خبرگزاری فارس، نخستین رسانه در جهان بود كه خبر ترور شهید عماد مغنیه را مخابره كرد؛ این مطلب كه به قلم یكی از همكاران خبرگزاری نگاشته شده است، به مرور ماجرای انتشار نخستین خبر در صبح پس از شام شوم این اقدام تروریستی پرداخته است.
ظهر بود. بشیر، خبرنگارمان در بیروت بود كه نخستین بار خبرم كرد. به خاطر ترس از شنود صهیونیست‌ها با همان لحن رمزآلود همیشگی و كدهای قراردادی بین خودمان گفت: «سجاد جان! نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد كه بچه‌ها سلاح‌های‌شان را به‌سرعت برداشتند و رفتند. باید حادثه مهمی اتفاق افتاده باشد. چند نفر از بچه‌های مقاومت الآن اینجا بودند؛ یكی‌شان ناگهان زد زیر گریه؛ دیگری هم گویا زیر لب گفت "در دمشق شهیدش كردند. " شاید حاج حسین خلیل، معاون سیاسی سید را زده باشند چون دیروز در دمشق جلسه داشت.»
شنیدن این خبر برایم سهمگین بود اما بلافاصله با دستان لرزان خبر را تایپ كردم اما روی خروجی قرار نگرفت چون هنوز هیچ منبعی در جهان این خبر را تأیید نكرده بود. تلكس تمام خبرگزاری‌های مهم جهان و رسانه‌های وابسته به حزب‌الله را هم به‌سرعت چك كردم اما هنوز هیچ خبری نبود. سراسیمه به سوی اتاق سردبیری دویدم؛ قرار شد خبر منتشر نشود اما بلافاصله از منابع موثق‌تر دیگر پیگیری و تأیید یا تكذیب آن گرفته شود.
بشیر بود. گفت: «سجاد جان! دست نگه دار. خبر قطعی در دست نیست؛ حتی شاید لازم شد محرمانه بماند...»
امروز صبح كمی با تأخیر به خبرگزاری رسیده بودم. نخستین خبری كه لابلای این همه خبر مهم توجهم را جلب كرد اما ظاهراً بازتاب چندانی در رسانه‌های مهم جهان نداشت خبر انفجاری بودكه دیشب در دمشق رخ داده بود. هنوز كُتم را در نیاورده بودم كه با لحنی نیمه اعتراض‌آمیز رو به همكارانم كرده و پرسیدم: «یعنی واقعاً هیچ‌یك‌تان هنوز خبر انفجار دیشب در دمشق را ندیده‌اید یا دیده‌اید و فكر كردید مهم نیست؟ به نظر من چنین انفجار مشكوكی آن هم در قلب دمشق باید خبر مهمی باشد.» اما پاسخ آنها منفی بود و دنبال خبرهای مهم‌تری(!) بودند. خودم دست به كار ترجمه خبر شدم. خبرها كوتاه و بریده بریده بود و اطلاعات مربوط به انفجار، پراكنده. تمام اخبار موجود از این حادثه را از تلكس، روزنامه‌های منطقه و چند پایگاه خبری سوری به‌صورت گزارشی تلفیق كردم و روی خروجی فرستادم اما هنوز هیچ رسانه‌ای دقیقاً نمی‌دانست چه حادثه‌‌ای رخ داده است. خبرگزاری فرانسه و خبرگزاری انگلیسی رویترز، در انتهای خبرهای كوتاهی كه از این حادثه منتشر كرده بودند، تنها به ذكر این جمله اكتفا كرده بودند كه «معمولاً سران چند گروه فلسطینی در دفاتر این گروه‌ها در دمشق حضور دارند.»
آن سوی خط، بشیر بود. پیش از آنكه بپرسم «بشیر جان! شاید این خبر با انفجار دیشب در دمشق ارتباط داشته باشد...» بدون اینكه پاسخ دهد ناگهان صدایش بلند شد: «وااااااای... لا اله الا الله... سجاد! عماد را زدند... حاج عماد...» پرسیدم منظورت مغنیه است؟ دیگر صدای بشیر نمی‌آمد. فقط گفت «حاجی را زدند... حاج عماد مغنیه.» و ارتباط قطع شد.
بدنم سرد شد. انا لله و... فرو ریختم... این بار با صدایی رساتر از همكارانم در خبرگزاری پرسیدم: از انفجار دیشب در دمشق، خبر جدیدی نیست؟ و باز هم پاسخ‌ها منفی بود.
با انگشتانی لرزان خبر را تایپ كردم. سراسیمه به اتاق سردبیری رفتم. سردبیر پشت میز بود. دست و زبانم كار نمی‌كرد. لحظه‌ای نفسم را حبس كردم و با صدایی لرزان گفتم: «حاج عماد مغنیه شهید شد.» لحظاتی بعد، روی خروجی خبرگزاری قرار گرفت. به سر میز كارم برگشتم یكی از همكارانم كه حال و روز مرا دید، پرسید: «عماد چی‌چی؟ مغنیه كیست؟ انگار خبرگزاری فرانسه الآن یك خبر فوری درباره ترورش روی تلكسش فرستاده.» لحظاتی بعد خبرگزاری رویترز، آسوشیتدپرس، شین‌هوا، تلویزیون الجزیره... سیل خبرها بود كه راه افتاد و در این میان شبكه تلویزیونی "المنار " را دیدم كه تلاوت قرآن پخش می‌كرد با زیرنویس« خبر عاجل.. استشهاد القائد الجهادی الكبیر الحاج عماد مغنیه (الحاج رضوان) علی ایدی الصهاینه.»
بشیر پشت خط بود. گفت: «سجاد! یادت می‌آید همین دو ماه پیش در تهران درباره عشقت به حاج عماد صحبت می‌كردی؟» یادم آمد. حتی یادم هست در پاسخ به پرسش بشیر كه گفته بود اگر بخواهید برای شما و جمعی از روزنامه‌نگاران و خبرنگاران ایرانی از سید حسن نصرالله وقت ملاقات بگیرم به‌شوخی گفته بودم: «برای همه بچه‌ها از سید وقت ملاقات بگیر اما برای من از عماد مغنیه؛ چون چهره نورانی سید را همیشه در تلویزیون می‌بینم اما حسرت دیدار بزرگمرد شیعه، حاج عماد روی دلم مانده است كه از بخت بد، نه كسی چهره او را می‌شناسد و نه كسی از جایش خبر دارد.»
و نمی‌دانستم كه به فاصله پنج ماه بعد باید نخستین خبر شهادتش را بدهم. بشیر گفت: «سجاد! هرگز باور می‌كردی تو كه همیشه این‌قدر عاشق حاج عماد بوده‌ای نخستین خبرنگار در جهان باشی كه خبر شهادت او را مخابره كنی؟» پاسخ دادم: «این یكی را خیالش را هم نمی‌كردم اما می‌دانم كه امروز، روز شهادت دختر سه‌ساله‌ای است كه در كنج خرابه‌ای از خرابه‌های دمشق، با دیدن سر بریده پدر بزرگوارش سیدالشهداء(ع) مظلومانه پر كشید.» در همین فكر بودم كه خبری از روزنامه ساندی‌تلگراف را جلوی رویم گذاشتند: یك شاهد عینی در گفت‌وگو با خبرنگار ما گفت، لحظه انفجار كه ساعت 2:30 به وقت دمشق بود ده‌ها متر دورتر از خودروی بمب‌گذاری شده ایستاده بوده اما لحظاتی بعد سر بریده‌ای را دیده كه جلوی پایش افتاده و محاسن آغشته به خونش بر اثر انفجار اندكی سوخته بود... و زیر لب آرام زمزمه كردم: «یا رقیه(ع)... یا بنت الحسین(ع)...».
اما چندی بعد كه به دیدار انیس نقاش، از دوستان شهید مغنیه رفتم تا با او درباره شهید مصاحبه كنم، پرسیدم: «خبر ساندی‌تلگراف را تأیید می‌كنید؟» گفت: «من پس از انتشار خبر شهادت به بیروت رفتم و پیكر حاج عماد را از نزدیك دیدم؛ سر در بدن داشت اما به نظرم بمبی كه صهیونیست‌ها در داخل خودرویش كار گذاشته بودند، از نوع بمب‌های میخی بوده چون سمت راست بدنش را سوراخ‌سوراخ كرده بود...» و این بار به یاد امام حسن مجتبی(ع) افتادم كه دشمنان اسلام، پیكر پاكش را هنگام تشییع به‌سوی بقیع، تیرباران كردند و به یاد مولایم حسین(ع) و ده‌ها تیری كه در گودال قتل‌گاه بر پیكر پاكش نشست و به یاد شمرها و حرمله‌های زمانه كه صهیونیست‌های تروریست و خون‌آشامی هستند كه رهروان آن امامان بزرگوار را اینچنین از امت اسلامی می‌گیرند؛ وسیعلم الذین ظلموا أی منقلب ینقلبون.
