به گزارش «فردا»، خیلی زود متوجه می شوید هیچ خبرنگاری تا این اندازه محبوب نبوده است و هیچ خبرنگاری تا این حد، مورد انتقاد برخی خواص قرار نگرفته است. بدون شک ، کامران نجف زاده یکی از بحث انگیزترین خبرنگاران در چند سال اخیر است.
اخبار تا همین ده سال قبل ، چارچوب خشک و تعریف شده ای داشت ، طوری که مهران مدیری در نوروز 77 با تقلید صدای گویندگان ، لحن خشک و اجراهای کلیشه ای را دستمایه طنز خود قرارداد و از این روش انتقاد کرد .
شاید بتوان گفت در فضایی که به نوعی سنت شکنی نیاز داشت ورود کامران نجف زاده به به اخبار تلویزیون ، به سرعت بخشیدن به آن کمک شایانی کرد . فضایی جدید که نه فقط خبرنگاران واحد مرکزی خبر در تهران، بلکه خبرنگاران مراکز در شهرستان ها هم آن را الگو قراردادند و به این ترتیب ادبیات خبر تا اندازه بسیار زیادی دگرگون شد و گزارشها حال و هوای دیگری گرفت.
کامران نجف زاده که قبل از این روزنامه نگاربود ، با قلم و ادبیاتی متفاوت و با اجرای تلویزیونی منحصر به فرد ،در مدت کوتاهی توانست توجه مخاطبان زیادی را به خود جلب کند و به خبرنگاری مطرح در حوزه رسانه تبدیل شود .
او در همان حوزه خبر کارهای مستندی هم ساخت که اگرچه به اندازه یک گزارش خبری منعکس شد اما چون به مسائل اجتماعی می پرداخت مورد توجه قرار گرفت . مستندهایی مانند"کوچکترین مدرسه دنیا"،"بچه های مدرسه کالو"،"دار قالی"،"بچه های گلفروش"،"بچه های کوره پزخانه "از آن جمله است.
در این بین ، گزارشهای سیاسی نجف ز اده جایگاهی دیگر داشت. برخی می گویند همین روش تهیه گزارش ایده اولیه راه اندازی بخش خبری 20:30 را در ذهن مدیران صداوسیما بوجود آورد.
نجف زاده با حضور در این برنامه خبری تاثیری قابل توجه بر سطح مخاطبان آن داشت .
این خبرنگار - مجری صداوسیما باره بیست وسی و ادبیات متفاوت آن ، تعبیرجالبی دارد:
"بیست وسی اخباری است که کت وشلواری نیست."
ساعت هشت و نیم شب شبکه دو سیما به زودی یکی از ساعات طلایی تلویزیون شد و انگار - برخلاف نظرات فنی مخالف و موافق - همه چیز خوب پیش می رفت.
ولی با نزدیک شدن به پایان دوره دولت نهم و تند شدن شیب طرفداری رسانه از گروهی خاص نجف زاده و بعضی همکارانش به دردسر تازه ای برخوردند و ان اتهام طرفداری صرف از دولت بود.
علاوه بر اینها اغلب اشخاص سیاسی و یک نفر از همه بیشتر ! و حتی دبیران جشنواره ها و همایشها ترجیح می دادند نجف زاده گزارش از آنها تهیه کند چون نگاه متفاوتی داشت.
سفر این خبرنگار واحد مرکزی خبر از بیروت به نیویورک برای همراهی با محمود احمدی نژاد ، حضور در گفتگوی زنده تلویزیونی شبکه یک با رئیس جمهور و انفعال در برابر مسئول اجرایی کشور و پرسیدن سوالات کلیشه ای و ... شائبه طرفداری صرف از دولت را در ذهن مخاطب پدیدار کرد .
با سیاسی تر شدن فضای حاکم بر جامعه بویژه نزدیک انتخابات ریاست جمهوری انتقادها از او بیشتر هم شد.
او حالا خبرنگار صداوسیما در فرانسه است . جایی که بر اساس ضوابط اداری باید دو سال پیش و بعد از گذران مراحل آزمون و آموزش و ... رهسپار آنجا می شد اما به دلایلی نامعلوم به تاخیر افتاد و اتفاقا" همزمانی آن با پایان انتخابات در ایران باعث شد تا دور جدید از حملات بر ضد او به راه بیفتد.
سایتهای غیررسمی و بویژه وبلاگها ماموریت سه ساله او در غرب اروپا را بی تعارف پاداش و مزد گزارشهای او دانستند. گزارشهایی که نویسندگان ، آن را طرفدارانه و سوگیرانه نامیدند.
نجف زاده تا کنون دو گزارش از پاریس ارسال کرده که دومی یعنی گفتگو با رییس سازمان میراث فرهنگی - حمید بقایی - مانند برخی مصاحبه های او گزنده و البته با کنایه های او به طرف مورد مصاحبه همراه بوده است.
ولی او تنها خبرنگار مراکز صداوسیماست که پلاتو نمی خواند رسمی حرف نمی زند و باز نگاه متفاوت خود را به مسائل دارد.
اما هنوز زود است و باید صبر کرد و دید آیا مثل مصاحبه با سیدحسن نصرالله ، احمدی نژاد او خواهد توانست با نیکلاسارکوزی هم مصاحبه کند؟ یا مثل خیلی از همکارانش تسلیم کلیشه ها خواهد شد؟
اخبار تا همین ده سال قبل ، چارچوب خشک و تعریف شده ای داشت ، طوری که مهران مدیری در نوروز 77 با تقلید صدای گویندگان ، لحن خشک و اجراهای کلیشه ای را دستمایه طنز خود قرارداد و از این روش انتقاد کرد .
شاید بتوان گفت در فضایی که به نوعی سنت شکنی نیاز داشت ورود کامران نجف زاده به به اخبار تلویزیون ، به سرعت بخشیدن به آن کمک شایانی کرد . فضایی جدید که نه فقط خبرنگاران واحد مرکزی خبر در تهران، بلکه خبرنگاران مراکز در شهرستان ها هم آن را الگو قراردادند و به این ترتیب ادبیات خبر تا اندازه بسیار زیادی دگرگون شد و گزارشها حال و هوای دیگری گرفت.
کامران نجف زاده که قبل از این روزنامه نگاربود ، با قلم و ادبیاتی متفاوت و با اجرای تلویزیونی منحصر به فرد ،در مدت کوتاهی توانست توجه مخاطبان زیادی را به خود جلب کند و به خبرنگاری مطرح در حوزه رسانه تبدیل شود .
او در همان حوزه خبر کارهای مستندی هم ساخت که اگرچه به اندازه یک گزارش خبری منعکس شد اما چون به مسائل اجتماعی می پرداخت مورد توجه قرار گرفت . مستندهایی مانند"کوچکترین مدرسه دنیا"،"بچه های مدرسه کالو"،"دار قالی"،"بچه های گلفروش"،"بچه های کوره پزخانه "از آن جمله است.
در این بین ، گزارشهای سیاسی نجف ز اده جایگاهی دیگر داشت. برخی می گویند همین روش تهیه گزارش ایده اولیه راه اندازی بخش خبری 20:30 را در ذهن مدیران صداوسیما بوجود آورد.
نجف زاده با حضور در این برنامه خبری تاثیری قابل توجه بر سطح مخاطبان آن داشت .
این خبرنگار - مجری صداوسیما باره بیست وسی و ادبیات متفاوت آن ، تعبیرجالبی دارد:
"بیست وسی اخباری است که کت وشلواری نیست."
ساعت هشت و نیم شب شبکه دو سیما به زودی یکی از ساعات طلایی تلویزیون شد و انگار - برخلاف نظرات فنی مخالف و موافق - همه چیز خوب پیش می رفت.
ولی با نزدیک شدن به پایان دوره دولت نهم و تند شدن شیب طرفداری رسانه از گروهی خاص نجف زاده و بعضی همکارانش به دردسر تازه ای برخوردند و ان اتهام طرفداری صرف از دولت بود.
علاوه بر اینها اغلب اشخاص سیاسی و یک نفر از همه بیشتر ! و حتی دبیران جشنواره ها و همایشها ترجیح می دادند نجف زاده گزارش از آنها تهیه کند چون نگاه متفاوتی داشت.
سفر این خبرنگار واحد مرکزی خبر از بیروت به نیویورک برای همراهی با محمود احمدی نژاد ، حضور در گفتگوی زنده تلویزیونی شبکه یک با رئیس جمهور و انفعال در برابر مسئول اجرایی کشور و پرسیدن سوالات کلیشه ای و ... شائبه طرفداری صرف از دولت را در ذهن مخاطب پدیدار کرد .
با سیاسی تر شدن فضای حاکم بر جامعه بویژه نزدیک انتخابات ریاست جمهوری انتقادها از او بیشتر هم شد.
او حالا خبرنگار صداوسیما در فرانسه است . جایی که بر اساس ضوابط اداری باید دو سال پیش و بعد از گذران مراحل آزمون و آموزش و ... رهسپار آنجا می شد اما به دلایلی نامعلوم به تاخیر افتاد و اتفاقا" همزمانی آن با پایان انتخابات در ایران باعث شد تا دور جدید از حملات بر ضد او به راه بیفتد.
سایتهای غیررسمی و بویژه وبلاگها ماموریت سه ساله او در غرب اروپا را بی تعارف پاداش و مزد گزارشهای او دانستند. گزارشهایی که نویسندگان ، آن را طرفدارانه و سوگیرانه نامیدند.
نجف زاده تا کنون دو گزارش از پاریس ارسال کرده که دومی یعنی گفتگو با رییس سازمان میراث فرهنگی - حمید بقایی - مانند برخی مصاحبه های او گزنده و البته با کنایه های او به طرف مورد مصاحبه همراه بوده است.
ولی او تنها خبرنگار مراکز صداوسیماست که پلاتو نمی خواند رسمی حرف نمی زند و باز نگاه متفاوت خود را به مسائل دارد.
اما هنوز زود است و باید صبر کرد و دید آیا مثل مصاحبه با سیدحسن نصرالله ، احمدی نژاد او خواهد توانست با نیکلاسارکوزی هم مصاحبه کند؟ یا مثل خیلی از همکارانش تسلیم کلیشه ها خواهد شد؟
گردآوری:گروه خبر سيمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:fardanews.com
