والا نه القاعده در سوریه به دنبال انسان كامل است و نه آمریكا دلش برای جنبش دموكراسی خواهی مردم منطقه سوخته است.
دشمن دشمن من دوست من است. ضرب المثلی قدیمی كه آمریكایی‌ها بیش از هر كشور دیگری آن را در سیاست خارجی خود پیگیری می‌كنند. اتحاد با دشمن دشمن، هنگامی كه یك طرف ماجرا مدعی اخلاق مداری و دموكراسی خواهی است، آن وقت باید با تردید بیشتری به شعارها نگاه كرد. شبكه تلویزیونی بی‌بی‌سی دو روز پیش در گزارشی از همسویی كامل القاعده و دولت آمریكا بر ضد بشار اسد پرده برداشت و صراحتا عنوان كرد كه هر دو پیگیر اجرایی شدن یك هدف مشترك هستند و آن سرنگونی اسد است. القاعده و آمریكا در افغانستان و عراق به عنوان دو دشمن كهنه هستند و هریك از قتل سربازان طرف دیگر با افتخار یاد می كند و آن را به فال نیك می‌گیرد اما چه شده است كه این دو دشمن در سوریه دست به دست یكدیگر بر ضد اسد می جنگند؟ یكی آتش تهیه می ریزد و دیگری در فاز سیاسی فشارها را افزایش می‌دهد و خواهان كنار رفتن اسد می‌شود. یكی به روستایی می رود و سر زنان و كودكان را بریده و بر روی سینه هایشان قرار می دهد و دیگری با عملیاتی رسانه‌ای آن را به گردن دولت و ارتش سوریه می اندازد. یكی با شعار مبارزه با علویان به سوریه وارد شده و به پیر و جوان رحم نمی‌كند و دنبال سرنگونی اسد است؛ دیگری با ادعای دموكراسی خواهی و دفاع از حقوق‌بشر به دنبال جایگزینی برای اسد می‌گردد. یكی قرائت خود از اسلام را قرائت درست و یاران خود را «مسلمانان كامل» می‌داند و دیگری ادعای لیبرال‌ترین تفاسیر از انسان و زندگی و دنیای مدرن را دارد. یكی سربریدن هر انسانی خارج از تعریف خود از انسانیت را مستحب موكد می‌داند و دیگری گاه به ضرورت سیاست به تیرخوردن سگی در میدان جنگ هم اعتراض می‌كند. حال چه ضرورتی این دو دشمن كهنه را با یكدیگر دوست كرده است؟


از همان روز كه شعله های ناآرامی در سوریه بالا گرفت، مشخص بود كه جنس ناآرامی‌های سوریه از جنس لیبی، تونس و مصر نیست. نشان به آن نشان كه با وجود همه تلاشی كه غربی‌ها برای مردمی نشان دادن اعتراضات انجام دادند، آتش اختلافات لااقل تا یك‌سال بعد به پایتخت نرسید. اگر در مصر و لیبی سران رژیم پیشین از همان روزهای اول اعتراضات به مخالفان پیوسته بودند، در سوریه بعد از گذشت بیش از یك‌سال از آغاز ناآرامی ها هنوز ریزشی مشاهده نشده است. از آنجا كه هدف قرار است مشترك باشد، دشمنان قدیمی دست به دست یكدیگر داده اند و انگار نه انگار كه هر دو از دو سیاره متفاوتند. در تقسیم كاری نوشته یا نانوشته یكی به دنبال ایجاد بلوا است و دیگری مقابله ارتش سوریه با این وضعیت را چنان پتكی بر سر جامعه بین الملل كوبیده و فریاد دموكراسی خواهی سرمی دهد. آنچه القاعده و آمریكا را در سوریه در كنار یكدیگر قرار داده «دشمن مشترك» است والا نه القاعده در سوریه به دنبال انسان كامل است و نه آمریكا دلش برای جنبش دموكراسی خواهی مردم منطقه سوخته است.




گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:
tabnak.ir



مطالب داغ سایر بخش ها:
توقیف بنز با سرعت 210کیلومتر در تهران
زنجیر گرانی گوشت به پای مردم پیچیده است
روستای یک نفره در استان اردبیل
ادامه برنامه‌ها براى کنترل بازار ارز و سکه
تعهدگیری از روزنامه ها برای انتشار خبر