در مقدمه انتشار این نامه آمده است:
«هوالعزیز»
آنچه اكنون در درسترس خوانندگان عزیز قرار میگیرد، نامهاى است كه در تاریخ 29 اردیبهشت/1388 به دوست دیرینهام جناب آقاى كروبى نگاشتم. بر این امید بودم كه نامبرده به خود آید و از كژراهه برهد و به انتشار این نامه هیچگاه نیازى نباشد، لیكن چه توان كرد كه دستهاى مرموز عناصر پشت پرده، رخصت اندیشیدن را از او سلب كردهاند و او را به ورطهاى افكندهاند كه راه بازگشت ندارد و هر روز بیش از پیش از اسلام و امام «سلامالله علیه» دور میگردد به گونهاى كه امروز هر گونه دفاع از اسلام، انقلاب و رهبرى را «دینفروشی» میخواند و همصدایى با آمریكا، صهیونیستها و دیگر دشمنان اسلام را «دینمداری» میداند.
اگر حضرت امام در قید حیات بودند، بیتردید امروز با آقاى شیخ مهدى كروبى همان برخوردى را میكردند كه دیروز با آقاى شیخ حسینعلى منتظری كردند. حضرت امام كه آقاى منتظرى را «فاسد، فاسق و مفسد» خواندند براى این بود كه میدیدند نامبرده با تأثیرپذیرى از منافقان و جاسوسان حاكم بر بیت خود به نامهپراكنى دست میزند و دروغپردازیها و شایعهسازیهاى بى شرمانه اطرافیها را به عنوان «وحى منزل» در نامههاى خود منتشر میسازد، كارى كه امروز جناب آقاى كروبى به آن مبادرت میورزد و خوراك چرب و نرمى براى رادیوهاى استكبار جهانى و رژیم صهیونیستى فراهم میسازد. اعاذناالله من شرور انفسنا
سیدحمید روحانى ـ 25مرداد/1388
«هوالعزیز»
برادر گرامى حجتالاسلام والمسلمین حاج آقاى كروبى
تسلیم و تحیت وافر بعرض رسانیده به دعوات خالصانه یادآورم
در تاریخ 2 اسفندماه گذشته تلفنى با جنابعالى احوالپرسى كردم و فرصتى را براى دیدار و گفتگو خواستم پاسخ دادید حتما وقتى را براى ملاقات مشخص میكنم و به شما خبر میدهم، لیكن تا امروز كه زمان درازى از آن تاریخ میگذرد خبرى ندادید از این رو، ناگزیر شدم آنچه را كه میخواستم حضورى با شما در میان بگذارم به صورت كتبى تقدیم دارم، امیدوارم كه ارسال آن مایه آزردگى خاطر مهر مظاهر جنابعالى نگردد و رنجیدگى از اینجانب را فزونى نبخشد. دوستى و دلبستگى و پیشینه دیرینهاى كه میان ما وجود دارد ایجاب میكند كه در این برهه حساس كه جنابعالى را در ورطه خطرناكى میبینم آرام و بیتفاوت نمانم، زنگ خطر را به صدا درآورم و این كمترین كاریست كه میتوانم در عوالم دوستى و برادرى به عنوان حقشناسى انجام دهم «تو خواه از سخنم پند گیر، خواه ملال».
