دزدان دریــایی سومالی كه از 40 ماه قبل یك ملوان ایرانی را به گروگان گرفتهاند در آخرین تماسشان اعلام كردند فرصت برای مذاكره به پایان رسیده و اگر تا یك هفته پول مورد نیازشان پرداخت نشود گروگان ایرانی شان را خواهند كشت. تهدید دزدان دریایی در حالی است كه مقامات وزارت امور خارجه طی سه سال و نیم گذشته هیچ تلاش موثری برای آزادی این هموطن مان انجام ندادهاند.
ربودن آلبدو در خلیج عدن
شهریار علیآبادی -29 ساله- كه سرملوان كشتی تجاری به نام «آلبدو» بود شهریورماه سال 89 به نمایندگی از صاحب كشتی همراه با 22 خدمه از كشورهای مالزی، پاكستان و هند از بندرعباس عازم كنیا شد. بار كشتی مواد غذایی بود و طبق برنامهریزی انجام شده باید چند هفته بعد به مبدا باز میگشت.
با گذشت دو هفته از شروع این سفر ارتباط كشتی با ایران قطع شد. هیچ كس نمیدانست چه اتفاقی افتاده و چه بلایی بر سر كشتی و خدمهاش آمده است. خانواده شهریار كه سخت نگران او بودند تلاشهایشان را برای به دست آوردن سرنخی از كشتی از طریق مالك كشتی و وزارت امور خارجه آغاز كردند. این تلاشها 14 ماه به طول انجامید تا اینكه سرانجام شهریار با خانوادهاش تماس گرفت. او گفت در ابتدای سفر، هنگامی كه كشتی از خلیج عدن عبور میكرد در دام دزدان دریایی افتاد.
او گفت: دزدان دریایی، كشتی را ربودهاند و برای آزادیاش صد هزار دلار میخواهند. او كه جانش در خطر بود گفت دزدان دریایی یك ملوان هندی را كشته و تهدید كردهاند اگر پول مورد نیازشان پرداخت نشود دیگر خدمه را هم خواهند كشت.
شهریار در شرایط سختی قرار داشت و معلوم نبود چه سرنوشتی در انتظارش است. او سه ماه پیش از شروع سفر پای سفره عقد نشسته بود و میخواست در بازگشت زندگی مشتركش را آغاز كند. اما با دزدیده شدن ،كشتی همهچیز، حتی بازگشت او به كشور در هالهیی از ابهام قرار گرفت.
چند ماه از ربودن كشتی آلبدو میگذشت تا اینكه مقامهای پاكستانی برای آزاد كردن اتباع شان به تكاپو افتادند. آنها حاضر شدند در قبال آزاد كردن 9 ملوان پاكستانی ??? هزار دلار بپردازند. این اقدام پاكستان در شرایطی بود كه شهریار همچنان امیدواری داشت مقامات كشورمان برای نجاتش كاری كنند. به او چند ماه یك مرتبه اجازه داده میشد
با خانوادهاش تماس بگیرد. در این تماسهای كوتاه گروگانگیران سومالیایی مار و عقرب به جان شهریار میانداختند تا او با خواهش و التماس خانوادهاش را وادار كند یكصد هزار دلار به دزدان دریایی بپردازند و او را آزاد كنند. پدر شهریار كارمندی بازنشسته و ساكن سبزوار بود و توان پرداخت چنین باجی را نداشت.
غرق شدن كشتی و ماهها بیخبری
با گذشت سه سال از به اسارت در آمدن ملوان ایرانی هیچ اقدام موثری برای آزادیاش انجام نشد. تماسهای تلفنی او قطع شد و برای چند ماه خانوادهاش از او اطلاعی نداشتند. چهار ماه قبل سرانجام شهریار با مادرش تماس گرفت و گفت در این مدت در كشتی نگه داشته میشد اما كشتی غرق شده و فقط او و 6 ملوان هندی زنده ماندهاند. او گفت زندگی سختی دارد و در جنگل از او مراقبت میكنند. در هر تماس تلفنی شهریار به مادرش التماس میكرد تا برای آزادی او كاری كنند.
در این مدت بارها خانواده شهریار سراغ صاحب كشتی رفتند اما او گفت كاری از دستش بر نمیآید. در چنین شرایطی 40 ماه از ربوده شدن شهریار علی آبادی گذشت و تلاشهای وزارت امور خارجه نیز به جایی نرسید. او چند روز قبل برای آخرین مرتبه با مادرش تماس گرفت و گفت دزدان دریایی گفتهاند دیگر نمیتوانند صبر كنند.
آخرین وضعیت ملوان ایرانی از زبان مادرش
مادر شهریار در گفتوگویی تلفنی به خبرنگار ما گفت: پسرم در شرایط سختی به سر میبرد و دزدان دریایی او را شكنجه میكنند. یك مرتبه عقرب او را نیش زده و تا یك قدمی مرگ پیش رفته است. او گفت: نمایندهیی از سازمان ملل برای آزاد كردن 6 ملوان هندی به سومالی سفر كرده اما هیچ كس برای او كاری انجام نداده است.
در این مدت هر جا كه میتوانستم رفتهام. چند مرتبه به دفتر رییسجمهور سابق رفتم اما كاری انجام نشد. از آقای دكتر روحانی میخواهم برای پسرم كاری كند. من مادرم و بیشتر از سه سال است كه پسرم را ندیدهام قرار بود پسرم داماد شود اما حالا نمیدانم قرار است چه بلایی به سرش بیاید.
وی ادامه داد: حدود یك ماه قبل از وزارت امور خارجه با من تماس گرفتند و گفتند همهچیز درست شده و شهریار آزاد میشود. آن روز بهترین روز عمرم بود. اشك شوق میریختم و دعایشان میكردم اما هرچه انتظار كشیدم خبری نشد.
مادر شهریار درباره آخرین وضعیت پسرش گفت: غروب پنجشنبه شهریار تماس گرفت. صدایش میلرزید. التماس میكرد كه مادر، كمكم كنید. شهریار گفت: شما را به خدا به مسوولان بگویید من هم برای یك لقمه نان به این سفر آمدم. سه سال است كه من دست دزدان دریایی افتادهام. چرا كسی به دادم نمیرسد.
این زن در حالی كه گریه امانش را بریده بود ادامه داد: شهریار گفت چند روزقبل من را به همان كسانی كه سه سال و نیم قبل دزدیده بودند تحویل دادند. از تقویم و ماه و سال بیخبرم اما آنها گفتند من را فقط تا روز 10 دسامبر (یك هفته دیگر) نگه میدارند. آنها میگویند سه سال و نیم به من آب و نان دادهاند و دیگر نمیتوانند بیشتر از این من را نگه دارند.
ربودن آلبدو در خلیج عدن
شهریار علیآبادی -29 ساله- كه سرملوان كشتی تجاری به نام «آلبدو» بود شهریورماه سال 89 به نمایندگی از صاحب كشتی همراه با 22 خدمه از كشورهای مالزی، پاكستان و هند از بندرعباس عازم كنیا شد. بار كشتی مواد غذایی بود و طبق برنامهریزی انجام شده باید چند هفته بعد به مبدا باز میگشت.
با گذشت دو هفته از شروع این سفر ارتباط كشتی با ایران قطع شد. هیچ كس نمیدانست چه اتفاقی افتاده و چه بلایی بر سر كشتی و خدمهاش آمده است. خانواده شهریار كه سخت نگران او بودند تلاشهایشان را برای به دست آوردن سرنخی از كشتی از طریق مالك كشتی و وزارت امور خارجه آغاز كردند. این تلاشها 14 ماه به طول انجامید تا اینكه سرانجام شهریار با خانوادهاش تماس گرفت. او گفت در ابتدای سفر، هنگامی كه كشتی از خلیج عدن عبور میكرد در دام دزدان دریایی افتاد.
او گفت: دزدان دریایی، كشتی را ربودهاند و برای آزادیاش صد هزار دلار میخواهند. او كه جانش در خطر بود گفت دزدان دریایی یك ملوان هندی را كشته و تهدید كردهاند اگر پول مورد نیازشان پرداخت نشود دیگر خدمه را هم خواهند كشت.
شهریار در شرایط سختی قرار داشت و معلوم نبود چه سرنوشتی در انتظارش است. او سه ماه پیش از شروع سفر پای سفره عقد نشسته بود و میخواست در بازگشت زندگی مشتركش را آغاز كند. اما با دزدیده شدن ،كشتی همهچیز، حتی بازگشت او به كشور در هالهیی از ابهام قرار گرفت.
چند ماه از ربودن كشتی آلبدو میگذشت تا اینكه مقامهای پاكستانی برای آزاد كردن اتباع شان به تكاپو افتادند. آنها حاضر شدند در قبال آزاد كردن 9 ملوان پاكستانی ??? هزار دلار بپردازند. این اقدام پاكستان در شرایطی بود كه شهریار همچنان امیدواری داشت مقامات كشورمان برای نجاتش كاری كنند. به او چند ماه یك مرتبه اجازه داده میشد
با خانوادهاش تماس بگیرد. در این تماسهای كوتاه گروگانگیران سومالیایی مار و عقرب به جان شهریار میانداختند تا او با خواهش و التماس خانوادهاش را وادار كند یكصد هزار دلار به دزدان دریایی بپردازند و او را آزاد كنند. پدر شهریار كارمندی بازنشسته و ساكن سبزوار بود و توان پرداخت چنین باجی را نداشت.
غرق شدن كشتی و ماهها بیخبری
با گذشت سه سال از به اسارت در آمدن ملوان ایرانی هیچ اقدام موثری برای آزادیاش انجام نشد. تماسهای تلفنی او قطع شد و برای چند ماه خانوادهاش از او اطلاعی نداشتند. چهار ماه قبل سرانجام شهریار با مادرش تماس گرفت و گفت در این مدت در كشتی نگه داشته میشد اما كشتی غرق شده و فقط او و 6 ملوان هندی زنده ماندهاند. او گفت زندگی سختی دارد و در جنگل از او مراقبت میكنند. در هر تماس تلفنی شهریار به مادرش التماس میكرد تا برای آزادی او كاری كنند.
در این مدت بارها خانواده شهریار سراغ صاحب كشتی رفتند اما او گفت كاری از دستش بر نمیآید. در چنین شرایطی 40 ماه از ربوده شدن شهریار علی آبادی گذشت و تلاشهای وزارت امور خارجه نیز به جایی نرسید. او چند روز قبل برای آخرین مرتبه با مادرش تماس گرفت و گفت دزدان دریایی گفتهاند دیگر نمیتوانند صبر كنند.
آخرین وضعیت ملوان ایرانی از زبان مادرش
مادر شهریار در گفتوگویی تلفنی به خبرنگار ما گفت: پسرم در شرایط سختی به سر میبرد و دزدان دریایی او را شكنجه میكنند. یك مرتبه عقرب او را نیش زده و تا یك قدمی مرگ پیش رفته است. او گفت: نمایندهیی از سازمان ملل برای آزاد كردن 6 ملوان هندی به سومالی سفر كرده اما هیچ كس برای او كاری انجام نداده است.
در این مدت هر جا كه میتوانستم رفتهام. چند مرتبه به دفتر رییسجمهور سابق رفتم اما كاری انجام نشد. از آقای دكتر روحانی میخواهم برای پسرم كاری كند. من مادرم و بیشتر از سه سال است كه پسرم را ندیدهام قرار بود پسرم داماد شود اما حالا نمیدانم قرار است چه بلایی به سرش بیاید.
وی ادامه داد: حدود یك ماه قبل از وزارت امور خارجه با من تماس گرفتند و گفتند همهچیز درست شده و شهریار آزاد میشود. آن روز بهترین روز عمرم بود. اشك شوق میریختم و دعایشان میكردم اما هرچه انتظار كشیدم خبری نشد.
مادر شهریار درباره آخرین وضعیت پسرش گفت: غروب پنجشنبه شهریار تماس گرفت. صدایش میلرزید. التماس میكرد كه مادر، كمكم كنید. شهریار گفت: شما را به خدا به مسوولان بگویید من هم برای یك لقمه نان به این سفر آمدم. سه سال است كه من دست دزدان دریایی افتادهام. چرا كسی به دادم نمیرسد.
این زن در حالی كه گریه امانش را بریده بود ادامه داد: شهریار گفت چند روزقبل من را به همان كسانی كه سه سال و نیم قبل دزدیده بودند تحویل دادند. از تقویم و ماه و سال بیخبرم اما آنها گفتند من را فقط تا روز 10 دسامبر (یك هفته دیگر) نگه میدارند. آنها میگویند سه سال و نیم به من آب و نان دادهاند و دیگر نمیتوانند بیشتر از این من را نگه دارند.
گردآوری:گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:روزنامه اعتماد
مطالب پیشنهادی:
آغاز بگم بگم های حامیان احمدی نژاد!+عکس
اثرات مثبت توافق هستهای بر بازار کار
مذاکره برای ساخت ۲نیروگاه جدید اتمی
دوچرخه سواری ابطحی بی عبا و عمامه + عکس
