فردا: استاد جامعهشناسی دانشگاه تهران در مقاله خود که روزنامه کیهان امروز آنرا منتشر کرده است، با اشاره به سوابق سیاسی هاشمی رفسنجانی، این نکته را بسیار بعید دانسته است که وی از عواقب سخنان خود بیاطلاع باشد و این در حالیست که با یک بررسی ساده میتوان سخنان اخیر هاشمی رفسنجانی را همجهت با جریان تحریم و فشار علیه ملت ایران تحلیل کرد.
کچوئیان در ادامه نیز میافزاید: " نبایستی تصور كرد كه آنچه مصاحبه اخیر آقای رفسنجانی در این وجوه منعكس می كند، جدید و بی سابقه می باشد. "
در ادامه متن کامل یادداشت این عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی در واکنش به مصاحبه هاشمی رفسنجانی که با عنوان "چرایی تكرار یك دیدگاه قدیمی در زمانی جدید" منتشر شده است را میخوانید:
آغاز اولین روزهای كاری سال جدید با انتشار مصاحبه هاشمی رفسنجانی با یكی از نشریات كشور كه ظاهراً در پایان سال گذشته «با نگاهی به آینده» به قصد نقد و ارزیابی سیاست خارجی و «نوع نگاه بهینه نظام [كشور] به جامعه بین المللی» انجام گرفته است، نمی تواند رخداد میمون و مباركی به حساب آید. تشدید فشارها و اقدامات تجاوزكارانه استكبار جهانی به رهبری آمریكا علیه كشور كه با اوجگیری در سال جاری مرحله تعیین كنندهای را طی می كند، با افزایش دشواری ها و مشكلات كشور و مردم زمینه برای بهره برداری كسانی فراهم می كند كه با نقد سیاست های كشور، از موضع خیرخواهی مردم تغییر این سیاست ها را به صور گوناگون به مثابه راه حل پایان مشكلات و كاهش سختی های مردم به آنها معرفی كنند. در این چارچوب، علی رغم آنچه در مورد هدف مصاحبه در مقدمه آن بیان شده است،احتمال اینكه مصاحبه كنندگان نسبت به این كاركرد و اثر موقعیتی مصاحبه بی توجه بوده باشند بسیار كم اما صفر نیست؛ لكن با توجه به شخصیت سیاسی آقای رفسنجانی و آگاهی وی از نقش و كاركرد كلام و سخن در سیاست، نمیتوان به احتمال مشابهی در مورد وی اذعان كرد.
این مصاحبه حاوی مطالب مختلفی است كه در هر مورد به اهداف و مقاصد متفاوتی ارتباط مییابد. با اینحال، در بخشی كه وی به نظام سیاسی جهان و داوری در مورد سیاست های نظام اسلامی در عرصه بین المللی و آمریكا یا دیگر قدرت ها میپردازد، معنا و مقصود از اظهارات و موضع گیری های مطروحه در این زمینه كاملاً مشخص و روشن است.
آقای رفسنجانی كه آشكار در این مصاحبه به نقد مواضع كشور در حوزه روابط خارجی، خاصه در مورد آمریكا دست میزند، نمیتواند از این غافل باشد كه با این مصاحبه در منازعه كنونی در چه صحنه و به نفع كدام یك از طرف های این منازعه بازی می كند. در وضعیتی كه پایداری و مقاومت همدلانه مردم حول نظام در برابر موج گسترده و همه جانبه اقدامات خصمانه جدید و فشارهای تجاوزكارانه آمریكا عمده ترین، اگر نگوییم تنها، سلاح راهبردی و تعیین كننده كشور در مبارزه كنونی است، بدیهی است كه این مصاحبه تا این حد با استقبال و خوشایند محافل سیاسی و رسانه ای ضدانقلاب و استكبار مواجه شده و آن را به معنای آشكار شدن تاثیر تحریم ها و بروز شكاف در میان سیاسیون بر سر درستی مقاومت و پایداری بر مواضع هسته ای كشور قلمداد كنند.
اما آقای رفسنجانی، خواسته یا ناخواسته، فراتر از تشكیك در این صحنه به نفع خصم عمل كرده است زیرا صراحتاً آنهم با ارجاعاتی مسئله دار به حضرت امام(ره) این سیاست ها را نادرست و غلط وانمود كرده و حتی بالاتر از این با تمسك به منابع متنی و تاریخی دین از جمله آیات و روایت نوع رابطه و مواضع كشور در برابر آمریكا را غیراسلامی می نمایاند.
اما كاركرد سوء مصاحبه آقای رفسنجانی در مبارزه تاریخی موجود كشور با زورگویی ها و زیاده طلبی های استكباری آمریكا خاص تر و دقیق تر از فشار بر سلاح اصلی كشور در راهبرد مبارزاتی آن است. وی بطور مشخص با اظهارات خود بطور اجتناب ناپذیری ولو ناخواسته در جهت هدف یا خواستی عمل می كند كه آمریكایی ها در طراحی موج تازه فشار و ارعاب بر علیه كشور بدنبال دست یابی به آن می باشند. حتی اگر به فرض محال فردی درگیر و آگاه نسبت به تحولات جهانی و مناقشات كنونی، خاصه وی نسبت به ماهیت اهداف و مقاصد آمریكا از برپایی این دور تازه از ستیز و فشار بر جمهوری اسلامی ایران به طرق مختلف از جمله تحریم های گسترده غفلت داشته باشد، مقامات آمریكایی در سطوح مختلف، از ریاست جمهوری تا وزیر خارجه و یا وزیر دفاع و حتی وزرای اقتصادی این كشور، با اظهارات و موضع گیری های صریح و بی ابهام خود جایی برای غفلت در این زمینه باقی نگذاشته اند. آقای رفسنجانی نمی تواند از این آگاه نباشد كه با نقد سیاست عدم مذاكره جمهوری اسلامی ایران و رد درستی نفی رابطه انقلاب اسلامی با آمریكا در این مقطع زمانی، نظراً و عملاً مردم و نظام كشور را دقیقاً در جهت تحقق خواست آمریكا، یعنی نشستن به دور میز مذاكره و برقراری رابطه با این قدرت سلطه طلب تحت فشار قرار می دهد.
با این حال، نبایستی تصور كرد كه آنچه مصاحبه اخیر آقای رفسنجانی در این وجوه منعكس می كند، جدید و بی سابقه می باشد. در هر دو زمینه مورد بحث، خواه در مورد رابطه با آمریكا و خواه در نوع عكس العمل و برخورد با تهدیدات ارعابی و طرح های فشار آمریكا، مسبوق به سابقه بوده و وجه تازه ای ندارد. از وجه اخیر، متأسفانه پس از ورود به رقابت های انتخاباتی سال 84 و شكست در آن، اختلافات آقای رفسنجانی با آقای احمدی نژاد موجب زاویه گیری وی نسبت به كلیت نظام گردیده است كه از تبعات آن موضع گیری های انتقادی وی در مواردی مختلف بر علیه سیاست های كلی كشور در راستایی هماهنگ و موافق با سیاست های آمریكا بر علیه كشور بوده است. در مواردی نظیر آنچه در اوایل دوره نهم ریاست جمهوری از وی دیده شد، آقای رفسنجانی با طرح و بزرگنمایی تهدیدات هسته ای آمریكا بر علیه كشور فراتر از این سطح عمل كرد و با انعكاس این تهدیدات به داخل كه آمریكایی ها به قصد ارعاب مردم و مسئولین كشور اخبار آن را به شكلی محدود در ایتالیا درز دادند، به شكل خطرناك و غیرقابل باوری در آغاز اوج گیری ستیزه جویی های آمریكا به بهانه سیاست های تازه هسته ای كشور، درگیر طرح های آمریكا گردید.
اما در زمینه مذاكره و رابطه با آمریكا مواضع و سیاست های آقای رفسنجانی نیز بیش از اینها آشنا و مسبوق به سابقه می باشد. از زمان ماجرای مك فارلین كه آقای رفسنجانی بدون آگاهی دیگر مسئولین بالای كشور اقدام به ارتباط گیری با آمریكایی ها نمود- و نهایتا با مداخله حضرت امام(ره) این ماجرای خطرناك ناكام ماند- همگان و از جمله آمریكایی ها كه پس از آن در دوره ای سیاست های خود را بر یافتن سیاست مداران باصطلاح معتدل و میانه رویی از نوع وی متمركز كردند، دیدگاه ها و مواضع آقای رفسنجانی در این زمینه شناخته شده بوده است.
افشای ارسال نامه ای هفت ماده ای به حضرت امام(ره) در اواخر عمر شریف ایشان طی مصاحبه اخیر وی كه یك ماده مهم آن مربوط به درخواست از رهبر كبیر انقلاب اسلامی برای اقدام در جهت رفع موانع مذاكره و رابطه با آمریكا می باشد، تنها از این جهت اهمیت دارد كه نشان می دهد این موضوع از دید آقای رفسنجانی و طرح های وی برای آینده به چه میزان و تا چه حدی جنبه كانونی و راهبردی دارد. در واقع همان طوری كه این نامه و پیش از آن رسوایی مك فارلین یا بسیاری از تلاش های پنهان وی تا مصاحبه اخیر نشان می دهد، اهمیت این مقوله برای وی به اندازه ای است كه به عنوان دغدغه ای دایمی هیچگاه از پیگیری آن بازنایستاده است.
وی كه علی رغم آگاهی از مواضع محكم و صریح رهبر كبیر انقلاب اسلامی با ارسال نامه مذكور كوشیده است تا اعتبار و نفوذ ایشان را برای گشایش باب خطرناك و زیانبار مذاكره و رابطه با آمریكا هزینه كند، چند سالی پس از این نامه و رحلت آن بزرگ، در اقدامی خطیر گامی بی سابقه و پرخطر تا حد آماده سازی طرحی راهبردی برای اجرای مقاصد خود در این زمینه در سال های اولیه رهبری معظم انقلاب اسلامی برداشت. اجرای این طرح تفصیلی كه با تعیین حداقل سی راهكار راهبردی در زمینه های مختلف برای كار و تعامل با آمریكا، بطور اجتناب ناپذیری كشور را به پای میز مذاكره و قبول اضطراری رابطه با آمریكا می كشاند، تنها با تدبیر و سیاست حكیمانه رهبری انقلاب عقیم مانده و ختم به خیر گردید.
با این حال، اقدام اخیر آقای رفسنجانی در انجام مصاحبه در این مقطع زمانی به منظور انتقاد از سیاست خارجی كشور بطور كلی و خاصه رد نوع سیاست نفی مذاكره و رابطه با آمریكا وجوه متفاوتی نیز دربر دارد. یك نكته تازه آن در انتخاب این مقطع زمانی برای اظهار این انتقادات و تكرار مواضع قدیمی است كه آن را به اقدامی در چارچوب مقابله یا معارضه با سیاست های جاری كشور خصوصا در منازعه موجود با موج جدید تهاجمات آمریكا بدل یا نزدیك می كند. همانطوری كه در بدو نوشتار بیان شد، این مصاحبه از جهت جامعه شناختی كاملا با انتظارات موجود در مورد افزایش احتمال طرح و بالا گرفتن اینگونه انتقادات و موضع گیری ها در مقطع زمانی كنونی و در سال جاری سازگار است زیرا با توجه به تشدید فشارهای نظام سلطه به رهبری آمریكا و افزایش تبعات سوء این فشارها بر مردم و جامعه زمینه بهره برداری مخالفین و منتقدین برای طرح دیدگاه های معارض و انتقادی آنها فراهم می گردد.
به دلیل همین انتظارات و پیش بینی ها در موردافزایش احتمال طرح مواضع انتقادی از سوی مخالفین و منتقدین، با تفأل سوء در مورد این مصاحبه، انتشار آن در آغازین روزهای سال جاری رخدادی نامیمون تلقی شد. انتشار این مصاحبه با توجه به مضمون انتقادی و اثرش بر مبارزه كنونی مردم و نظام با طرح ها و اقدامات خصمانه آمریكا، با توجه به جایگاه و نقش آقای رفسنجانی در عرصه سیاسی می تواند پیش درآمد یا نشانه ای دال بر تشویق به افزایش و تشدید فشارهای داخلی بر سیاست های كشوردر این زمینه از طریق موضع گیری ها و طرح انتقادات مشابه از سوی دیگر معارضین و منتقدین باشد؛ علی رغم زاویه گیری مداوم آقای رفسنجانی، دلالت های این رخداد بایستی تحولی خطیر در روند دگردیسی های سیاسی وی تلقی گردد زیرا این كاركرد و اثر نمی تواند در چارچوب منازعه با آقای احمدی نژاد فهم گردد، بلكه موضع كشور در مبارزه حیاتی موجود با آمریكا را تحت فشار قرار می دهد.
اما بعلاوه این معنا و كاركرد موضعی یا موقعیتی، نكته تازه دیگر، تلاش برای مستندسازی و عرضه استدلال های سیاسی- عقیدتی به نفع این دیدگاه هاست. تا پیش از این آقای رفسنجانی هیچگاه بدین صراحت از لزوم و درستی مذاكره و رابطه جمهوری اسلامی ایران با آمریكا سخن نگفته بود؛ اما آنچه براستی كاملا تازه است، این صراحت نیست، بلكه تلاش وی برای توجیه نظری این دیدگاه بر پایه منابع دینی پایه و همچنین ارجاع به نظرات حضرت امام (قده) می باشد. این موضوعی است كه ضرورت پرداخت به آن انكارشدنی نیست، اما مجالی خاص خود می طلبد.
کچوئیان در ادامه نیز میافزاید: " نبایستی تصور كرد كه آنچه مصاحبه اخیر آقای رفسنجانی در این وجوه منعكس می كند، جدید و بی سابقه می باشد. "
در ادامه متن کامل یادداشت این عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی در واکنش به مصاحبه هاشمی رفسنجانی که با عنوان "چرایی تكرار یك دیدگاه قدیمی در زمانی جدید" منتشر شده است را میخوانید:
آغاز اولین روزهای كاری سال جدید با انتشار مصاحبه هاشمی رفسنجانی با یكی از نشریات كشور كه ظاهراً در پایان سال گذشته «با نگاهی به آینده» به قصد نقد و ارزیابی سیاست خارجی و «نوع نگاه بهینه نظام [كشور] به جامعه بین المللی» انجام گرفته است، نمی تواند رخداد میمون و مباركی به حساب آید. تشدید فشارها و اقدامات تجاوزكارانه استكبار جهانی به رهبری آمریكا علیه كشور كه با اوجگیری در سال جاری مرحله تعیین كنندهای را طی می كند، با افزایش دشواری ها و مشكلات كشور و مردم زمینه برای بهره برداری كسانی فراهم می كند كه با نقد سیاست های كشور، از موضع خیرخواهی مردم تغییر این سیاست ها را به صور گوناگون به مثابه راه حل پایان مشكلات و كاهش سختی های مردم به آنها معرفی كنند. در این چارچوب، علی رغم آنچه در مورد هدف مصاحبه در مقدمه آن بیان شده است،احتمال اینكه مصاحبه كنندگان نسبت به این كاركرد و اثر موقعیتی مصاحبه بی توجه بوده باشند بسیار كم اما صفر نیست؛ لكن با توجه به شخصیت سیاسی آقای رفسنجانی و آگاهی وی از نقش و كاركرد كلام و سخن در سیاست، نمیتوان به احتمال مشابهی در مورد وی اذعان كرد.
این مصاحبه حاوی مطالب مختلفی است كه در هر مورد به اهداف و مقاصد متفاوتی ارتباط مییابد. با اینحال، در بخشی كه وی به نظام سیاسی جهان و داوری در مورد سیاست های نظام اسلامی در عرصه بین المللی و آمریكا یا دیگر قدرت ها میپردازد، معنا و مقصود از اظهارات و موضع گیری های مطروحه در این زمینه كاملاً مشخص و روشن است.
آقای رفسنجانی كه آشكار در این مصاحبه به نقد مواضع كشور در حوزه روابط خارجی، خاصه در مورد آمریكا دست میزند، نمیتواند از این غافل باشد كه با این مصاحبه در منازعه كنونی در چه صحنه و به نفع كدام یك از طرف های این منازعه بازی می كند. در وضعیتی كه پایداری و مقاومت همدلانه مردم حول نظام در برابر موج گسترده و همه جانبه اقدامات خصمانه جدید و فشارهای تجاوزكارانه آمریكا عمده ترین، اگر نگوییم تنها، سلاح راهبردی و تعیین كننده كشور در مبارزه كنونی است، بدیهی است كه این مصاحبه تا این حد با استقبال و خوشایند محافل سیاسی و رسانه ای ضدانقلاب و استكبار مواجه شده و آن را به معنای آشكار شدن تاثیر تحریم ها و بروز شكاف در میان سیاسیون بر سر درستی مقاومت و پایداری بر مواضع هسته ای كشور قلمداد كنند.
اما آقای رفسنجانی، خواسته یا ناخواسته، فراتر از تشكیك در این صحنه به نفع خصم عمل كرده است زیرا صراحتاً آنهم با ارجاعاتی مسئله دار به حضرت امام(ره) این سیاست ها را نادرست و غلط وانمود كرده و حتی بالاتر از این با تمسك به منابع متنی و تاریخی دین از جمله آیات و روایت نوع رابطه و مواضع كشور در برابر آمریكا را غیراسلامی می نمایاند.
اما كاركرد سوء مصاحبه آقای رفسنجانی در مبارزه تاریخی موجود كشور با زورگویی ها و زیاده طلبی های استكباری آمریكا خاص تر و دقیق تر از فشار بر سلاح اصلی كشور در راهبرد مبارزاتی آن است. وی بطور مشخص با اظهارات خود بطور اجتناب ناپذیری ولو ناخواسته در جهت هدف یا خواستی عمل می كند كه آمریكایی ها در طراحی موج تازه فشار و ارعاب بر علیه كشور بدنبال دست یابی به آن می باشند. حتی اگر به فرض محال فردی درگیر و آگاه نسبت به تحولات جهانی و مناقشات كنونی، خاصه وی نسبت به ماهیت اهداف و مقاصد آمریكا از برپایی این دور تازه از ستیز و فشار بر جمهوری اسلامی ایران به طرق مختلف از جمله تحریم های گسترده غفلت داشته باشد، مقامات آمریكایی در سطوح مختلف، از ریاست جمهوری تا وزیر خارجه و یا وزیر دفاع و حتی وزرای اقتصادی این كشور، با اظهارات و موضع گیری های صریح و بی ابهام خود جایی برای غفلت در این زمینه باقی نگذاشته اند. آقای رفسنجانی نمی تواند از این آگاه نباشد كه با نقد سیاست عدم مذاكره جمهوری اسلامی ایران و رد درستی نفی رابطه انقلاب اسلامی با آمریكا در این مقطع زمانی، نظراً و عملاً مردم و نظام كشور را دقیقاً در جهت تحقق خواست آمریكا، یعنی نشستن به دور میز مذاكره و برقراری رابطه با این قدرت سلطه طلب تحت فشار قرار می دهد.
با این حال، نبایستی تصور كرد كه آنچه مصاحبه اخیر آقای رفسنجانی در این وجوه منعكس می كند، جدید و بی سابقه می باشد. در هر دو زمینه مورد بحث، خواه در مورد رابطه با آمریكا و خواه در نوع عكس العمل و برخورد با تهدیدات ارعابی و طرح های فشار آمریكا، مسبوق به سابقه بوده و وجه تازه ای ندارد. از وجه اخیر، متأسفانه پس از ورود به رقابت های انتخاباتی سال 84 و شكست در آن، اختلافات آقای رفسنجانی با آقای احمدی نژاد موجب زاویه گیری وی نسبت به كلیت نظام گردیده است كه از تبعات آن موضع گیری های انتقادی وی در مواردی مختلف بر علیه سیاست های كلی كشور در راستایی هماهنگ و موافق با سیاست های آمریكا بر علیه كشور بوده است. در مواردی نظیر آنچه در اوایل دوره نهم ریاست جمهوری از وی دیده شد، آقای رفسنجانی با طرح و بزرگنمایی تهدیدات هسته ای آمریكا بر علیه كشور فراتر از این سطح عمل كرد و با انعكاس این تهدیدات به داخل كه آمریكایی ها به قصد ارعاب مردم و مسئولین كشور اخبار آن را به شكلی محدود در ایتالیا درز دادند، به شكل خطرناك و غیرقابل باوری در آغاز اوج گیری ستیزه جویی های آمریكا به بهانه سیاست های تازه هسته ای كشور، درگیر طرح های آمریكا گردید.
اما در زمینه مذاكره و رابطه با آمریكا مواضع و سیاست های آقای رفسنجانی نیز بیش از اینها آشنا و مسبوق به سابقه می باشد. از زمان ماجرای مك فارلین كه آقای رفسنجانی بدون آگاهی دیگر مسئولین بالای كشور اقدام به ارتباط گیری با آمریكایی ها نمود- و نهایتا با مداخله حضرت امام(ره) این ماجرای خطرناك ناكام ماند- همگان و از جمله آمریكایی ها كه پس از آن در دوره ای سیاست های خود را بر یافتن سیاست مداران باصطلاح معتدل و میانه رویی از نوع وی متمركز كردند، دیدگاه ها و مواضع آقای رفسنجانی در این زمینه شناخته شده بوده است.
افشای ارسال نامه ای هفت ماده ای به حضرت امام(ره) در اواخر عمر شریف ایشان طی مصاحبه اخیر وی كه یك ماده مهم آن مربوط به درخواست از رهبر كبیر انقلاب اسلامی برای اقدام در جهت رفع موانع مذاكره و رابطه با آمریكا می باشد، تنها از این جهت اهمیت دارد كه نشان می دهد این موضوع از دید آقای رفسنجانی و طرح های وی برای آینده به چه میزان و تا چه حدی جنبه كانونی و راهبردی دارد. در واقع همان طوری كه این نامه و پیش از آن رسوایی مك فارلین یا بسیاری از تلاش های پنهان وی تا مصاحبه اخیر نشان می دهد، اهمیت این مقوله برای وی به اندازه ای است كه به عنوان دغدغه ای دایمی هیچگاه از پیگیری آن بازنایستاده است.
وی كه علی رغم آگاهی از مواضع محكم و صریح رهبر كبیر انقلاب اسلامی با ارسال نامه مذكور كوشیده است تا اعتبار و نفوذ ایشان را برای گشایش باب خطرناك و زیانبار مذاكره و رابطه با آمریكا هزینه كند، چند سالی پس از این نامه و رحلت آن بزرگ، در اقدامی خطیر گامی بی سابقه و پرخطر تا حد آماده سازی طرحی راهبردی برای اجرای مقاصد خود در این زمینه در سال های اولیه رهبری معظم انقلاب اسلامی برداشت. اجرای این طرح تفصیلی كه با تعیین حداقل سی راهكار راهبردی در زمینه های مختلف برای كار و تعامل با آمریكا، بطور اجتناب ناپذیری كشور را به پای میز مذاكره و قبول اضطراری رابطه با آمریكا می كشاند، تنها با تدبیر و سیاست حكیمانه رهبری انقلاب عقیم مانده و ختم به خیر گردید.
با این حال، اقدام اخیر آقای رفسنجانی در انجام مصاحبه در این مقطع زمانی به منظور انتقاد از سیاست خارجی كشور بطور كلی و خاصه رد نوع سیاست نفی مذاكره و رابطه با آمریكا وجوه متفاوتی نیز دربر دارد. یك نكته تازه آن در انتخاب این مقطع زمانی برای اظهار این انتقادات و تكرار مواضع قدیمی است كه آن را به اقدامی در چارچوب مقابله یا معارضه با سیاست های جاری كشور خصوصا در منازعه موجود با موج جدید تهاجمات آمریكا بدل یا نزدیك می كند. همانطوری كه در بدو نوشتار بیان شد، این مصاحبه از جهت جامعه شناختی كاملا با انتظارات موجود در مورد افزایش احتمال طرح و بالا گرفتن اینگونه انتقادات و موضع گیری ها در مقطع زمانی كنونی و در سال جاری سازگار است زیرا با توجه به تشدید فشارهای نظام سلطه به رهبری آمریكا و افزایش تبعات سوء این فشارها بر مردم و جامعه زمینه بهره برداری مخالفین و منتقدین برای طرح دیدگاه های معارض و انتقادی آنها فراهم می گردد.
به دلیل همین انتظارات و پیش بینی ها در موردافزایش احتمال طرح مواضع انتقادی از سوی مخالفین و منتقدین، با تفأل سوء در مورد این مصاحبه، انتشار آن در آغازین روزهای سال جاری رخدادی نامیمون تلقی شد. انتشار این مصاحبه با توجه به مضمون انتقادی و اثرش بر مبارزه كنونی مردم و نظام با طرح ها و اقدامات خصمانه آمریكا، با توجه به جایگاه و نقش آقای رفسنجانی در عرصه سیاسی می تواند پیش درآمد یا نشانه ای دال بر تشویق به افزایش و تشدید فشارهای داخلی بر سیاست های كشوردر این زمینه از طریق موضع گیری ها و طرح انتقادات مشابه از سوی دیگر معارضین و منتقدین باشد؛ علی رغم زاویه گیری مداوم آقای رفسنجانی، دلالت های این رخداد بایستی تحولی خطیر در روند دگردیسی های سیاسی وی تلقی گردد زیرا این كاركرد و اثر نمی تواند در چارچوب منازعه با آقای احمدی نژاد فهم گردد، بلكه موضع كشور در مبارزه حیاتی موجود با آمریكا را تحت فشار قرار می دهد.
اما بعلاوه این معنا و كاركرد موضعی یا موقعیتی، نكته تازه دیگر، تلاش برای مستندسازی و عرضه استدلال های سیاسی- عقیدتی به نفع این دیدگاه هاست. تا پیش از این آقای رفسنجانی هیچگاه بدین صراحت از لزوم و درستی مذاكره و رابطه جمهوری اسلامی ایران با آمریكا سخن نگفته بود؛ اما آنچه براستی كاملا تازه است، این صراحت نیست، بلكه تلاش وی برای توجیه نظری این دیدگاه بر پایه منابع دینی پایه و همچنین ارجاع به نظرات حضرت امام (قده) می باشد. این موضوعی است كه ضرورت پرداخت به آن انكارشدنی نیست، اما مجالی خاص خود می طلبد.
گردآوری:گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
www.seemorgh.com/news
منبع:fardanews.com
مطالب داغ سایر بخشها:
اوج انحطاط اخلاقی در آمریکا+ عکس
اوج انحطاط اخلاقی در آمریکا+ عکس
روایت عسگر اولادی از چگونه پولدار شدنش
ماجرای شفاعت حضرت عیسی از شیطان !
افشای تخلف انتخاباتی از سوی یک نماینده
هتل شکلاتی مسکو منتظر گردشگران شکمو +عکس
هتل شکلاتی مسکو منتظر گردشگران شکمو +عکس
