به نقل از فارس، یكی از كاربران خبرگزاری فارس با ارسال یك نامه الكترونیكی به این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید خواستار انتشار نامه یكی از مادران كشورمان به نام "طیبه میرزا اسكندری " خطاب به میرحسین موسوی شده است.
برپایه این خبر در این نامه الكترونیكی آمده است:
جناب آقای میرحسین موسوی
آنچه پیش رو دارید، مشتی از خروار حرفهای مادری است كه در این چند ماه تمام محیط زندگیاش از اضطراب و دلواپسی پرشده است.
هرجا كه قدم میگذاریم تفرقه و دعواست و آرامش و دوستی جایش را به جنگ اعصاب و دشمنی داده است، در خانهها، در جمعهای فامیلی، در میان دوستان نزدیك، همكاران، همسایهها، جلسات مذهبی و ... بین زن و شوهرها، بین بچهها و پدر و مادرها، بین دوستان و همكاران و ... و من عامل اصلی خیلی از این مشكلات را شما میبینم و كارهایی كه كردهاید و حرفهایی كه زدهاید و همچنان هر روز یك برگ تازه را هم رو میكنید تا مبادا این آتش كه روشن كردهاید خاموش شود.
من به عنوان یك مادر كه نه فقط برای بچههای جوان خودش نگران است، بلكه به سرنوشت همه بچههای این كشور بها میدهد، نتوانستم بیشتر از این سكوت كنم، مخصوصاً وقتی دیدم كه در شروع سال تحصیلی دارید كاری میكنید كه این آتش مخصوصاً در محیط دانشگاهها شعله ور شود.
آقای موسوی
روزی كه فهمیدیم شما كاندیدای ریاست جمهوری شدهاید، خوشحال شدیم. فكر كردیم شما كه یك چهره تازه سیاسی برای جوانها هستید و وجهه روشنفكری و هنرمندی هم دارید، وقتی در انتخابات شركت میكنید، بچههای جوان را و خیلی افراد دیگر را تشویق به شركت در انتخابات میكنید. فكر كردیم كه شما حلقه اتصال نظام با این گروهها میشوید، اما هر چه جلوتر رفتید، ما از شما نا امیدتر شدیم. در اولین قدم وقتی تبلیغاتتان شروع شد من خودم یك روز دیدم كه دخترم از دانشگاه برگشت (دختری كه فقط یك ترم بود كه به دانشگاه وارد شده بود) با یك خروار مجله و بولتن و اعلامیههای شما و یك پارچه سبز كه به مچش بسته بود.
من از پارچه سبز خاطره قشنگی داشتم كه به دوران كودكیام مربوط میشد؛ یادم بود كه هر سال ایام عزاداری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) كه میرسید، همراه مادر و مادر بزرگم به یكی از حسینیههای قدیمی محله بازار میرفتیم و آقای سیدی كه متولی مراسم عزاداری در خانهاش بود، برای تبرك به دست همه عزاداران یك پارچه سبز میبست و من چقدر شوق داشتم كه هر سال بروم و آقا سید با دست خودش یك پارچه سبز به دست من ببند. حالا همین پارچه سبز را به دست فرزندم میدیدم برای تبلیغات انتخاباتی یك كاندیدا.
راستش من از این حركت چندان خوشم نیامد، مخصوصاً وقتی در روزهای بعد در كوچه و خیابان و ... دیدم كه تبرك و تقدس این پارچه سبز چطور لوث شد. ولی مهمتر از این پارچه سبز كه به دستش بود، رفتار و صحبتهایش بود كه برایم خیلی عجیب بود.
میدیدم كه با هیجان و شوری فوقالعاده از شما حمایت میكند كه میدانستم قبل از آن اصلاً شما را نمیشناخته است و با همان حرارت و البته همراه با توهین و ناسزا و خشم نسبت به رقیبتان نظر میدهد. من آن روز فقط به دخترم گفتم كه ضمن این كه خیلی خوشحالم كه او به سرنوشت مملكتش این قدر حساس است، اما او باید در طرفداری از افراد فقط شور و هیجان و علاقه به خرج ندهد و سعی كند كه شناخت و منطق و دلیل برای این طرفداری داشته باشد و در مخالفت با هیچكس هم حرفهای شعاری و توهین آمیز را جانشین اطلاعات درست و استدلال نكند.
جناب آقای موسوی - این اولین كار ناامید كنندهتان بود كه بچههای جوان ما را به صحنه سیاست وارد كردید تا از شما طرفداری كنند، ولی به آنها یاد ندادید كه برای طرفداری و مخالفتشان تابع عقل و منطق و انصاف و اخلاق باشند.
شاید به این دلیل كه شما برای اثبات صلاحیت خود و نفیصلاحیت حریفتان اطلاعات درست و دلیل منطقی نداشتید. و البته قبول دارید كه گفتن و توصیه هركس دیگر از جمله ما پدر و مادرها هم به جوانها در این مورد به جایی نرسید. چون آنها بیشتر از این كه تحت تاثیر توصیه و سفارش ما باشند، تحت تاثیر شما بودند و شما خوب میدانستید كه بچهها در این سنین به حرفهای دیگران در محیطهای بیرون از خانه بیشتر گوش میدهند تا به حرفهای پدر و مادر. به این ترتیب شما پایههای رفتار غلط سیاسی را در خیلی بچهها گذاشتید.
راستی شما یادتان نیست كه وقتی من و شما همسن و سال همین بچهها بودیم، از نیروهای فعال انقلاب به حساب می آمدیم.
رهبر عزیز این انقلاب ما را به صحنه سیاست كشاند، اما چطور؟ ما خوب میدانستیم كه چه میخواهیم و چرا با شاه مخالفیم. همان موقع و همین الان اگر از هریكی از ما میپرسیدند و بپرسند ما خیلی خوب میدانستیم كه چرا بر علیه شاه قیام كردهایم. هم اطلاعات داشتیم و هم تحلیل. امام خمینی هم ما را به صحنه سیاست كشاند و هم رفتار سیاسی درست را یادمان داد. برای همین است كه برای همیشه در قلب یكایك ما محبت و احترام او حك شده است. اما شما مطمئن باشید كه روی طرفداریهای صرفاً احساسی و ناآگاهانه نمیتوان چندان حساب كرد و شما هم اگر بكنید خیلی زود خواهید فهمید كه اشتباه كردهاید؛ شما در همین اولین قدم ما را تا حد زیادی از خودتان ناامید كردید.
بعد در قدم دوم ما دیدیم كه شما در تبلیغاتتان در روزنامههایتان خیلی سعی میكنید كه افراد مشهور و شخصیتهای مهم فرهنگی و هنری و اجتماعی و سیاسی را طرفدار خود نشان دهید. ولی حتی این آدمهای به اصطلاح نخبه وقتی میخواستند از شما حمایت كنند، بیشتر از اینكه از شما و برنامههایتان چیزی بگویند، به رقیب شما انتقاد (بجا یا نابجا) میكردند. یعنی بیصلاحیت بودن او را اثبات میكردند و نه صلاحیت شما را. چون خیلی از اینها هم اصولاً شما را نمیشناختند. شما با این روشتان باز هم به جوانهای ما یك پیام میدادید كه اگر افراد مهم و مشهور از شما حمایت كنند یعنی این كه شما برحقید. ابن روش شما در جلب طرفداری نخبگان هم ما باز ما را نسبت به شما ناامید تر كرد.
من تحلیلگر سیاسی نیستم، از طرفداران پر و پا قرص هیچ جناحی هم نیستم. البته به اندازه خودم، یعنی اندازهای كه به نظرم میرسد خیلی از مردم این جامعه میفهمند و تشخیص میدهند، میفهمم و تشخیص میدهم كه مصالح من و مردمم چیست.
بر اساس همین اندازه فهم و تشخیص بود كه در انتخابات اخیر شركت كردم و رای دادم و به شما هم رای ندادم، به دلیل همان چیزی كه در ابتدا گفتم.
من از دیدن كسانی در اطراف شما میترسیدم. اظهار نظرهایشان در جریان همین انتخابات برای من وحشتناك بود.
از خود میپرسیدم كه اینها كه به اصل حكومت دینی اعتقاد ندارند و خیلی صریح هم میگویند و این نظام را از اساس مردود میدانند و این را هم علنی مطرح میكنند، چگونه قرار است در كنار شما، اگر رئیس جمهور شدید، به اداره همین كشور و نظام بپردازند؟ همین جا بود كه باز هم از شما نامیدتر شدم.
از طرفی هم هر بار در كوچه و خیابان تجمع طرفداران شما را میدیدم، با خودم میگفتم كه اگر شما رئیس جمهور نشوید، این انرژی و هیجان قرار است كجا صرف شود و چه واكنشی پیدا میشود؟ و باز هم وحشت میكردم. از حركات و اعمال و قیافههایی كه در خیابان میدیدم وحشت كردم و خیلی مذهبیها هم مثل من وحشت میكردند و همین بیشتر از شما ناامیدمان كرد.
من اندازه بچههای این نسل به اینترنت و ماهواره و ... نه دسترسی دارم و نه علاقه، اما با واسطه همین بچهها چیزهایی میشنیدم كه حس خیلی بدی در من ایجاد میكرد، حس اینكه این نوع حرفها، این مدل تبلیغات خیابانی و این به اصطلاح رجزخوانیها و سروصداها تناسبی با تبلیغات انتخاباتی معمولی ندارد. در هیچ انتخاباتی ما چنین چیزهایی ندیده بودیم و نشنیده بودیم.
بعضی حرفها بیشتر از تبلیغ، خط و نشان بود كه كشیده میشد. آیا این عادی بود؟ بعد از انتخابات خوب فهمیدم كه حسم غلط نبود و یك توفان حسابی در راه بود، چون شما برنده انتخابات نشدید. آن سروصداها قبل از انتخابات و ادامه خیلی بد و جهت دارش بعد از انتخابات آخرین كور سوی امیدمان به شما كه نیروی این انقلاب و نظام باشید، خاموش كرد.
امروز دیگر بر خیلیها از جمله من ثابت شده كه شما بدانید یا ندانید در جهتی حركت میكنید كه دشمنان قسم خورده این نظام میخواهند و كارهایی كردهاید كه هیچ دشمنی از بیرون این كشور نمیتوانست در مورد این نظام بكند.
راستی چرا آقای موسوی؟ شما كه در اوایل ورودتان به صحنه انتخابات علت ورود خود را خطرناك دیدن اوضاع كشور دانستید و احساس مسئولیت برای رفع این خطر، آیا فیالواقع خودتان و توفانی كه به پا كردید، خطرناكترین چیز برای این كشور نبود؟
آقای موسوی
در سایه همین سرو صداهایی كه شما و دوستان و طرفدارانتان درست كردند، من كه نه به مسائل سیاسی به صورت خاصی نه علاقهای داشتهام و نه در آن وارد بودم، خیلی چیزها فهمیدم كه برعكس چیزی كه بود شما میخواستید مردم بفهمند و خیلیها هم مثل من بودند. پس شاید از این نظر باید از شما متشكر هم باشیم كه حواس ما را خیلی جمعتر از گذشته كردید و چشمهایمان را به روی حقایقی باز كردید كه چندان از آن خبر نداشتیم. اما جناب موسوی، به چه قیمت ما به این بصیرت رسیدیم؟ به قیمت خون بچههای بیگناهی كه بعضاً به طرفداری از شما و بعضاً بی اینكه حتی طرفدار شما باشند، قربانی شدند؟ به قیمت به زندان رفتن بسیاری كه به قول معروف نه سر پیاز بودند و نه ته پیاز؟
آیا قرار است كه این روند همچنان ادامه بیابد و با این موج سبز امید كه شما راه انداختهاید، موج سیاه اضطراب و دلواپسی كه دل و جان ما مادرها را پر كرده، همچنان چنگ بر گلوی ما بگذارد؟ ما در روزهای پس از انتخابات به یمن همین موج سبز شما بود كه هر بار بچههای مان از خانه بیرون میرفتند، تا برگشتن شان دل از حلق مان بیرون میآمد كه نكند در این موج سبز غرق شوند؟ نگویید كه بچههای ما را خطر دستگیریها و برخوردهای دستگاه پلیس و نیروهای امنیتی تهدبد میكرد.
من این دستگاه پلیس و نیروی امنیتی را برای نظم و امنیت این كشور واجب میدانم ، مخصوصاً وقتی قرار باشد كه در بلبشوی سرو صداهایی كه دیگر منبع و سرچشمه اصلیاش هم معلوم نیست، همه هستی و نیستی یك ملت كه با خون دل و جان بچههای شان در 30 سال گذشته به دست آمده، بر باد رود.
آقای موسوی!
این نامه را نوشتم كه به شما بگویم كه بس كنید! بیش از این مملكت و بچهها و جوانها را به كام خطر نیندازید؛ بیش از این خاطر مادرهایی را كه تا همین چند سال پیش دلشان برای پدرها و یا برادرانشان در جبههها میلرزید، آزرده نكنید. فرق دلهرههای امروز این است كه اقلاً آن روزها اگر دلهرهای بود در كنارش ایمان به حقانیت راه عزیزانشان آرامشان میكرد، ولی امروز حرفی از حقانیت نیست، حرف بازیهای سیاسی است كه معلوم نیست سرنخ آن دست كیست و چرا بچههای ما باید در راه این بازی فدا شوند؟
جناب موسوی!
این نامه را نوشتم كه بگویم كه مادران این مرز و بوم از شما نخواهند گذشت اگر بخواهید باز شدن دانشگاهها را با شروع دوباره بلوا و آشوب همراه كنید. ما بچههایمان را به دانشگاهها نفرستادهایم كه پیاده نظام نیروهای دشمن باشند بیاینكه خود بدانند و البته شما میدانید.
من به عینه دیدم كه شما با موج سبزتان در این مدت، بچههای ما را به وادی شعار زدگی بیمنطق و بیاستدلال و تنها با هیجان و احساسات كور كشاندید و از شما میپرسم اگر فیالواقع خود را بر حق میدانید و حرفی حسابی دارید، چرا از روز اول بنای شعله ور كردن آتش احساسات و خاموش گذاشتن فروع عقل و خرد را در طرفداران خود گذاشتید؟ و من مطمئنم كه در ادامه راه هم اگر بخواهید بروید، چارهای جز توسل به همین رویه ندارید.
ما بچههایمان را روانه دادگاه كردیم كه چشم شان باز شود و عقلشان رشد كند و شما همه سرمایهگذاریتان بر روی نفهمیدن و تعطیل كردن فكر و عقل و دامن زدن هیجان و احساسات تخریبی و بدبینانه است. چرا؟
آقای موسوی
شما در یكی از این بیانیههای آخرتان همه را توصیه كردهاید كه به بحثها و گفتوگوها در همه جا در خانواده، در فامیل، در هیاتهای مذهبی، در میان همكاران و .... ادامه دهند.
یعنی اینكه شما نه تنها از آتش تفرقهای كه به جان این مردم انداختهاید ناراحت نیستید، بلكه خیلی هم راضی و خوشحالید.
یعنی از جدال و شكافی كه امروز بین زن و شوهرها، بین بچه و مادر و پدر، بین برادر و خواهر، بین افراد فامیل، بین همكاران، بین همسایه ها و ... پیدا شده، دلتان غنج میزند. عواطف خانوادگی و فامیلی و دلبستگیهای بین آدمها را خراب كردهاید و دنبال خرابتر كردنشان هستید! زمینهای درست كردهاید كه اگر آدمها با هم خرده حساب و دل خوری داشتهاند، امروز در سایه چتر سبز شما آن را بزرگ كنند و به بهانه مسائل سیاسی با هم تسویه حساب نمایند و شما دل خوش كنید كه راه سبز امیدتان ادامه مییابد. اسم این فاجعه را هم جنبش اجتماعی میگذارید!
اما آقای موسوی اولاً فكر نكنید كه این آتش كه درست كردهاید و به خانهها و محیطهای فامیلی و همسایگی و همكاری و ... انداختهاید، دامن خود شما را نمیگیرد، شاید تا همین حالا هم گرفته باشد. چون بالاخره خود شما هم همسر و فرزند و داماد و پدر و مادر و خواهر و برادر و فامیل و ... دارید.
قطعاً این آتش به خانه و ... شما هم سرایت میكند. باید درد و رنجی را كه در هزاران خانه و جمع برای آدمها و مخصوصاً برای ما زنها و مادرها كه بیشتر به دنبال ایجاد همبستگی و عواطف بین نزدیكانمان هستیم، ایجاد كردهاید،حس كنید.
باید اضطراب و دلواپسی ما مادرها را وقتی كه بچههایمان جلویمان میایستند و از اراده سبزی كه شما به آنها تلقین كردهاید، حرف میزنند و با همین اراده به كام خطر میروند، درك كنید. و البته شاید هیچ وقت نفهمید عمق رنجی را كه ما میكشیم از اینكه میبینیم كه خود شما و بر پا كنندگان این آتش فعلاً به كنج امن و عافیت خزیدهاید و بچههای ما را كه گول زدهاید و فریب دادهاید به میدان مبارزه میفرستید؛ مبارزهای كه جوان بر حسب فطرت پاك و ضمیر صاف خودش آن را یك نوع حق خواهی میداند و شما از هركس بهتر میدانید كه بازی قدرتی است كه شما راهانداختهاید و بچههای ما را بازیگران و یا قربانیان آن كردهاید. و ما بزرگترها خوب میدانیم كه شما نه دلسوز این مردمید و نه درد این كشور را دارید و به دنبال خواستههای خودتان و دیگرانی كه با شما هم جهتند، هستید.
ضمناً بهتر است كه خیلی مطمئن نباشید كه این بحث و جدلها همیشه به نفع شما تمام میشود. آدمهای كه در مكتب سیاسی شما تربیت شدهاند، موقع هو و جنجال و هیاهو خوبند، ولی بحثها منطقی و اصولی است و جای شعار و توهین و دروغسازی اینها نیست، خیلی كم میآورند و به تعبیر خودشان میبرند و قبول كنید كه اینها به نفع شما و راه سبز شما نیست.
بعد هم آقای موسوی شما كه یك آدم مذهبی بودهاید و از یك خانواده مذهبی بلند شدهاید، این عوامفریبی را با كمك علامتهای مذهبی بس كنید. آدمهای مذهبی خیلی معمولی در این جامعه هم كه از روی منبرها داستان علی (ع) و معاویه را شنیدهاند، با قرآن سرنیزه كردن آشنایند و بعید است كه گول شما را بخورند غیر از اینكه بار گناه خود را سنگین میكنید و مغضوب اهل بیت میشوید، چیزی به دست نمیآورید.
و درآخر یك بار دیگر میگویم از آه نیمه شب ما مادران بترسید و بیشتر از این بچههای ما را در كوچه و خیابان و دانشگاه و ... فدای فكرها و هدفهای خود نكنید. اگر دستگاه قضایی این مملكت ملاحظه شما را میكند، اما دستگاه عدالت خدا هیچ ملاحظهای را در گرفتن حق مظلومان نمیكند و ما از ظلمی كه به ما و بچههای ما میكنید به درگاه خداوند شكایت میكنیم و او سریع الحساب است.
*گفتنی است كاربران سرویس "فضای مجازی " خبرگزاری فارس میتوانند مكاتبات خود را از طریق پست الكترونیكیاین آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید انجام دهند.
برپایه این خبر در این نامه الكترونیكی آمده است:
جناب آقای میرحسین موسوی
آنچه پیش رو دارید، مشتی از خروار حرفهای مادری است كه در این چند ماه تمام محیط زندگیاش از اضطراب و دلواپسی پرشده است.
هرجا كه قدم میگذاریم تفرقه و دعواست و آرامش و دوستی جایش را به جنگ اعصاب و دشمنی داده است، در خانهها، در جمعهای فامیلی، در میان دوستان نزدیك، همكاران، همسایهها، جلسات مذهبی و ... بین زن و شوهرها، بین بچهها و پدر و مادرها، بین دوستان و همكاران و ... و من عامل اصلی خیلی از این مشكلات را شما میبینم و كارهایی كه كردهاید و حرفهایی كه زدهاید و همچنان هر روز یك برگ تازه را هم رو میكنید تا مبادا این آتش كه روشن كردهاید خاموش شود.
من به عنوان یك مادر كه نه فقط برای بچههای جوان خودش نگران است، بلكه به سرنوشت همه بچههای این كشور بها میدهد، نتوانستم بیشتر از این سكوت كنم، مخصوصاً وقتی دیدم كه در شروع سال تحصیلی دارید كاری میكنید كه این آتش مخصوصاً در محیط دانشگاهها شعله ور شود.
آقای موسوی
روزی كه فهمیدیم شما كاندیدای ریاست جمهوری شدهاید، خوشحال شدیم. فكر كردیم شما كه یك چهره تازه سیاسی برای جوانها هستید و وجهه روشنفكری و هنرمندی هم دارید، وقتی در انتخابات شركت میكنید، بچههای جوان را و خیلی افراد دیگر را تشویق به شركت در انتخابات میكنید. فكر كردیم كه شما حلقه اتصال نظام با این گروهها میشوید، اما هر چه جلوتر رفتید، ما از شما نا امیدتر شدیم. در اولین قدم وقتی تبلیغاتتان شروع شد من خودم یك روز دیدم كه دخترم از دانشگاه برگشت (دختری كه فقط یك ترم بود كه به دانشگاه وارد شده بود) با یك خروار مجله و بولتن و اعلامیههای شما و یك پارچه سبز كه به مچش بسته بود.
من از پارچه سبز خاطره قشنگی داشتم كه به دوران كودكیام مربوط میشد؛ یادم بود كه هر سال ایام عزاداری حضرت اباعبدالله الحسین(ع) كه میرسید، همراه مادر و مادر بزرگم به یكی از حسینیههای قدیمی محله بازار میرفتیم و آقای سیدی كه متولی مراسم عزاداری در خانهاش بود، برای تبرك به دست همه عزاداران یك پارچه سبز میبست و من چقدر شوق داشتم كه هر سال بروم و آقا سید با دست خودش یك پارچه سبز به دست من ببند. حالا همین پارچه سبز را به دست فرزندم میدیدم برای تبلیغات انتخاباتی یك كاندیدا.
راستش من از این حركت چندان خوشم نیامد، مخصوصاً وقتی در روزهای بعد در كوچه و خیابان و ... دیدم كه تبرك و تقدس این پارچه سبز چطور لوث شد. ولی مهمتر از این پارچه سبز كه به دستش بود، رفتار و صحبتهایش بود كه برایم خیلی عجیب بود.
میدیدم كه با هیجان و شوری فوقالعاده از شما حمایت میكند كه میدانستم قبل از آن اصلاً شما را نمیشناخته است و با همان حرارت و البته همراه با توهین و ناسزا و خشم نسبت به رقیبتان نظر میدهد. من آن روز فقط به دخترم گفتم كه ضمن این كه خیلی خوشحالم كه او به سرنوشت مملكتش این قدر حساس است، اما او باید در طرفداری از افراد فقط شور و هیجان و علاقه به خرج ندهد و سعی كند كه شناخت و منطق و دلیل برای این طرفداری داشته باشد و در مخالفت با هیچكس هم حرفهای شعاری و توهین آمیز را جانشین اطلاعات درست و استدلال نكند.
جناب آقای موسوی - این اولین كار ناامید كنندهتان بود كه بچههای جوان ما را به صحنه سیاست وارد كردید تا از شما طرفداری كنند، ولی به آنها یاد ندادید كه برای طرفداری و مخالفتشان تابع عقل و منطق و انصاف و اخلاق باشند.
شاید به این دلیل كه شما برای اثبات صلاحیت خود و نفیصلاحیت حریفتان اطلاعات درست و دلیل منطقی نداشتید. و البته قبول دارید كه گفتن و توصیه هركس دیگر از جمله ما پدر و مادرها هم به جوانها در این مورد به جایی نرسید. چون آنها بیشتر از این كه تحت تاثیر توصیه و سفارش ما باشند، تحت تاثیر شما بودند و شما خوب میدانستید كه بچهها در این سنین به حرفهای دیگران در محیطهای بیرون از خانه بیشتر گوش میدهند تا به حرفهای پدر و مادر. به این ترتیب شما پایههای رفتار غلط سیاسی را در خیلی بچهها گذاشتید.
راستی شما یادتان نیست كه وقتی من و شما همسن و سال همین بچهها بودیم، از نیروهای فعال انقلاب به حساب می آمدیم.
رهبر عزیز این انقلاب ما را به صحنه سیاست كشاند، اما چطور؟ ما خوب میدانستیم كه چه میخواهیم و چرا با شاه مخالفیم. همان موقع و همین الان اگر از هریكی از ما میپرسیدند و بپرسند ما خیلی خوب میدانستیم كه چرا بر علیه شاه قیام كردهایم. هم اطلاعات داشتیم و هم تحلیل. امام خمینی هم ما را به صحنه سیاست كشاند و هم رفتار سیاسی درست را یادمان داد. برای همین است كه برای همیشه در قلب یكایك ما محبت و احترام او حك شده است. اما شما مطمئن باشید كه روی طرفداریهای صرفاً احساسی و ناآگاهانه نمیتوان چندان حساب كرد و شما هم اگر بكنید خیلی زود خواهید فهمید كه اشتباه كردهاید؛ شما در همین اولین قدم ما را تا حد زیادی از خودتان ناامید كردید.
بعد در قدم دوم ما دیدیم كه شما در تبلیغاتتان در روزنامههایتان خیلی سعی میكنید كه افراد مشهور و شخصیتهای مهم فرهنگی و هنری و اجتماعی و سیاسی را طرفدار خود نشان دهید. ولی حتی این آدمهای به اصطلاح نخبه وقتی میخواستند از شما حمایت كنند، بیشتر از اینكه از شما و برنامههایتان چیزی بگویند، به رقیب شما انتقاد (بجا یا نابجا) میكردند. یعنی بیصلاحیت بودن او را اثبات میكردند و نه صلاحیت شما را. چون خیلی از اینها هم اصولاً شما را نمیشناختند. شما با این روشتان باز هم به جوانهای ما یك پیام میدادید كه اگر افراد مهم و مشهور از شما حمایت كنند یعنی این كه شما برحقید. ابن روش شما در جلب طرفداری نخبگان هم ما باز ما را نسبت به شما ناامید تر كرد.
من تحلیلگر سیاسی نیستم، از طرفداران پر و پا قرص هیچ جناحی هم نیستم. البته به اندازه خودم، یعنی اندازهای كه به نظرم میرسد خیلی از مردم این جامعه میفهمند و تشخیص میدهند، میفهمم و تشخیص میدهم كه مصالح من و مردمم چیست.
بر اساس همین اندازه فهم و تشخیص بود كه در انتخابات اخیر شركت كردم و رای دادم و به شما هم رای ندادم، به دلیل همان چیزی كه در ابتدا گفتم.
من از دیدن كسانی در اطراف شما میترسیدم. اظهار نظرهایشان در جریان همین انتخابات برای من وحشتناك بود.
از خود میپرسیدم كه اینها كه به اصل حكومت دینی اعتقاد ندارند و خیلی صریح هم میگویند و این نظام را از اساس مردود میدانند و این را هم علنی مطرح میكنند، چگونه قرار است در كنار شما، اگر رئیس جمهور شدید، به اداره همین كشور و نظام بپردازند؟ همین جا بود كه باز هم از شما نامیدتر شدم.
از طرفی هم هر بار در كوچه و خیابان تجمع طرفداران شما را میدیدم، با خودم میگفتم كه اگر شما رئیس جمهور نشوید، این انرژی و هیجان قرار است كجا صرف شود و چه واكنشی پیدا میشود؟ و باز هم وحشت میكردم. از حركات و اعمال و قیافههایی كه در خیابان میدیدم وحشت كردم و خیلی مذهبیها هم مثل من وحشت میكردند و همین بیشتر از شما ناامیدمان كرد.
من اندازه بچههای این نسل به اینترنت و ماهواره و ... نه دسترسی دارم و نه علاقه، اما با واسطه همین بچهها چیزهایی میشنیدم كه حس خیلی بدی در من ایجاد میكرد، حس اینكه این نوع حرفها، این مدل تبلیغات خیابانی و این به اصطلاح رجزخوانیها و سروصداها تناسبی با تبلیغات انتخاباتی معمولی ندارد. در هیچ انتخاباتی ما چنین چیزهایی ندیده بودیم و نشنیده بودیم.
بعضی حرفها بیشتر از تبلیغ، خط و نشان بود كه كشیده میشد. آیا این عادی بود؟ بعد از انتخابات خوب فهمیدم كه حسم غلط نبود و یك توفان حسابی در راه بود، چون شما برنده انتخابات نشدید. آن سروصداها قبل از انتخابات و ادامه خیلی بد و جهت دارش بعد از انتخابات آخرین كور سوی امیدمان به شما كه نیروی این انقلاب و نظام باشید، خاموش كرد.
امروز دیگر بر خیلیها از جمله من ثابت شده كه شما بدانید یا ندانید در جهتی حركت میكنید كه دشمنان قسم خورده این نظام میخواهند و كارهایی كردهاید كه هیچ دشمنی از بیرون این كشور نمیتوانست در مورد این نظام بكند.
راستی چرا آقای موسوی؟ شما كه در اوایل ورودتان به صحنه انتخابات علت ورود خود را خطرناك دیدن اوضاع كشور دانستید و احساس مسئولیت برای رفع این خطر، آیا فیالواقع خودتان و توفانی كه به پا كردید، خطرناكترین چیز برای این كشور نبود؟
آقای موسوی
در سایه همین سرو صداهایی كه شما و دوستان و طرفدارانتان درست كردند، من كه نه به مسائل سیاسی به صورت خاصی نه علاقهای داشتهام و نه در آن وارد بودم، خیلی چیزها فهمیدم كه برعكس چیزی كه بود شما میخواستید مردم بفهمند و خیلیها هم مثل من بودند. پس شاید از این نظر باید از شما متشكر هم باشیم كه حواس ما را خیلی جمعتر از گذشته كردید و چشمهایمان را به روی حقایقی باز كردید كه چندان از آن خبر نداشتیم. اما جناب موسوی، به چه قیمت ما به این بصیرت رسیدیم؟ به قیمت خون بچههای بیگناهی كه بعضاً به طرفداری از شما و بعضاً بی اینكه حتی طرفدار شما باشند، قربانی شدند؟ به قیمت به زندان رفتن بسیاری كه به قول معروف نه سر پیاز بودند و نه ته پیاز؟
آیا قرار است كه این روند همچنان ادامه بیابد و با این موج سبز امید كه شما راه انداختهاید، موج سیاه اضطراب و دلواپسی كه دل و جان ما مادرها را پر كرده، همچنان چنگ بر گلوی ما بگذارد؟ ما در روزهای پس از انتخابات به یمن همین موج سبز شما بود كه هر بار بچههای مان از خانه بیرون میرفتند، تا برگشتن شان دل از حلق مان بیرون میآمد كه نكند در این موج سبز غرق شوند؟ نگویید كه بچههای ما را خطر دستگیریها و برخوردهای دستگاه پلیس و نیروهای امنیتی تهدبد میكرد.
من این دستگاه پلیس و نیروی امنیتی را برای نظم و امنیت این كشور واجب میدانم ، مخصوصاً وقتی قرار باشد كه در بلبشوی سرو صداهایی كه دیگر منبع و سرچشمه اصلیاش هم معلوم نیست، همه هستی و نیستی یك ملت كه با خون دل و جان بچههای شان در 30 سال گذشته به دست آمده، بر باد رود.
آقای موسوی!
این نامه را نوشتم كه به شما بگویم كه بس كنید! بیش از این مملكت و بچهها و جوانها را به كام خطر نیندازید؛ بیش از این خاطر مادرهایی را كه تا همین چند سال پیش دلشان برای پدرها و یا برادرانشان در جبههها میلرزید، آزرده نكنید. فرق دلهرههای امروز این است كه اقلاً آن روزها اگر دلهرهای بود در كنارش ایمان به حقانیت راه عزیزانشان آرامشان میكرد، ولی امروز حرفی از حقانیت نیست، حرف بازیهای سیاسی است كه معلوم نیست سرنخ آن دست كیست و چرا بچههای ما باید در راه این بازی فدا شوند؟
جناب موسوی!
این نامه را نوشتم كه بگویم كه مادران این مرز و بوم از شما نخواهند گذشت اگر بخواهید باز شدن دانشگاهها را با شروع دوباره بلوا و آشوب همراه كنید. ما بچههایمان را به دانشگاهها نفرستادهایم كه پیاده نظام نیروهای دشمن باشند بیاینكه خود بدانند و البته شما میدانید.
من به عینه دیدم كه شما با موج سبزتان در این مدت، بچههای ما را به وادی شعار زدگی بیمنطق و بیاستدلال و تنها با هیجان و احساسات كور كشاندید و از شما میپرسم اگر فیالواقع خود را بر حق میدانید و حرفی حسابی دارید، چرا از روز اول بنای شعله ور كردن آتش احساسات و خاموش گذاشتن فروع عقل و خرد را در طرفداران خود گذاشتید؟ و من مطمئنم كه در ادامه راه هم اگر بخواهید بروید، چارهای جز توسل به همین رویه ندارید.
ما بچههایمان را روانه دادگاه كردیم كه چشم شان باز شود و عقلشان رشد كند و شما همه سرمایهگذاریتان بر روی نفهمیدن و تعطیل كردن فكر و عقل و دامن زدن هیجان و احساسات تخریبی و بدبینانه است. چرا؟
آقای موسوی
شما در یكی از این بیانیههای آخرتان همه را توصیه كردهاید كه به بحثها و گفتوگوها در همه جا در خانواده، در فامیل، در هیاتهای مذهبی، در میان همكاران و .... ادامه دهند.
یعنی اینكه شما نه تنها از آتش تفرقهای كه به جان این مردم انداختهاید ناراحت نیستید، بلكه خیلی هم راضی و خوشحالید.
یعنی از جدال و شكافی كه امروز بین زن و شوهرها، بین بچه و مادر و پدر، بین برادر و خواهر، بین افراد فامیل، بین همكاران، بین همسایه ها و ... پیدا شده، دلتان غنج میزند. عواطف خانوادگی و فامیلی و دلبستگیهای بین آدمها را خراب كردهاید و دنبال خرابتر كردنشان هستید! زمینهای درست كردهاید كه اگر آدمها با هم خرده حساب و دل خوری داشتهاند، امروز در سایه چتر سبز شما آن را بزرگ كنند و به بهانه مسائل سیاسی با هم تسویه حساب نمایند و شما دل خوش كنید كه راه سبز امیدتان ادامه مییابد. اسم این فاجعه را هم جنبش اجتماعی میگذارید!
اما آقای موسوی اولاً فكر نكنید كه این آتش كه درست كردهاید و به خانهها و محیطهای فامیلی و همسایگی و همكاری و ... انداختهاید، دامن خود شما را نمیگیرد، شاید تا همین حالا هم گرفته باشد. چون بالاخره خود شما هم همسر و فرزند و داماد و پدر و مادر و خواهر و برادر و فامیل و ... دارید.
قطعاً این آتش به خانه و ... شما هم سرایت میكند. باید درد و رنجی را كه در هزاران خانه و جمع برای آدمها و مخصوصاً برای ما زنها و مادرها كه بیشتر به دنبال ایجاد همبستگی و عواطف بین نزدیكانمان هستیم، ایجاد كردهاید،حس كنید.
باید اضطراب و دلواپسی ما مادرها را وقتی كه بچههایمان جلویمان میایستند و از اراده سبزی كه شما به آنها تلقین كردهاید، حرف میزنند و با همین اراده به كام خطر میروند، درك كنید. و البته شاید هیچ وقت نفهمید عمق رنجی را كه ما میكشیم از اینكه میبینیم كه خود شما و بر پا كنندگان این آتش فعلاً به كنج امن و عافیت خزیدهاید و بچههای ما را كه گول زدهاید و فریب دادهاید به میدان مبارزه میفرستید؛ مبارزهای كه جوان بر حسب فطرت پاك و ضمیر صاف خودش آن را یك نوع حق خواهی میداند و شما از هركس بهتر میدانید كه بازی قدرتی است كه شما راهانداختهاید و بچههای ما را بازیگران و یا قربانیان آن كردهاید. و ما بزرگترها خوب میدانیم كه شما نه دلسوز این مردمید و نه درد این كشور را دارید و به دنبال خواستههای خودتان و دیگرانی كه با شما هم جهتند، هستید.
ضمناً بهتر است كه خیلی مطمئن نباشید كه این بحث و جدلها همیشه به نفع شما تمام میشود. آدمهای كه در مكتب سیاسی شما تربیت شدهاند، موقع هو و جنجال و هیاهو خوبند، ولی بحثها منطقی و اصولی است و جای شعار و توهین و دروغسازی اینها نیست، خیلی كم میآورند و به تعبیر خودشان میبرند و قبول كنید كه اینها به نفع شما و راه سبز شما نیست.
بعد هم آقای موسوی شما كه یك آدم مذهبی بودهاید و از یك خانواده مذهبی بلند شدهاید، این عوامفریبی را با كمك علامتهای مذهبی بس كنید. آدمهای مذهبی خیلی معمولی در این جامعه هم كه از روی منبرها داستان علی (ع) و معاویه را شنیدهاند، با قرآن سرنیزه كردن آشنایند و بعید است كه گول شما را بخورند غیر از اینكه بار گناه خود را سنگین میكنید و مغضوب اهل بیت میشوید، چیزی به دست نمیآورید.
و درآخر یك بار دیگر میگویم از آه نیمه شب ما مادران بترسید و بیشتر از این بچههای ما را در كوچه و خیابان و دانشگاه و ... فدای فكرها و هدفهای خود نكنید. اگر دستگاه قضایی این مملكت ملاحظه شما را میكند، اما دستگاه عدالت خدا هیچ ملاحظهای را در گرفتن حق مظلومان نمیكند و ما از ظلمی كه به ما و بچههای ما میكنید به درگاه خداوند شكایت میكنیم و او سریع الحساب است.
*گفتنی است كاربران سرویس "فضای مجازی " خبرگزاری فارس میتوانند مكاتبات خود را از طریق پست الكترونیكی
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:farsnews.com
