مرتضی الویری گفت: كسانی كه اطلاعات جزیی و فنی ندارند و با كارهای اجرایی آشنایی ندارند، انتظار و توقع دارند كه تحولات و تغییرات و سازندگیها خود را سریعتر نشان دهد. واقعیت این است كه كارهای بنیادین خوبی انجام شده، اما با توجه به تنگناهای موجود ظهور این تغییرات زمان بیشتری را میطلبد.
* جامعه ایران تشنه ایجاد تغییرات و لمس آن علیالخصوص در حوزههای اقتصادی و معیشتی است و همین هم كار آقای روحانی و دولت ایشان را دوچندان سخت میكند. یعنی سطح مطالبات با داشتهها و میراث این دولت هماهنگ نیست.
* انتظار جامعه بیش از آن چیزی است كه قابل انجام بوده است. یعنی جامعه انتظار داشت كه قیمتها كاملا تحت كنترل دربیاید، جامعه انتظار داشت بیكاری كاهش پیدا كند. جامعه انتظار داشت كه فضای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بازتر از این شود. بنابراین انتظارات جامعه بیشتر از وضعیتی است كه بعد از آمدن آقای روحانی ایجاد شده است، فاصله میان انتظارات عمومی و كارهای انجام شده در ماههای گذشته یك نوع گلهمندی را ایجاد كرده است. منتها وقتی كارهای انجام شده را با محدودیتهای دولت تطبیق میدهیم و مخصوصا اینكه بسیاری از تغییرات و تحولات كاملا در اختیار دولت و رییسجمهوری نیست، آن موقع است كه باید اذعان كنیم جامعه نیاز به تزریق امید بیشتر دارد و همچنین دولت هم باید جامعه را در جریان وضعیت خود و میراثی كه تحویل گرفته، قرار دهد. چون به هر حال این فاصلهیی كه اشاره كردم اگر مدیریت نشود به ضرر دولت خواهد بود.
*آقای روحانی از همان اول اعلام كرده بود كه اصلاحطلب نیست، بلكه اعتدالگرا است. این به آن معنا بود كه آقای روحانی از یك مقطع به بعد كه به 24 خرداد منتهی میشود نخواسته در اردوگاه اصولگرایی هم كار كند، چون اگر ایشان چنین قصدی داشت خیلی راحت میگفت كه من همچنان اصولگرا هستم. این بحث اعتدالگرایی هم خطكشی ایشان با جریان اصلاحطلب است و هم با جریان اصولگرا.
*اصلاحطلبان هم هیچگاه ایشان را اصلاحطلب معرفی نكردند. اما نهایتا در انتخابات سال گذشته ایشان به همكاری با اصلاحطلبان روی آوردند و به هم نزدیك شدند. دلیل این هم خطراتی بود كه كشور را تهدید میكرد. البته رد شدن صلاحیت آقای هاشمی و عدم ثبت نام آقای خاتمی و نبودن زمینه برای ثبت نام اصلاحطلبان دیگر، از جمله شرایطی بود كه اصلاحطلبان و آقای روحانی و در كل اعتدلگرایان را به هم نزدیك كرد. بنابراین اصلا در این فرآیندها بحث اصلاحطلب شدن آقای روحانی یا تغییر هویت اصلاحطلبان در كار نبوده است.
*اصلاحطلبان و آقای روحانی با حفظ خصوصیات ذاتی خود، موتلف هم هستند.
*اصلاحطلبان مطالبات روشنی دارند، به عنوان مثال در حوزه اقتصادی اصلاحطلبان به دنبال یك فضای رقابت سالم اقتصادی هستند و شرایط سالم اقتصادی برای یك رشد متوازن را میطلبند. در حوزه فرهنگی و اقتصادی آنها به دنبال فضای باز هستند و همینطور برداشتن تنگناهایی را میخواهند كه سعی شده با رنگ و لعاب یك سلیقه دینی به جامعه تحمیل شود. در حوزه سیاست خارجی به جای تقابل به دنبال تعامل و همكاری هستند، در حوزه اجتماعی مطالب مختلف و حقوق اجتماعی برای كلیه اقشار و مذاهب مد نظر اصلاحطلبان است. بنابراین به هر میزانی كه آقای روحانی بتواند در این مسیر جلو بیاید و حركت كند، اصلاحطلبان احساس میكنند كه یك فرد با تابلویی ولو غیر اصلاحطلب اهداف آنها را دنبال میكند و هیچ دلیلی ندارد كه در آن صورت بخواهند از آقای روحانی و اعتدالگرایان جدا شوند. اگر در این زمینه عملكرد دولت غیر از این باشد قطعا اصلاحطلبان راه خود را خواهند رفت.
*البته از این طرف هم اگر برخی تندروهای اصلاحطلب بخواهند مطالباتی غیرمنطقی را مطرح كنند و روی مسائل امكانناپذیر اصرار بورزند، قطعا زمینه شكاف این ائتلاف را فراهم كردهاند. حفظ این موقعیت بستگی مستقیم به رفتار دو طرف دارد. بدنه اصلاحطلبان و اكثریت آنها هم تاكنون با دولت همراه بودهاند و حتی سعی كردهاند در حاشیه قدرت مرتب مشكلات این دولت را به جامعه منتقل و گوشزد كنند.
* جریان اصلاحطلبی در كل حامی مواضع و رفتارهای كلی آقای روحانی و دولت ایشان است. سابقه این ماههای گذشته به نظر من حكایت از آن دارد كه آقای روحانی و اصلاحطلبان این راه را همچنان در كنار یكدیگر ادامه خواهند داد.
*الان پیش بینی مجلس بعدی كار راحتی نیست و قطعا اتفاقات مختلفی تا آن زمان خواهد افتاد، اما اگر فردا انتخابات برگزار شود اولویت مهم برای اصلاحطلبان این نیست كه مجلس را در دست بگیرند. اولویت اصلاحطلبان این است كه سعی بكنند مجلس از جریان افراطی تهی شود و افراد واقعگرا در مجلس حضور پیدا كنند، چه اصلاحطلب و چه اصولگرا. چون بیشترین لطمات و ضرباتی كه ما چه در عرصه بینالمللی و چه عرصههای داخلی خوردیم و میخوریم از جریانهای تندرو است. بهطور مثال خسارتهای سنگینی كه از بالا رفتن از دیوار سفارت انگلستان برای ما به وجود آمد حاصل حضور همین طیفها بود.
* اصولگرایانی كه با درك واقعیات موجود میآیند و موضعگیریهای اصلاحطلبانه انجام میدهند بهترین خدمت را به نظام و آینده كشور انجام میدهند. علت آن هم این است كه بسیاری از حرفها را اگر یك اصلاحطلب بزند، مخاطبین محدودی در حوزه قدرت خواهد داشت و تاثیر چندانی ندارد و در مقابل همان حرفها را اگر یك اصولگرا بزند، طبیعتا میتواند مخاطبین بیشتری داشته باشد.
*از سال گذشته و در دو سه سال اخیر با توجه به عملكرد منفی دولت دهم و خسارات ناشی از اقدامات آن، بسیاری از جریاناتی كه با اصلاحطلبان زاویه داشتند و رقیب هم به شمار میآمدند، توانستند خود را هماهنگ كنند. در مقابل هم جریان اصلاحطلبی بخش افراطی خود را كنار گذاشت و این بخش تضعیف شد و جریان اصلاحات به واقعیتهای موجود نزدیكتر شد و احساس كردند كه نمیتوان با تندرویها از آن دست مشكلات را حل كرد.
* جامعه ایران تشنه ایجاد تغییرات و لمس آن علیالخصوص در حوزههای اقتصادی و معیشتی است و همین هم كار آقای روحانی و دولت ایشان را دوچندان سخت میكند. یعنی سطح مطالبات با داشتهها و میراث این دولت هماهنگ نیست.
* انتظار جامعه بیش از آن چیزی است كه قابل انجام بوده است. یعنی جامعه انتظار داشت كه قیمتها كاملا تحت كنترل دربیاید، جامعه انتظار داشت بیكاری كاهش پیدا كند. جامعه انتظار داشت كه فضای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بازتر از این شود. بنابراین انتظارات جامعه بیشتر از وضعیتی است كه بعد از آمدن آقای روحانی ایجاد شده است، فاصله میان انتظارات عمومی و كارهای انجام شده در ماههای گذشته یك نوع گلهمندی را ایجاد كرده است. منتها وقتی كارهای انجام شده را با محدودیتهای دولت تطبیق میدهیم و مخصوصا اینكه بسیاری از تغییرات و تحولات كاملا در اختیار دولت و رییسجمهوری نیست، آن موقع است كه باید اذعان كنیم جامعه نیاز به تزریق امید بیشتر دارد و همچنین دولت هم باید جامعه را در جریان وضعیت خود و میراثی كه تحویل گرفته، قرار دهد. چون به هر حال این فاصلهیی كه اشاره كردم اگر مدیریت نشود به ضرر دولت خواهد بود.
*آقای روحانی از همان اول اعلام كرده بود كه اصلاحطلب نیست، بلكه اعتدالگرا است. این به آن معنا بود كه آقای روحانی از یك مقطع به بعد كه به 24 خرداد منتهی میشود نخواسته در اردوگاه اصولگرایی هم كار كند، چون اگر ایشان چنین قصدی داشت خیلی راحت میگفت كه من همچنان اصولگرا هستم. این بحث اعتدالگرایی هم خطكشی ایشان با جریان اصلاحطلب است و هم با جریان اصولگرا.
*اصلاحطلبان هم هیچگاه ایشان را اصلاحطلب معرفی نكردند. اما نهایتا در انتخابات سال گذشته ایشان به همكاری با اصلاحطلبان روی آوردند و به هم نزدیك شدند. دلیل این هم خطراتی بود كه كشور را تهدید میكرد. البته رد شدن صلاحیت آقای هاشمی و عدم ثبت نام آقای خاتمی و نبودن زمینه برای ثبت نام اصلاحطلبان دیگر، از جمله شرایطی بود كه اصلاحطلبان و آقای روحانی و در كل اعتدلگرایان را به هم نزدیك كرد. بنابراین اصلا در این فرآیندها بحث اصلاحطلب شدن آقای روحانی یا تغییر هویت اصلاحطلبان در كار نبوده است.
*اصلاحطلبان و آقای روحانی با حفظ خصوصیات ذاتی خود، موتلف هم هستند.
*اصلاحطلبان مطالبات روشنی دارند، به عنوان مثال در حوزه اقتصادی اصلاحطلبان به دنبال یك فضای رقابت سالم اقتصادی هستند و شرایط سالم اقتصادی برای یك رشد متوازن را میطلبند. در حوزه فرهنگی و اقتصادی آنها به دنبال فضای باز هستند و همینطور برداشتن تنگناهایی را میخواهند كه سعی شده با رنگ و لعاب یك سلیقه دینی به جامعه تحمیل شود. در حوزه سیاست خارجی به جای تقابل به دنبال تعامل و همكاری هستند، در حوزه اجتماعی مطالب مختلف و حقوق اجتماعی برای كلیه اقشار و مذاهب مد نظر اصلاحطلبان است. بنابراین به هر میزانی كه آقای روحانی بتواند در این مسیر جلو بیاید و حركت كند، اصلاحطلبان احساس میكنند كه یك فرد با تابلویی ولو غیر اصلاحطلب اهداف آنها را دنبال میكند و هیچ دلیلی ندارد كه در آن صورت بخواهند از آقای روحانی و اعتدالگرایان جدا شوند. اگر در این زمینه عملكرد دولت غیر از این باشد قطعا اصلاحطلبان راه خود را خواهند رفت.
*البته از این طرف هم اگر برخی تندروهای اصلاحطلب بخواهند مطالباتی غیرمنطقی را مطرح كنند و روی مسائل امكانناپذیر اصرار بورزند، قطعا زمینه شكاف این ائتلاف را فراهم كردهاند. حفظ این موقعیت بستگی مستقیم به رفتار دو طرف دارد. بدنه اصلاحطلبان و اكثریت آنها هم تاكنون با دولت همراه بودهاند و حتی سعی كردهاند در حاشیه قدرت مرتب مشكلات این دولت را به جامعه منتقل و گوشزد كنند.
* جریان اصلاحطلبی در كل حامی مواضع و رفتارهای كلی آقای روحانی و دولت ایشان است. سابقه این ماههای گذشته به نظر من حكایت از آن دارد كه آقای روحانی و اصلاحطلبان این راه را همچنان در كنار یكدیگر ادامه خواهند داد.
*الان پیش بینی مجلس بعدی كار راحتی نیست و قطعا اتفاقات مختلفی تا آن زمان خواهد افتاد، اما اگر فردا انتخابات برگزار شود اولویت مهم برای اصلاحطلبان این نیست كه مجلس را در دست بگیرند. اولویت اصلاحطلبان این است كه سعی بكنند مجلس از جریان افراطی تهی شود و افراد واقعگرا در مجلس حضور پیدا كنند، چه اصلاحطلب و چه اصولگرا. چون بیشترین لطمات و ضرباتی كه ما چه در عرصه بینالمللی و چه عرصههای داخلی خوردیم و میخوریم از جریانهای تندرو است. بهطور مثال خسارتهای سنگینی كه از بالا رفتن از دیوار سفارت انگلستان برای ما به وجود آمد حاصل حضور همین طیفها بود.
* اصولگرایانی كه با درك واقعیات موجود میآیند و موضعگیریهای اصلاحطلبانه انجام میدهند بهترین خدمت را به نظام و آینده كشور انجام میدهند. علت آن هم این است كه بسیاری از حرفها را اگر یك اصلاحطلب بزند، مخاطبین محدودی در حوزه قدرت خواهد داشت و تاثیر چندانی ندارد و در مقابل همان حرفها را اگر یك اصولگرا بزند، طبیعتا میتواند مخاطبین بیشتری داشته باشد.
*از سال گذشته و در دو سه سال اخیر با توجه به عملكرد منفی دولت دهم و خسارات ناشی از اقدامات آن، بسیاری از جریاناتی كه با اصلاحطلبان زاویه داشتند و رقیب هم به شمار میآمدند، توانستند خود را هماهنگ كنند. در مقابل هم جریان اصلاحطلبی بخش افراطی خود را كنار گذاشت و این بخش تضعیف شد و جریان اصلاحات به واقعیتهای موجود نزدیكتر شد و احساس كردند كه نمیتوان با تندرویها از آن دست مشكلات را حل كرد.
گردآوری : گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: khabaronline.ir
مطالب پیشنهادی :
روحانی وعده های انتخاباتی اش را یادآوری کرد
هوای تهران سالم شد
وزیر کار: بسته های امنیت غذایی به زودی توزیع می شود
شورای رقابت قیمت جدید خودروها اعلام کرد
هواشناسی: تهران 5 درجه گرمتر میشود
