نامزد انتخابات آمریکا
"رابرت دریفوس" نویسنده آمریکایی و کارشناس سیاست و امنیت ملی معتقد است؛ دو نامزد اصلی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، اوباما و رامنی، هیچ تفاوتی در حوزه سیاست خارجی با یکدیگر ندارند.



گزارش سرویس بین‌الملل باشگاه خبرنگاران به نقل از "میدل ایست آنلاین"؛ "رابرت دریفوس" در تحلیل مناظره سوم اوباما و رامنی که در خصوص مسائل مربوط به حوزه سیاست خارجه بود، ضمن اشاره به تغییر واضح مواضع رامنی در آخرین مناظره دو رقیب، گفت: در بخش سیاست خارجی، این دو هیچ تفاوتی با هم ندارند و رامنی در صورت پیروزی در انتخابات ماه آینده، همان اقدامات را انجام خواهد داد که اوباما در طول دوره چهارساله ریاست جمهوری اش، انجام داد.

دریفوس می نویسد؛ بسیاری از مترقیان و حامیان باراک اوباما، فکر می کردند که میدان مناظره سیاست خارجی ساده خواهد بود.

آنها معتقد بودند که می توان به رامنی به عنوان یک جنگ گرای افراطی، نومحافظه کار، جنگ طلب که علاوه بر اینها چیزی هم نمی داند، ضربه سنگینی وارد کرد.

بسیاری از تحلیلگران بر این باور بودند که به سادگی می توان رامنی را با مشاورانش که نومحافظه کاران باقیمانده از دولت بوش هستند، در یک ترازو قرار داد و برابر گرفت.

اما رامنی رادیکال جای خود را به رامنی معتدل داد و این رامنی معتدل بود که دوشنبه شب در کنار اوباما نشست و این کاملا قابل پیش بینی بود.

مواضع راستگرایانه ای که رامنی در ابتدای فصل انتخابات اتخاذ کرده و بیشتر شبه نظامیان مابین جمهوری خواهان را آرام کرده بود، کنار گذاشته شده است.

اینکه از میان مواضع متفاوت رامنی، به این نتیجه برسیم که "رامنی واقعی" کدام است، کاری احمقانه است.

برای رامنی ایدئولوژی اهمیت ندارد. همانطور که یکی از مشاوران او گفت؛ رامنی تاجری است که همه چیز را در "تعادل" می بیند.

در حوزه سیاست داخلی مانند ازدواج همجنسگرایان، خصوصی سازی بهداشت و درمان و همینطور سیاست خارجی این مسئله صادق است.

این کارشناس مسائل امنیت ملی، می گوید؛ رامنی در مناظره دوشنبه شب، دو هدف داشت. اول اینکه جهان را در سراشیبی هرج و مرج نشان دهد که القاعده توانسته بار دیگر به خود سر و سامان بدهد و سپس اوباما را بابت مدیریت ضعیف جهان که اجازه داده این اتفاق بیفتد، مقصر جلوه دهد.

هدف دوم او، اتخاذ مواضع خود اوباما در هر مسئله مورد مشاجره بود.

در رابطه با هدف اول، رامنی به حوادث و اتفاقات خاورمیانه اشاره کرد. او مدعی است همه تحولات اخیر منطقه، نتیجه ضعف اوباما است كه به گفته رامنی خود را سرگرم "تور عذرخواهی" چهارساله كرد كه اسلامگرایان و دشمنان آمریكا را جسورتر ساخت.

رامنی بیشتر سعی كرد به آن آمریكایی هایی كه هنوز هم معتقدند اوباما مسلمان است و از ورود قوانین شرعی به ایالات متحده بیمناك هستند، متوسل شود.

او برای این كار به طرز ماهرانه ای از تصاویر مسلمانان افراطی در حال به آتش كشیدن پرچم های آمریكا، غارتگری سفارتخانه ها و ... استفاده می كنند.

اما هدف دوم رامنی كه با سیاستهای خود اوباما هماهنگ است، با هدف اول او كاملا مغایرت دارد.

رامنی ممكن است بگوید؛ با وجود آنكه به جهان به سوی "جهنم" پیش می رود، او واقعا نمی تواند كار خیلی متفاوتی انجام دهد.

آیا او به جنگ با ایران خواهد رفت؟ خیر.

آیا او پس از سال 2004 نیز در افغانستان خواهد ماند؟ خیر.

آیا او كمك به پاكستان را قطع خواهد كرد؟ خیر.

در واقع باراك اوباما با هیچ یك از اهداف رامنی تقابلی ندارد و مخالف نیست. اوباما بارها و بارها گفته است؛ رامنی در مورد فلان مضووع و فلان مسئله "در اشتباه است"، اما به نظر می رسد اوباما به حد كافی آمادگی نداشت با جزئیات كامل توضیح دهد كه رامنی چگونه از یك فرد افراطی به فردی معتدل تغییر كرد.

باراك اوباما برای آنكه نشان دهد با رامنی متفاوت است، باید سیاست خارجی واقعا مترقی ترسیم می كرده است.

اگر او از كاهش بودجه نظامی به شدت دفاع كرده بود _ برخلاف تشكیلات دفاعی چند تریلیون دلاری رامنی_ این می توانست یك تضاد باشد، اما "اوباما" از بودجه سنگین پنتاگون برای حفظ ارتش آمریكا به عنوان ارتش شماره یك جهان دفاع كرد.

اگر اوباما از قرارداد و توافقنامه ای با ایران با قدرت حمایت می كرد كه ایران برنامه غنی سازی اورانیوم را محدود می كرد و در ازای آن آمریكا توافق می كرد، تحریم ها را لغو كند و برنامه غنی سازی كنترل شده ایران را تحمل كنند.

اوباما ممكن بود بین خود و رامنی تضاد و تفاوتی ایجاد كند، اما در عوض اوباما بارها و بارها گفت؛ اجازه نخواهد داد ایران به سلاح هسته ای دست یابد.

اوباما، رامنی را به بازگشت به سیاست خارجی مدل دهه 1980 كه در آن ایالات متحده با تشكیلات نظامی عظیم با شوروی مقابله كرده، متهم كرده است.

این اتهام درست است، سیاست خارجی رامنی منسوخ و دیدگاه او متعلق به دوران جنگ سرد است، اما اگر رامنی جمهوری خواه دهه 1980 است، اوباما خود نیز به سیاست خارجی دمكراتها در دهه 1980 بازگشته، یعنی دفاع مستحكم، پیمان سفت و سخت با اسرائیل، اتكا به ناتو و دیگر پیمان های نظامی.

بنابراین، اوباما نتوانست در حوزه سیاست خارجی خود فردی جدیدی را نشان دهد.      



گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: yjc.ir



مطالب داغ سایر بخش ها:
ایران روزانه 383 هزار و 963 بشکه نفت به چین صادر کرد
اردوهای راهیان نور دانش آموزان را در برابر آسیبهای اجتماعی بیمه می کند
نقش تعیین‌کننده آرای زنان در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا
نه از جنگ خبری است نه از عقب نشینی
نخستین برف پاییزی ارتفاعات تهران را سفید پوش کرد