رویای محال اصولگرایان
محافظه‌کاران به دنبال چه راهکار انتخاباتی هستند؟


 مردم سالاری: 1+2 این روز‌ها جای ثابتی در ادبیات انتخاباتی جبهه اصولگرایی دارد تا شاید محافظه کاران بتوانند از طریق این فرمول جدید شاید رویای محال خود که‌‌ همان «اتحاد انتخاباتی» است را به پدیده‌ای واقعی و رخ داده بدل کنند چراکه اصولگرایان در غیاب اصلاحات به شدت نگران طیف دولتی که «انحرافی» می‌خواننش، هستند.

دغدغه رای آوردن یکی از نزدیکان احمدی‌نژاد و ادامه روند هشت سال گذشته در دولت یازدهم به قدری ذهن اصولگرایان را به اشغال خود در آورده است که آنها دیگر نمی‌خواهند با حضوری چند پاره رای‌هایی که قرار است به حسابشان ریخته شود را مختص چند نام ببینند و به همین دلیل این روز‌ها سفت و سخت به این چسبیده‌اند تا بلکه بتوانند با «یک» کاندیدا وارد صحنه مهم انتخاباتی شوند که با پسوند «ریاست جمهوری» انتخاباتی با اهمیت و حیاتی تلقی می‌شود.

علی اکبر ولایتی، غلامعلی حداد عادل و بالاخره محمد باقر قالیباف چهره‌هایی هستند که از‌‌ همان اول هم زمزمه‌هایی مبنی بر کاندیداتوریشان به گوش می‌رسید که به جز ولایتی کاندیدا شدن هر کدام از دو چهره دیگر با توجه به شرایطی که دارند، محتمل به نظر می‌رسید اما همانطور که عنوان شد، ضرورت اتحاد، ایجاب کرده است تا این سه چهره شاخص اصولگرایی مصلحت سنجی کنند و دنبال این باشند تا با معرفی کاندیدای واحد، نفرات دیگر در دولت «احتمالی» ایشان کرسی دیگری را به عهده بگیرد.

سئوال اینجاست که شانس و بخت کدام یک برای ورود به انتخابات بیشتر است و کدامشان کاندیدای جبهه اصولگرایی خواهد شد.

علی اکبر ولایتی در سال‌هایی که دستگاه دیپلماسی دشواری‌های زیادی را به خود می‌دید، به عنوان وزیر امور خارجه زمام امور را در دست داشت و به همین دلیل به عنوان کسی که می‌تواند در مناسبات بین‌المللی تاثیرگذاری مثبتی از خود بر جای بگذارد، معروف شده است اما نکته مشخص این است که ولایتی تا به امروز در هیچکدام از انتخابات رغبتی برای «حضور» نشان نداده و در مواقعی هم که مانند انتخابات دولت نهم اعلام آمادگی کرد، در روزهای منتهی به انتخابات انصراف داد تا مشخص شود که مرد دیپلماسی جمهوری اسلامی نمی‌تواند خود را با هیاهوهای انتخاباتی هماهنگ کند و بنا به دلایلی که حتما به زعم خودش دلیل‌هایی مستدل هستند، ترجیح را بر این قرار گذاشته که حاشیه نشین باشد تا اینکه وارد بحث‌های داغ انتخاباتی شود. باید منتظر ماند و دید آیا این بار ولایتی تا آخر خط می‌ماند یا به گفته برخی از تحلیلگران سیاسی آمده است تا بلکه با حضور مقطعی‌اش در تحقق اتحاد انتخاباتی تاثیر بگذارد و بعد دوباره از چارچوب انتخابات کنار بکشد؟

غلامعلی حداد عادل هم یکی از چهره‌هایی است که با وجود اینکه اصرار دارد تا بگوید که هنوز تصمیم نهایی را نگرفته است، برای حضور در انتخابات مجد است و او را باید یکی از احتمال‌های کاندیداتوری دانست. حداد که سال 91 را با ناکامی در بازگشت به صندلی اول بهارستان شروع کرد، این روز‌ها در شرایطی به عنوان نماینده در مجلس حاضر می‌شود که آشکارا مشخص است که فکر و ذکرش معطوف به انتخابات 92 است تا بلکه بتواند با خواسته‌اش که‌‌ همان نفر اولی کابینه است، برسد. درباره حداد می‌توان گفت که سابقه چهار دوره نمایندگی مجلس و یک دوره ریاست بر مجلس این ذهنیت را در خود پرورانده است که می تواند به عنوان گزینه ای مناسب برای ریاست جمهوری مطرح شود و دقیقا به همین دلیل است که جزو اولین چهره هایی بود که علاقه‌مندی اش به حضور در انتخابات را تایید کرد. باید دید غلامعلی حداد عادل که در انتخابات مجلس هم سرلیست جبهه پایداری و هم یکی از سرلیست‌های جبهه متحد اصولگرایان بود، می تواند به عنوان کاندیدای نهایی اصولگرایان به انتخابات معرفی شود و به پاستور برسد یا اینکه همچنان به نشستن روی یکی از صندلی های پایین مجلس اکتفا خواهد کرد.

محمد باقر قالیباف از همان ساعات اولیه 28 تیر ماه سال 1384 که با عنوان نازل پنجمی انتخابات را برای خود تمام شده دید، با علم بر دشواری رقابت با رییس جمهوری وقت، ضمن زدن قید انتخابات 88، خود را برای شرکت در انتخابات 92 آماده کرد و در همین راستا در مقام شهردار تهران تحرکات گسترده ای را شروع کرد. اما معادلات قالیباف درست نبود و او در شرایطی است که نمی تواند به مانند انتخابات دولت نهم، برای رفتن به دولت یازدهم به طور مستقل کاندیدا شود با این حال قالیباف به عنوان نیروی اجرایی یکی از اضلاع مثلت “1+2” است که قرار است اصولگرایان را به اتحاد انتخاباتی برساند.

ولایتی و حداد با قالبیاف در شرایطی به عنوان اعضای 1+2 مطرح هستند که فضای انتخاباتی حاکم بر اصولگرایان این ذهنیت را در اذهان عمومی به وجود آورده است که باید پیش بینی مطرح شدن کاندیداهای دیگر و همچنین از هم پاشی قرار و مدار این سه چهره شاخص باشیم. سئوال این است که اصولگرایان بالاخره اتحاد را به دست خواهند آورد یا خیر که پاسخ این پرسش با توجه به غیرقابل پیش‌بینی بودن تحرکات این چند وقت اصولگرایان مبهم است.


گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: mardomsalari.com


مطالب داغ سایر بخشها
آیا 2013 سال حمله به ایران خواهد بود؟
دادگاه مهدی‌ هاشمی‌ به‌ زودی‌ برگزار می‌شود
آغاز ثبت‌نام آزمون تافل دانشگاه آزاد
ریشه ناآرامی های اخیر در عراق چیست؟
یک درس ساده اقتصادی به دولت!