قذافی ژست ضد‌امپرياليستی‌اش را هميشه حفظ کرد اما اسنادی منتشر شد که او با سازمان‌های جاسوسی غرب همکاری تنگاتنگی داشت.
 
تیتر آنلاین: هنگامی كه در پایان یك نمایشنامه پرده فرو می‌افتد، تماشاگران زندگی معمولی خویش را از سر می‌گیرند اما آنگاه كه پرده كار یك سیاستمدار فرو می‌افتد، زندگی تماشاگران به كلی دگرگون گشته و ای بسا مسیر تاریخ نیز عوض شده است.( ریچارد نیكسون)

12 نوامبر 1970 مراسم خاكسپاری یك مرد بزرگ در یك كلیسای كوچك. وصیت كرده بود بدون تشریفات و بدون حضور صاحب منصبان جهانی او را دفن كنند. جنازه‌اش در یك تابوت 72 دلاری و بر دوش یك شاگرد قصاب، یك پنیرساز، و یك كارگر مزرعه كه همولایتی‌اش بودند، حمل شد و در كنار دختر علیل و عقب مانده‌اش كه 22 سال پیش مرده بود، دفن شد. بنا بر وصیتش روی سنگ قبرش تنها یك عبارت نوشتند: شارل دوگل 1890-1970

در این نوشتار مختصر قصد دارم مشی سیاسی سرهنگ قذافی را با ژنرال دوگل، رهبر سال‌های سرنوشت‎ساز فرانسه مقایسه كنم. از ژنرالی بگویم كه زیست تا دیگران آسوده‎تر زندگی كنند و سرهنگی كه با زیستن خود آسایش را از از دیگران گرفت. ژنرالی كه خواست تا دیگر بودن خود را ثابت كند و قذافی كه خواست تا برتر بودن خود را ثابت كند. آن یكی قدرت را دنبال می‌كرد چرا كه فكر می‌كرد بهتر از دیگران می‌تواند قدرت را برای منافع كشورش استفاده كند. این یكی اما قدرت را برای شخص خود دنبال می‌كرد. آن یكی در صف طولانی منجیان فرانسه خود را نفر بعدی می‌دانست، این یكی اصلأ اجازه تشكیل صفی برای خدمت به لیبی قرار نمی‌داد.

سیاست‌مداران برجسته جهان در دوران دوگل اذعان کرده‌اند اگر دوگل نبود، فرانسه به عنوان یک کشور آزاد نمی‌توانست جان سالم بدر ببرد. مردی با اراده بسیار قوی که همواره ملتش را به بلندی‌ها فرا می‌خواند. از خویشتن به سادگی می‌گذشت و به سادگی زندگی می‌کرد اما با عظمت می‌اندیشید و هر چه می‌خواست برای فرانسه بود. اعتقاد داشت فرانسه بدون عظمت، فرانسه نخواهد بود. ملتش را به بلندی‌ها فرا می‌خواند حتی اگر این بلندی‌ها گنگ بودند. برای دوگل تنها مهم بود که ملت خود را درگیر بالارفتن حس کند. او در دم نمی‎زیست بلکه لحظه را به کار می‌گرفت. می‌گفت فرانسه را آزاد نکردم که از بابت جیره ماکارانی نگران باشد. از مسائل جهانی سخن می‌گفت و از عظمت فرانسه.

دوگل در جنگ جهانی اول زخمی شد. گفتند مرده است و در رزمگاهش رهایش کردند. دشمن او را اسیر گرفت. در جنگ جهانی دوم در بدترین شرایط هدایت کشورش را بر عهده گرفت و فرانسه را احیا کرد.

پیش‌بینی فوق‌العاده‌ای در دیدن آینده داشت. قبل از جنگ جهانی دوم پیش‌بینی کرد آلمان‌ها به سادگی خط دفاعی ماژینو را خواهند شکست و چند ساعته به پاریس می‌رسند.

حاکمان فرانسه حرف او را گوش نکردند. همان‎گونه شد که دوگل پیش‌بینی کرده بود. پس از اشغال فرانسه هدایت کشورش را از لندن با استفاده از پیام‌های آتشین رادیویی بدست گرفت. ملت را منسجم کرد. مردم به عنوان منجی به او درود فرستادند. پس از جنگ معتقد بود کشور نیاز به یک قوه مجریه قوی دارد. به دیکتاتوری متهم شد. اما چهارچنگی به کرسی قدرت نچسبید. از قدرت کنار کشید تا مردم انتخاب کنند اما مطمئن بود مردم به او باز می‌گردند.

به تعبیر تالیران، آدمی در جنگ تنها یک بار می‌میرد اما در سیاست آدمی می‌میرد تا دوباره زنده شود. دوگل در مورد سال‌های دور از قدرت می‌گفت، از پهنه بیابان گذشتم. ژرفا را دید تا ارزش در اوج بودن را دریابد. او مُرد تا زنده شود.

ناکارآمدی جمهوری چهارم باعث شد تا در سال 1958 مردم به دوگل طبق پیش‌بینی خود او دوباره رجوع کنند. جمهوری پنجم با قوه مجریه قوی بر سر کار آمد. دوگل در دوران صدارت هم تصمیم‌گیری می‌کرد و هم دیگران را بر می‌انگیخت.

با هم‎طرازان خود در دنیا نرم و با رقبای خود از موضع قدرت و تکبر برخورد می‌کرد. اگر قدرت‌های بزرگ تصمیمی را بدون مشورت با فرانسه می‌گرفتند برمی‌آشفت. در پیش‎بینی مسائل جهانی نیز بسیار زبردست بود. به شاه ایران خطر نداشتن استقلال را گوش‎زد کرد و در مورد اسرائیل گفت، اسرائیل در جنگ علیه اعراب پیروز می‌شود اما در نهایت در دریایی از کینه و خشم غرق خواهد شد.

در تصمیم‌گیری ولنگار نمی‌اندیشید. ابتدا همه اطلاعات را می‌گرفت. مشورت می‌کرد و با تفکر زیاد شخصأ تصمیم قاطع می‌گرفت. حواس او به افرادی که نامشان را بوقلمون صفت و عروسک‌های پوشالی گذاشته بود به شدت جمع بود. افرادی که برای حفظ موقعیت خود همه چیز را مطلوب نشان می‌دهند و کشور را در تصمیم‌گیری صحیح به بیراه می‌برند. او هرگز به وضع موجود راضی نبود و عظمت بیشتری برای فرانسه می‌خواست.

به قول ساگارت، رئیس جمهور پیشین ایتالیا، دوگل مانند پیرزنی بود که به آیینه نگاه می‌کرد اما هیچ‎گاه از آن‎چه در آیینه می‎دید راضی نبود.

زمانی را که به خانواده اختصاص می‌داد خبری از سیاست نبود. عشق به همسر و فرزندان در او موج می‌زد. خانواده‌اش مومن و ساده زیست بودند و آیین کلیسای آن‎ها هیچ یک‌شنبه‌ای ترک نشد. تمام تلاش همسرش ایجاد فضای آرام در خانه بود. پسرش در جنگ جهانی دوم همدوش سربازان فرانسه جنگید اما میراثی از کشور بابت نقش پدرش طلب نکرد. تفریح ژنرال پیاده‌روی بود. در مسافرت‌های خارجی تمام علاقه‌اش بازدید از پرورشگاه‌های کودک بود و ... ژنرال دوگل بشدت خودش بود.

در این سو سرهنگ قذافی که 6 سال از سال‌های دیکتاتوری خود در دوران دوگل گذراند. با کودتای نظامی به قدرت رسید. دچار بیماری خودشیفتگی و عظمت‌طلبی بود. برای کسب محبوبیت میلیون‌ها دلار برای مردم فقیر خرج کرد. عظمت‌طلب بود اما نه برای لیبی بلکه برای خودش. عظمت‌طلبی او را واداشت تا انگشت در چشم قدرت‌های غربی کند و دلارهای نفتی را صرف تجهیز تروریست‌ها در اقسا نقاط دنیا کند. مهمترین حادثه‌ای که سرهنگ آفرید، حادثه لاکربی بود.

تهدید امریکا که جدی شد عوامل پرونده لاکربی را به غرب تحویل داد. سرنوشت صدام را که دید تجهیزات هسته‌ای کشورش را بار کشتی کرد و آدرس کاخ سفید را به ناخدا داد. ژست ضد‌امپریالیستی‌اش را همیشه حفظ کرد اما اسنادی منتشر شد که او با سازمان‌های جاسوسی غرب همکاری تنگاتنگی داشت. اطرافیان یا باید از او تعریف می‌کردند و یا در صورت انتقاد از صفحه زمین محو می‌شدند.

مردمش که گفتند دیگر تو را نمی‌خواهیم، کنار ننشست بلکه با موشک به جنگ آن‎ها رفت. حالا هم که مخفی است از جیره‌خوارانش خواسته تا لیبی را به زمین سوخته تبدیل کنند. تفریحش انباشتن دلارهای نفتی، مشروب و زن بود و فرزندانش در لیبی امپراطورهای کوچک ثروت و قدرت بودند.

قذافی و دوگل هر دو در پایان کار نمایششان سرنوشت مردم کشورشان را تغییر دادند.
 
 
گردآوری:گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:titronline.ir
 
مطالب داغ سیاسی:
بیانیه دفتر رئیس‌جمهور علیه فارس‌نیوز، مشرق‌ و روزنامه کیهان  
متن کامل بیانیه غیر متعهدها در آژانس در حمایت از فعالیت‌های هسته‌ای ایران
سکوتم به ‌خاطر رهبری است که البته این سکوت طولانی‌ مدت نخواهد بود!
افشاگری الهام: به یک نفر گفته اند 250میلیون تومان بده، مسئول فلان جا شو!  
شكایت مشایی از چند مقام ارشد کشور