دخالت مستقيم برخی نظاميان در امور سياسی، آنقدر در ماه‌های اخير تكرار شده كه اين موضوع خطرناك، ديـگر حساسيتی را برنمی‌انگيزد يا در اولويت نخست از حساسيت‌ها قرار نمی‌گيرد.

به گزارش آفتاب يزد ، این در حالی است كه نگاهی به سخنان رهبر فقید انقلابنـشـان مـی‌دهـد ایـشـان ورود نـظـامـیـان بـه ایـنـگـونـه امور را موجب از دست رفتن جایگاه نهاد متبوع آنها در میان مردم می‌دانستند. لذا مشخص نیست كه چگونه می‌توان از دغدغه حفظ نظام به عنوان میراث امام (ره) سخن گفت و یكی از بنیانی‌ترین مواضع ایشان را نادیده گرفت. البته اظهارات اخیر، نسبت به اظهارنظر‌های سیاسی كه در ماه‌ها و هفته‌های گذشته بیان می‌شد یك تفاوت اساسی دارد.این تفاوت را می‌توان ‌ در اتهام افكنی‌های صریحی مشاهده كرد كه مستقیما موسوی را نشانه می‌رود. ادعای مبتلا بودن میرحسین موسوی به رفتار منافقانه در سی سال گذشته– احتمالاً بیش از عمر سیاسی مدعی!– سخن جدیدی است كه احتمالا تغییری در دیدگاه مردم و مخالفان عام و خاص این سخنان ایجاد نمی‌كند اما می‌تواند یك مفهوم بزرگ را به مردم القا نماید. این مفهوم كه قبلا توسط یكی از حامیان انجمن حجتیه و اخیرا توسط یكی از اعضای شورای نگهبان مطرح شد <اثرپذیری رهبر فقید انقلاب از اطرافیان غیرقابل اعتماد و مشكوك> است. یكی از روحانیون سرشناس – كه سال‌ها كـانـدیـداهـای نـمـایندگی مجلس را به جرم عدم التزام بـه ولایـت فقیه ردصلاحیت می‌كرد–چند سال قبل در اظهارنظری متضاد با دیدگاه‌های صریح امام، به دفاع از انجمن حجتیه پرداخت و برای آنكه این حمایت مشكوك خود از متحجران انجمن حـجـتـیـــه را مـــوجـــه جلـــوه دهـــد ادعـــا كــرد كــه <در مورد انجمن حجتیه، به امام اطلاعات غلط می‌دادند.> پذیرش ادعای این روحانی سالخورده، به این معنا بود كه موضع‌گیری مبنایی امام در رد <تئوری حجتیه‌ای‌ها> متاثر از القائات غلط اطرافیان بوده است. چند سال بعد یعنی در اوایل تابستان 88، یك عضو شورای نگهبان، موضع اصولی دیگری از رهبر فقید انقلاب یعنی مخالفت ایشان با دخالت گسترده شورای نگهبان در انتخابات را زیرسوال برد. این شاگرد كم‌لطف امام، مدعی شد آخرین موضع‌گیری‌های انتخاباتی امام كه منجر به تایید انتخابات در حوزه انتخاباتی تهران– علی‌رغم مخالفت شورای نگهبان– شد تحت تاثیر گـزارش‌های غلط بعضی از اطرافیان بوده است. اكنون در تكمیل این سه‌گانه، ادعا می‌شود موسوی در سه دهه گذشته رفتار منافقانه داشته است. این سخن نیز به آن معناست كه بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، تحت تاثیر شدید یك فرد <منافق مسلك> قرار داشته است. البته در این سخن مـی‌تـوان نوعی انتقام‌جویی نسبت به حمایت‌های امام از موسوی در برابر مخالفان كینه‌توز او را مشاهده كرد. این سخن ممكن است اسباب رضایت كسانی شود كه بیست و چند سال از سخن امام ‌ ‌ نسبت به بعضی مخالفان موسوی به خود پیچیده‌اند و فرصت یا جرا‌C‌تی برای پاسخگویی به این سخن ایشان نداشته‌اند كه:< اینها حتی توان اداره یك نانوایی را ندارند.> اما اینگونه اظهارنظر‌ها می‌تواند هدف بزرگ‌تری را تعقیب كند. این هدف، اثبات ادعای تاثیر‌پذیری غیرمتعارف رهبر فقید انقلاب از برخی اطرافیان و افراد مورد اعتماد ایشان است كه اكنون منافق پیشه بودن آنها بر بعضی مدعیان، آشكار شده است. آنها اگر بتوانند این سخن خود را به كرسی بنشانند ،آنگاه بسیاری از مشكلات حل خواهد شد. مثلا دیگر كسی به آنها نخواهد گفت كه <مگر امام نگفت این مردم می‌فهمند و لازم نیست ما به آنها درس بدهیم كه كدام كاندیدا صالح است و كدام نیست. پس شـمـا چه كاره‌اید كه هر روز روش‌هـای سـخـتـگـیـرانـه جـدیـدتـری بـرای حذف كاندیداها، كشف می‌كنید؟> اگر هم كسی سوال كند، لابد این آقایان خواهند گفت <منافق پیشگانی چون موسوی، خاتمی و كروبی، اطراف امام را گرفته بودند و با اطلاع رسانی غلط آنها، امام این سخن را گفت تا همین منافق پیشه‌ها بتوانند به مناصب انتخابی حكومت برسند>! اگر كسی از آنها بپرسد <‌چرا همزمان با حذف یاران اصیل امام و انقلاب، به حمایت از كسانی می‌پردازید كه مروج انجمن حجتیه هستند؟> این مدعیان پیروی از ولایت فقیه جواب خواهند داد: <انجمن حجتیه خدمات گسترده‌ای انجام داده كه كمتر كسی موفق به انجام آن شده است. امام هم لابد تحت تاثیر اطلاعات غلط– لابـد تـوسط همین منافق پیشگان– این انجمن خوشنام و خدمتگزار را مارهای خوش خط و خال نامیده است.> از همه اینها مهمتر، اگر كسی بگوید <چرا دیدگاه‌های صـریـح رهبر فقید انقلاب در خصوص ممنوعیت ورود نظامیان به مباحث سیاسی، مورد توجه قرار نمی‌گیرد؟> لابد جواب خواهند داد <این دخالت، یك ضرورت برای حفظ انقلاب است و مخالفت امام با این مسئله نیز احتمالا در اثر القائات همین منافق پیشگان بوده كه می‌خواسته‌اند خود را در برابر نظامیان حافظ انقلاب، بیمه‌كنند>! ‌

به هر حال، شاید بتوان برای بعضی اظهارنظرها كه در بالا به آنها اشاره شد توجیهی سیاسی پیدا كرد و این بی‌مهری بعضی سیاست پیشگان نسبت به ولی نعمت خود –رهبر فقید انقلاب– را دارای منفعتی برای آنها دانست. لابد آنها می‌خواهند ثابت كنند بعضی دیدگاه‌های امام (ره) تحت تاثیر القائات غلط بوده است تا از این طریق خود را از اتهام مخالفت با دیدگاه‌های بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، دور نگه دارند. اما سخنان اخیر، هشداری جدی برای رئیس جدید قوه قضائیه است.

اینكه اعترافات غیرقطعی چند متهم از تریبون‌ها و مجلات نظامی سر برمی‌ا~ورد و فرماندهان عالیرتبه نظامی – كه دسترسی آنها به این اعترافات، برخلاف قانون می‌باشد – همین اعترافات را مبنای قضاوت نسبت به عده‌ای دیگر قرار دهند، به خودی خود، تأسف‌بار و نگران كننده است. اما وقوع این اتفاق در نخستین روزهای ریاست صادق لاریجانی بر قوه قضائیه، می‌تواند یادآور اقداماتی باشد كه در نخستین روزهای استقرار هاشمی شاهرودی در قوه قضائیه صورت گرفت و عزم او برای آبادی ویرانه را تحت‌الشعاع برخی اعتراضات و اتفاقات قرار داد.

نگارنده شخصاً در خصوص احتمال بازگشت بعضی نظامیان از روش مورد عمل خود امیدی ندارد اما برای ناامیدی نسبت به موفقیت‌ صادق لاریجانی در برابر قانون شكنی‌های آشكار كه چهره‌ای نظامی از قوه قضائیه ایران می سازد، دلیلی وجود ندارد. او می‌تواند – و باید – هر چه زودتر تكیلف خود را در این مورد روشن كند تا مردم بدانند در 5 سال آینده، چه روش قضایی بر كشور حاكم خواهد بود. ما ناامید نیستیم شما هم نگذارید ناامید شویم.

 
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:aftab-yazd.com