به نقل از پایگاه اینترنتی مرکز مطالعات استراتژیک "بگین سادات"، مشروح این سخنرانی به شرح زیر است:
"سردی روابط جاری میان آمریكا و ایران، میان دو كشور قدرتمند و مهم جهانی است. با وجود آنكه آمریكا در طول چندین دهه گذشته یك قدرت مهم جهانی بوده است، امروز ایران بعنوان بازیگری مهم در سطح منطقه ای و بین المللی ظهوری تازه داشته است. ایران كشوری است كه با روابط تجاریای كه كه با اروپا و آسیا دارد از لحاظ استراتژیك در آسیای مركزی نیز نقش ایفا میكند منطقهای دارای ذخائر عظیم انرژی است. ایران همچنین كنترل خطوط حمل و نقل دریایی را نیز در اختیار دارد. ایران و آمریكا مسائلی را با یكدیگر دارند كه آمریكائیها بایستی پیش از مذاكره با ایران، مورد توجه قرار دهند.
نخستین عامل سردی روابط بین دو كشور است. آمریكا و ایران از زمان سقوط رژیم شاه در سال 1979 تاكنون با یكدیگر روابطی نداشتهاند. از آن زمان تاكنون چندین رویداد پراكنده در حوزه خلیج فارس میان دو طرف در گرفته است كه برای مثال میتوان به اقدام آمریكا در سرنگونی هواپیمای مسافربری ایرانی اشاره كرد كه در دهه 80 میلادی و طی جنگ ایران و عراق روی داد. در سال 2002 و طی جنگ افغانستان ایران تصمیم گرفت تا به بازسازی روابط خود با آمریكا بپردازد اما پاسخ مساعدی از جانب دولت آمریكا دریافت نكرد. بطور خلاصه میتوان گفت كه روابط میان دو كشور ایران و آمریكا اسیر بی اعتمادی متقابل بوده است.
موضوع دوم مسئله هستهای ایران است. بنابر گزارشهای اطلاعاتی، ایران هیچ تصمیمی در مورد تولید بمب اتمی اتخاذ نكردهاند با این حال خطر تبدیل برنامه غیر نظامی هستهای ایران به برنامهای نظامی وجود دارد. ایران به منظور تامین برق از طریق تاسیسات هستهای توافق نامهای را با كشور روسیه برای گسترش انرژی صلح آمیز هستهای امضا كرده است. بایستی توجه داشت كه نگرانی آمریكا از آغاز مسابقهای هستهای در منطقه است. از سوی دیگر مسئله موجود آنست كه آمریكا در تلاش برای تغییر نظام در آن كشور است و تاریخ نشان داده كه سرنگونی آن بسیار دشوار است.
مسئله چهارم آنست كه تجاوزی احتمالی علیه ایران می تواند به آغاز جنگی منطقه ای و جهانی و حضور حامیان ایران از جمله حزب الله لبنان در جنگ منجر شود.
آمریكا در این میان انتخاب هایی در پیش رو دارد: نخست آنكه یك گام به عقب بردارد و به ایران اجازه دهد كه فعالیت هسته ای اش را ادامه دهد و حتی شاید بمب اتمی بسازد در آن صورت آمریكا و متحدانش بایستی قدرت بازدارندگی خود را افزایش دهند. این گزینه بر روی میز قرار دارد ولی آمریكائی ها تاكنون بصورت جدی به آن نیندیشیده اند.
گزینه دوم برای آمریكا استفاده "قوه قهریه "علیه ایران است كه سود ها و هزینه های خاص خود را برای آمریكا خواهد داشت. سود حمله نظامی علیه ایران برای آمریكا آنست كه یك عملیات گسترده (هوایی، دریایی، زمینی، سایبری و پنهانی) می تواند پیشرفت برنامه هسته ای را به مدت چهار سال به تعویق اندازد. تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی علیه تاسیسات هسته ای ایران در بهترین شكل ممكن آن می تواند برنامه هسته آن كشور را تنها به مدت دو سال به تعویق اندازد و با اختلال مواجه سازد.
هزینه حمله ای نظامی از سوی آمریكا می تواند از آن رو دشوار باشد كه با قضاوت های انتقادی و همچنین واكنش ایران مواجه خواهد بود. هزینه های چنین حمله ای برای آمریكا كوتاه مدت و بلند مدت خواهد بود. هزینه كوتاه مدت مورد انتظار برای دولت آمریكا فشار سنگین مالی بر آن كشور خواهد. هزینه اقتصادی ای كه بسیار بیشتر از جنگ افغانستان و عراق خواهد بود و برای آمریكا تبعات سوئی خواهد داشت. هزینه دیگر حمله احتمالی آمریكا به ایران واكنش ایران خواهد بود. در این میان احتمال آنكه ایران رژیم صهیونیستی را نیز هدف قرار دهد وجود خواهد داشت.
هزینه ها و تبعات بلند مدت حمله احتمالی نظامی آمریكا نیز قابل ذكر است. اولین اثر سوء چنین حمله ای افزایش قیمت جهانی نفت خواهد بود. ایران قادر است تا با بستن تنگه هرمز و جلوگیری از نقل و انتقال نفت باعث افزایش صعودی قیمت نفت شود. از تبعات طولانی مدت دیگر چنین حمله ای احتمال حركت ایران بسوی ساخت سلاح هسته ای خواهد بود. سومین هزینه لطمه ای است بر وجهه آمریكا در كشورهای اسلامی در سرتاسر جهان وارد خواهد شد. همچنین چنین حمله ای می تواند به افزایش حمایت مردم ایران به دولت شان منجر شود. ملی گرایی ایرانی ریشه ای قوی در آن كشور دارد و نشان داده كه در صورت اعمال فشار خارجی، ایرانیان با قدرت با یكدیگر متحد می شوند و با دشمن می جنگند.
در نهایت آنكه، آمریكا با این کاراحساس خواهد كرد كه تغییر نظام در آن كشور و یا توقف فعالیت هسته ایران ناممكن خواهد بود.در نهایت می توان گفت كه بهترین اقدام آمریكا می تواند تركیب تحریم علیه ایران با تهدید استفاده از قوه قهریه علیه آن كشور باشد. اقدام نظامی علیه ایران بایستی آخرین گزینه انتخابی از سوی آمریكا باشد. برقراری روابط میان آمریكا و ایران می تواند روندی طولانی مدت و تدریجی را در پی داشته باشد. همانگونه كه در مورد برقراری روابط دیپلماتیك میان آمریكا و چین نیز این روند به مدت هفت سال به طول انجامید. گرچه معامله ای بزرگ میان آمریكا و ایران صورت نخواهد گرفت اما دو طرف بایستی با امیدواری به آینده و رسیدن به نتیجه ای مطلوب به مذاكرات ادامه دهند.
www.seemorgh.com/news
منبع: yjc.ir
مطالب داغ سایر بخش ها:
کلینتون در آغاز تور اروپایی خود وارد جمهوری چک شد
با سوادترین کشورهای دنیا
قیمت دلار ثابت ماند و یورو افزایش یافت
اقدام جدید قضات مصر علیه رئیس جمهور
پر انرژی ترین شیء جهان کشف شد!
