روزنامه اصولگرای جمهوری اسلامی ، در سرمقاله خود به تشریح صریح وضعیت کنونی کشور پرداخته و از ادبیات خشونت ورزانه و سیاست حذفی حاکم بر فضای سیاسی جامعه به شدت انتقاد کرده است

این روزنامه نوشت
:
این واقعیت همواره در كلام امام خمینی به این شكل بیان می شد كه قدرت های خارجی نمی توانند به نظام جمهوری اسلامی آسیبی برسانند اما امام همواره نسبت به خطری كه این نظام را از درون تهدید می كند هشدار می دادند. اختلاف و تفرقه رفاه طلبی دنیازدگی بدبینی قدرت طلبی و خودمحوری اموری بودند كه امام خمینی از آنها به عنوان مواد اولیه كارگاه خطرسازی یاد می كردند و همگان را به پرهیز از آنها توصیه می فرمودند.

بدون مجامله بگوئیم و بپذیریم كه امروز آن خطر رخ نموده و همه را تهدید می كند. البته ما چه بخواهیم و چه نخواهیم چه بپذیریم و چه نپذیریم زنگ خطر به صدا درآمده است . خطر زنگ می زند اما برای ورود اجازه نمی گیرد و منتظر باز شدن در هم نمی ماند حتی از در بسته هم وارد می شود.

با اینحال هنوز دیر نشده و فرصت مقابله با این خطر وجود دارد به شرط آنكه به هشدار آن پیر فرزانه توجه كنیم و توصیه هایش را بكار ببندیم .

اولین توصیه این است كه هر كسی تلاش نكند خود را تبرئه نماید و طرف مقابل را مقصر جلوه دهد.

دوم اینست كه طرفین بپذیرند كه اشتباه كرده اند.

سوم آنكه برای تعیین میزان اشتباهات چانه زنی نكنند مهم این نیست كه هر طرف چه میزان اشتباه كرده بلكه پذیرفتن اصل اشتباه مهم است .

چهارم اینكه همه درصدد جبران این اشتباهات برآیند و اراده ای جدی برای این كار داشته باشند.

و پنجم اینكه همه حفظ نظام را اصل بدانند و برای تامین این هدف كه اساس است هر جا كه لازم باشد گذشت كنند.

امروز دانستن صورت مساله بسیار مهم و حیاتی است . بدون آشنائی باصورت مساله و یا با پاك كردن آن نمی توان خطر را احساس كرد.
هیچیك از دو طرف هم نباید ناامید باشند فقط با امید است كه می توان برای حل مشكل اقدام كرد و موفق هم شد.
اجمالی از صورت مساله فعلی اینست :

1 ـ مردم در موقعیت ها و مناسبت های مختلف نشان داده اند كه با اسلام انقلاب و نظام جمهوری اسلامی همراهند و برای حفظ استقلال ایران و پاسداری از اعتقادات خود آمادگی دارند هر هزینه ای را بپردازند.

بدون آنكه وارد ماهیت حوادث ماه های اخیر شویم این واقعیت را همه با تمام وجود لمس كرده ایم كه وقتی پای مقدسات و اساس و اصول به میان می آید همه مردم به صحنه می آیند و از هیچ تلاش و كوششی برای پاسداری از آنها دریغ نمی نمایند.

2 ـ همین مردم با اظهارنظرهائی كه می كنند این واقعیت را هم نشان داده اند كه از دعواها خسته شده اند و تحمل ادامه این كشمكش ها را ندارند.

مردم ایران از اینكه برای حفاظت از استقلال كشور و پاسداری از دین و اعتقادات و مقدساتشان تا ابد در صحنه باشند هرگز احساس خستگی نمی كنند ولی از اینكه مشاهده كنند مسئولان و نخبگان و فعالان سیاسی كشور به جان همدیگر افتاده اند و وقت و امكانات كشور در این میان تلف می شود و دشمنان نیز شادی می كنند خسته می شوند و ادامه این وضعیت را تحمل نمی كنند.

3 ـ علاوه بر خسته شدن مردم احساس خطر هم می كنند . دعواها در هفته های اخیر بقدری بالا گرفته و تند و خشن شده كه همه را نگران كرده است .
به كف زدن ها و ابراز احساسات عده ای خاص نگاه نكنید توده مردم از اینكه اطراف دعوا برای همدیگر خط و نشان می كشند و به همدیگر عناوینی همچون یزید و ابن زیاد و عمر سعد و شمر میدهند نگران می شوند و به همدیگر می گویند آیا قرار است در آینده شاهد جنگ داخلی و برادركشی باشیم این نگرانی و احساس خطر را باید عقلای قوم جدی بگیرند و برای رفع آن چاره ای بیاندیشند.

4 ـ گستاخی ها و اهانت ها به مقدسات بسیار زیاد شده و تردید نباید كرد كه این روند به نفع كشور و ملت نیست . هیچكس نباید از شعارهای گستاخانه ای كه علیه مقدسات دینی و ملی و حاكمیتی داده می شود خرسند باشد. این سیل كه به راه افتاده اگر متوقف نشود همه چیز را با خود می برد و گزینشی عمل نخواهد كرد. این گستاخی یكباره متولد نشده نتیجه عملكردهای ناصواب است . هرچه زودتر باید ریشه ها را شناخت و سوزاند تا جلوی این سیل بنیان كن گرفته شود.

5 ـ ادبیات خشونت آفرینی كه اكنون بسیاری از زبان ها قلم ها و بلندگوها و متاسفانه بعضی از منبرهای نماز جمعه را در بر گرفته به هیچ وجه در شان نظام جمهوری اسلامی نیست .

نظام جمهوری اسلامی یك نظام اخلاقی و فرهنگی است كه باید با كاركرد مومنانه و متدینانه خود جامعه را به سوی اخلاق و احترام و ادب و متانت و اخوت و وحدت سوق دهد نه تهمت و بی حرمتی و تهدید و اختلاف و تفرقه .
امروز ادبیات بعضی زبان ها و قلم ها و بلندگوها ادبیات خون است و چنین ادبیاتی از ساحت مقدس نظام جمهوری اسلامی دور است .

اینكه از روی خشم و عصبانیت سخن از جویدن خرخره طرف مقابل به میان بیاید و این و آن از منبر نماز جمعه مفسد فی الارض معرفی شوند و از فلان بلندگو فتوای قتل صادر گردد و تكفیر و تفسیق به نرخ شاه عباسی و سكه رایج جامعه تبدیل شود با كدامیك از موازین اسلامی سازگاری دارد آیا اسلام جدیدی درحال ظهور است كه درباره آن تاكنون در هیچ كتابی چیزی نخوانده ایم.

6 ـ در كشور ما فرهنگ اعتراض جائی ندارد . نه اینكه فقط حقوق معترضین به رسمیت شناخته نمی شود بلكه حتی خود معترضین هم قواعد اعتراض را رعایت نمی كنند.
به جای آنكه در موقع مقتضی مواضع خود را با صراحت روشن كنند همواره حرف خود را تكرار می كنند و ساختارشكنان را محكوم نمی كنند.

طرف مقابل هم تا زمانی كه معترض مواضع و دیدگاه های خود را درباره مسائل مختلف روشن نكرده او را آمریكائی و انگلیسی و منافق و ضد نظام و مخالف امام حسین علیه السلام معرفی می كند و هنگامی كه صریحا علیه منافقین و آمریكا و انگلیس موضعگیری می كند و در بیانیه خود می نویسد « السلام علیك یا اباعبدالله انی سلم لمن سالمكم و حرب لمن حاربكم و ولی لمن والاكم وعدو لمن عاداكم » می گویند ببینید او ثابت كرده كه در اردوگاه عمر سعد است !
تا زمانی كه فرهنگ اعتراض در جامعه ما اینگونه بی حساب و كتاب است و طرفین به قواعد آن پای بندی نشان نمی دهند ما نمی توانیم شاهد شكوفائی آرمان های نظام اسلامی باشیم .

7 ـ رسانه ها و متولیان امور رسانه ای كه باید فرهنگ ساز باشند و بستر حاكمیت عقل و قانون و اخلاق و تدین و تعهد را در جامعه فراهم كنند خود دچار مشكلات حاد هستند.

رسانه ملی كشور را خیابان یكطرفه ای می داند كه هیچكس حق ندارد در جهت مقابل حركت كند و متولیان مطبوعات وقتی آن بخش از بیانیه فلان شخص معترض كه در حمایت از نظام و ابراز تنفر از آمریكا و انگلیس و منافقین است در یك روزنامه چاپ می شود به آن روزنامه به خاطر آنكه تیتر خبرش سبز بود تذكر می دهند!
گوئی كه این حضرات دستگاه « نیت خوان » دارند و می توانند كشف كنند كه قسمت فنی روزنامه كه به آن تیتر رنگ سبز داده هدفش سبز معاویه ای بوده یا سبز علوی !!

8 ـ سیاست حذف اكنون تا سرمایه های ملی دینی و سیاسی در بالاترین رتبه ها پیش رفته است .

این تیغ تا كجا قرار است به بریدن ادامه دهد این چه تفكری است كه حتی مرجع تقلید را نیز مشمول تیغ حذف می داند و به جای شنیدن سخنان او و به جای راه انداختن بحث علمی با او و نقد فتاوای او اعلام عدم صلاحیت را ترجیح می دهد؟

ما با مواضع سیاسی و بعضی از فتاوای آیت الله صانعی موافق نیستیم اما سیاست برخورد را به نفع روحانیت و نظام جمهوری اسلامی نمی دانیم .

اینكه فردی از رسانه ملی چنین بحثی را مطرح كند و آقای صانعی را با آقای شریعتمداری مقایسه كند و نتیجه بگیرد همانطور كه آنجا اعلام عدم صلاحیت برای مرجعیت كار درستی بود اینجا هم درست است این یا ناشی از بی اطلاعی است و یا خود را به بی اطلاعی زدن . زیرا آقای شریعتمداری از دهه 30 با دربار شاه مرتبط بود و بعد از پیروزی انقلاب غائله خلق مسلمان را به راه انداخت و در كودتای قطب زاده شركت داشت و به این جرم های سنگین فاقد صلاحیت برای مرجعیت شناخته شد.

چنین واقعه ای را با آنچه این روزها رخ داده مقایسه كردن آنهم از رسانه ملی یا مطبوعات رسمی و یا بلندگوی مجلس آیا حتی مادران تازه فرزند مرده را به خنده وادار نمی كند اگر به جای این اقدام غیرمدبرانه تلاش های وسیعی برای جذب و یا حل مشكلات از طریق نقد علمی صورت می گرفت فواید بسیاری عاید میشد بدون آنكه زیان های فعلی حاصل شود.

می دانید حاصل كار آقایان چیست؟ افزایش مقلدان آقای صانعی؛كما اینكه حاصل یكطرفه رفتن های رسانه ملی نیز بالا رفتن سرسام آور مشتریان تلویزیون های ماهواره ای و رادیوهای بیگانه بوده است و زهی تاسف از اینهمه بی تدبیری .

9 ـ یك جریان صاحب اقتدار در كشور اكنون فقط بر طبل جنگ می كوبد و هر اقدامی برای آشتی را محكوم و طرد می نماید .
از ابتكارات این جریان این است كه همه را به جان همدیگر انداخته و حملات را متوجه اساس نظام ساخته و خود را دور از تیررس شعارها و حملات نگهداشته و همواره منتظر فرصت است تا از این آب گل آلود ماهی مقصود را بگیرد. به جرات می توان ادعا كرد كه هدف این جریان از اینهمه هیزم ریختن به تنور داغ دعواها خدمت به نظام و دین خدا و پیغمبر و مردم نیست . حرف های دیگر درباره این جریان بماند برای بعد...
چ
10 ـ امروز آتش اختلاف به خانه ها راه یافته و دشمنی های سنگینی میان پدران و فرزندان مادران و دختران و برادران و خواهران پدید آورده است .

این اختلاف حتی به درون جبهه اصولگرایان نیز نفوذ كرده و همان جریان افراطی هر سخن خردمندانه ای را اگرچه از درون همین جبهه و از افراد شناخته شده در جهت وحدت و حل مشكل صادر شود محكوم می نماید و خود او را به انواع تهمت ها متهم و به شكل های مختلف تخریب می كند. این یعنی خطر!

اكنون با ترسیم صورتی اجمالی از مساله روز جامعه میخواهیم بر این واقعیت تاكید نمائیم كه علیرغم این وضعیت بغرنج و پیچیده معتقدیم راه باز است . درست در همین شرایط دشواراست كه باید عقلای قوم وارد صحنه شوند و با سرپنجه تدبیر مشكل را حل كنند.

حل این مشكل به مشخص كردن محور نیاز دارد. محور باید ولایت فقیه باشد همان كه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران بر آن تكیه دارد.

ما معتقدیم رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای محور وحدت هستند و همه باید زیر چتر ولایت فقیه با تدبیر و درایت عمل كنند و به حل مشكل بپردازند.

ما معتقدیم باید همه بزرگان و نخبگان و حتی سران معترضان پشت سر رهبری قرار بگیرند و برای پایان دادن به وضعیت كنونی تلاش كنند.

این كاری است قابل انجام كه فقط به مقداری شجاعت تدبیر و از خودگذشتگی نیاز دارد. ولایت فقیه ستون فقرات نظام جمهوری اسلامی است و امروز دشمنان ملت ایران برای درهم شكستن این نظام و ستون فقرات آن بسیج شده اند. غفلت عقلای قوم در این برهه حساس تاریخ بشدت زیان بار است زیانی كه هرگز قابل جبران نخواهد بود.

خشونت و برخورد و حذف نه تنها مشكلی را حل نمی كند بلكه اوضاع را پیچیده تر خواهد كرد. راه حل فقط تدبیر است و این راه باز است .
 


گردآوری:گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news 
منبع:asriran.com