پیش از آنكه بخواهیم این سال را سال موفقیتهای بزرگ برای خودمان جلوه دهیم شاید نیازمند آن باشیم تا حداقل عملكرد سیاسی خود را به نقد بكشانیم و تجربههای این سال را آموزهای برای سال جدید و سالهای آینده قرار دهیم.
سالی كه گذشت به لحاظ سیاسی سالی سرشار از اختلاف و كینه بود. از هر جهت كه نگاه كنیم88 ، سالی قابل توجیه و قابلقبول نبود. حتی اگر بخواهیم باریك بینانه به قضایا و مصاف خودمان با استكبار نگاه كنیم، این سال برای ما سال پیروزی نبود، از آن جهت كه توانستند از طریق تفرقهافكنیها، بذر نفاق و كینه را به حد كافی در كشور، كاشته و از آن بهرهبرداری كنند و بسا كه عدهای بر آسیاب این دشمنان آب ریختند. برخی افراد متأسفانه بهرغم اینكه ظاهرا در تقابل با استكبار بودند- كه در نیت آنها نیز شكی نیست- آب به آسیاب استكبار ریختند و استكبار را بیش از حد بزرگ كردند یا متأسفانه شاهد بودیم به چهرهها انگهای نامستند زدند؛
انگهایی كه هیچ ربطی به گذشته این چهرهها ندارد و استناد و استدلالی هم پشت آن نبود. خود قضاوت كنید؛ اینكه ما حد مخالفتهای خود را لحاظ نكنیم و از این حد خارج شویم و نشانهایی را به طرف مقابل بزنیم كه هیچ دلیل عقلی، شرعی و هیچ سند و مدركی برای آنها نیست،
به نفع چه كسی تمام میشود؟متأسفانه همواره انگی كه زده میشود، یك طرف، آن انگ را به خارج وصل میكنند ؛ آیا این پیروزی برای خارج نیست؟ آیا اگر این اتفاق در غرب و در مهد استكبار رخ دهد، ما این را برای خود یك پیروزی نمیدانیم؟ سال 88 سالی بود كه به این معانی كمتر توجه شد.
كمتر با مدرك و سند صحبت كردیم و بیشتر اسیر توهمات كاذب شدیم.پیش از این درجایی به طنز گفتم شاید دور شدن اخلاق از سیاست نسبتی با تحقیق من درباره اخلاق و سیاست دارد؛ چرا كه من هر چه در زمینه اخلاق سیاسی عمیقتر میشوم، به لحاظ بیرونی شاهد بیاخلاقی بیشتر هستم و شاید اگر من از تحقیق خودم دست بردارم فضا اخلاقیتر شود.
باید اعتراف كنیم سیاست در سال 88 از اخلاق دور شد. بهرغم اینكه مدام از پیوند اخلاق و سیاست دم میزدیم، شاهد بیاخلاقی سیاسی در اوج خود بودیم.
نه تنها تذكرهای بسیاری از اخلاقمداران ما در عرصه سیاست جواب نداد، بسا كه این تذكرها نتیجه عكس داد، چنانكه اوج بیاخلاقی سیاسی در كشور ما، شاید در همان سال 88 باشد. ما توقع داریم روشنفكران ما بهعنوان كسانی كه حقیقتگرا هستند، بیشتر اخلاق را پاس بدارند؛
بهویژه كسانی كه شغل و صنف آنها با روشنفكری تعریف شده است. دانشگاهیان و عالمان دینی بهعنوان لایه اول و اصحاب رسانه بهعنوان لایه دوم در ذیل این مفهوم تعریف میشوند.ما از كسانی كه رسالت رسانهای را یدك میكشند توقع نداریم دچار بیاخلاقی شوند. متأسفانه در مقطعی بیاخلاقیهایی را بهطور خاص در این صنف شاهد بودهایم كه به هیچ وجه قابل توجیه و قابلقبول نیست و دردها از این لحاظ زیاد است. رسالت رسانهای و رسالت خبرنگاری یك رسالت خاص است؛
هرچند بعید میدانم در كشور ما سوگندی به نام سوگند خبرنگاری باشد اما این قشر باید واقعا به سوگند خبرنگاری توجه داشته باشند. این كسوت از نظر من یك كسوت مقدس است؛ چرا كه آگاهیبخش است و سعی میكند دیدگاه طرف مقابل خود – اعم از یك شخص یا جناح و گروه – را منعكس و بستری برای تضارب آرا فراهم كند نه اینكه با ترفندهایی، گفتوگوهای غیررسمی را مبنا قرار دهد و بعضا مثل یك مامور مخفی عمل كند.
در سال 88 به این نتیجه رسیدم كه بین مظروف انقلاب اسلامی و ظرف مدنی، تاریخی و اجتماعی كه این مظروف در آن ظرف اتفاق افتاد، یك شكاف وجود دارد؛ یعنی آن ظرف با آن مظروف هیچ تناسبی ندارد.
بسیاری از سوءتعبیرها و سوء برداشتها به این موضوع برمیگردد كه عدهای میكوشند آن ظرف محدود را به آن مظروف گرانسنگ و گستردهتر از ظرف خود تحمیل كنند و تحمیل این كار یعنی اینكه همان نگاهها، نگرشها، ارزشها و جهانبینیهای قبل از انقلاب را به انقلاب اسلامی تحمیل كنیم و این كار خطرناكی است.
ما در سال 88 چندان تحول ساختاری متناسب با انقلاب اسلامی نتوانستیم ایجاد كنیم و صرفا به جابهجایی عناصر و نیروها اكتفا كردیم و این یكی از ریشهیابیهای مسائل اخیر است. بر حسب اینكه یك مسلمان هستیم و مسلمان باید امیدوار باشد،
همواره در كنار این دردناك دانستن سال 88، امیدی هم داشته و از خدا میخواهیم این آرزو را برآورده كند كه تمام زشتیها و پلشتیهایی كه در سال 88 جمع شده بود، با طلیعه سال نو همه از این كشور رخت بربندند.امیدوار هستم همین دردناك بودن به یك فرصت تبدیل شود و طوری با آن برخورد كنیم كه ورودمان به سال 89 با روحیهای سرشار از امید، صفا، صمیمیت، محبت و عشق در ذیل گفتمان انقلاب اسلامی باشد؛ سالی باشد با عنوان سال یكرنگی و وحدت.
www.seemorgh.com/news
