتراض ایشان به رژیم بعثی عراق برای تطهیر خود در قبال جنایات بی شماری كه علیه روحانیت شیعه و حوزه های علمیه مرتكب شده است، سوءاستفاده كند.
و اما، مسئله آن روز آیت الله خزعلی، مسئله این روزهای ما نیز هست. از مدعیان اصلاحات كه این روزها تمامی صفحات روزنامه های زنجیره ای و سایت های تحت مدیریت خویش را به سیاه نمایی علیه دولت و خدمات ارزنده آن اختصاص داده اند كمترین انتظاری نیست كه تنها به فهرست كردن و برشمردن نقاط ضعف واقعی و عمدتا غیر واقعی دولت بپردازند و به خدمات ارزنده و فراوان و در مواردی، كم نظیر دولت های نهم و دهم كمترین اشاره ای نكنند، چرا كه آنها اصحاب فتنه آمریكایی-اسرائیلی ۸۸ هستند و به گواهی اسناد و مدارك غیرقابل انكار، نشان داده اند، نقشی بیشتر از پیاده نظام مثلث آمریكا، اسرائیل و انگلیس ندارند و به قول شیمون پرز «اصلاح طلبان بزرگترین سرمایه اسرائیل در ایران هستند»
و به گفته نتانیاهو «اصلاح طلبان به نمایندگی از اسرائیل با جمهوری اسلامی ایران در افتاده اند». درباره وطن فروشی و خیانت بسیاری از مدعیان اصلاحات، بارها نوشته ایم و اسناد و مدارك فراوان و غیرقابل خدشه ای را ارائه كرده ایم كه «ائتلاف آشكار با منافقین و بهایی ها، سلطنت طلب ها، ماركسیست ها»، «حذف قید اسلامی از جمهوری اسلامی ایران»، «سر دادن شعار به نفع اسرائیل در روز قدس، و عربده كشی به نفع آمریكا در روز ۱۳ آبان، اهانت به ساحت مقدس حضرت اباعبدالله علیه السلام در روز عاشورا، آتش زدن مسجد،
همكاری آشكار با سرویس های اطلاعاتی بیگانه- كه برخی از عوامل آن امروزه به آمریكا و انگلیس گریخته و پرده از هویت خود برداشته اند- پیروی بی كم و كاست از فرمول دیكته شده دشمنان بیرونی» و... از جمله آنها و فقط اندكی از آن بسیارهاست. بنابراین، بدیهی است كه از ماموران تابلودار آمریكا و اسرائیل و انگلیس غیر از دشمنی و كینه توزی با نظام اسلامی نمی توان انتظار دیگری داشت. اما، روی سخن در این وجیزه با برخی از خودی هاست كه ناخواسته و ندانسته - ولی متاسفانه پیوسته- در میدان دشمن بازی می كنند.
این عده از -انشاءالله- دوستان ناآگاه وقتی سخن به نقد دولت می گشایند و یا در اعتراض به فلان نقطه ضعف واقعی دولت قلم می زنند، به گونه ای غیرقابل انتظار از مرزهای عدالت و انصاف عبور كرده و تنور دشمنان بیرونی و دنباله های داخلی آنها را گرم می كنند.
یكشنبه شب هفته جاری، رهبرمعظم انقلاب در دیدار اعضای هیئت دولت با ایشان، بار دیگر و برای چندمین بار، فرمول منطقی و عالمانه نقد را گوشزد فرمودند و آن «بیان نقاط ضعف به موازات نقاط قوت» بود. حضرت آقا چند روز قبل نیز در ملاقات كارگزاران نظام، خطاب به آنان - كه خطاب به همگان نیز هست- فرمودند؛ «بایستی واقع بینانه نگاه كنیم، خودمان را نبایستی دچار خطا كنیم، یكسونگری نكنیم، ما نقاط مثبتی داریم، نقاط منفی هم داریم. این هر دو را ببینیم. گاهی فقط نگاه منفی غلبه داده می شود. امروز متاسفانه انسان مشاهده می كند كه در بین برخی مسئولین و نخبگان سیاسی كانه مد شده كه نگاه بدبینانه داشته باشند و نقاط مثبت را نبینند. در رسانه ها و غیررسانه ها مرتبا منفی بافی می شود. تا انسان می گوید چرا؟ می گویند آقا شما نمی گذارید ما واقعیات را بگوئیم... نه این یكسونگری است.
اگر نقاط مثبت را بیان كنیم، یك جور مسائل كشور را می فهمیم و اگر نقاط مثبت را بیان نكنیم مسائل كشور را جور دیگری خواهیم فهمید اگر فقط نقاط منفی را مشاهده كنیم كه البته نقاط منفی وجود دارد، این طبعا واقع بینی نیست و برآورد درستی از اوضاع كشور به ما نخواهد داد و تنها منجر به ناامیدی می شود» ایشان در ادامه توضیح دادند كه بیان نقاط ضعف، اولویت ها را می نمایاند و بیان نقاط قوت امیدواری و اعتماد به نفس برای پیشبرد امور را در پی دارد.
در این باره اگرچه گفتنی های فراوانی هست ولی از آن میان به ذكر ۴ نكته بسنده می كنیم.
۱- برخی از دوستان به هر علت از جمله قبیله گرایی كور و یا اختلاف سلیقه ها و دلخوری های آنچنانی- بعضاً به جا- از دولت، تنها روی نقاط ضعف و بزرگ نمایی آنها تاكید می كنند و نقاط قوت را نمی بینند و یا خدای نخواسته نمی خواهند ببینند. این عده بی تردید در میدان دشمن بازی می كنند و دندان طمع غریبه ها را علیه نظام- و نه فقط دولت- تیز می كنند.
۲- برخی دیگر به علت شیفتگی غیرقابل توجیه و یا برخوداری از رانت های بادآورده و مسئولیت های بیرون از شایستگی، هیچ نقطه ضعفی نمی بینند و یا می بینند و لب فرو می بندند. آنها كوچكترین انتقادها را با بدترین شكل ممكن به خیال خود پاسخ می گویند. این عده مانع از مطرح شدن ضعف ها و در نتیجه، اصلاح آن می شوند.
۳- دولت محترم نیز متاسفانه تاب چندانی برای شنیدن نقاط ضعف ندارد و حال آن كه بیان منصفانه و دلسوزانه نقاط ضعف در كنار خدمات فراوان و بعضا بی نظیر دولت نهم، نه فقط از نگاه شایسته به دولت نمی كاهد بلكه انصاف در ارزیابی را نیز بر سایر خدمات می افزاید.
۴- و بالاخره، لازم است رئیس جمهور محترم مراقب برخی از اطرافیان حاشیه ساز خویش نیز باشد. این عده كم شمار كه متاسفانه امكانات بیرون از شماری در اختیار دارند و به «حلقه انحرافی» معروفند، بارها نشان داده اند كه كمترین ارادتی به رئیس جمهور محترم ندارند و در همه حال اسب مراد خویش را می رانند!
