مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران در نامه‌ای خطاب به رئیس‌جمهور از دفاع وی از اظهارات رحیم مشایی انتقاد كرد.


به گزارش خبرگزاری فارس، عباس سلیمی‌نمین مدیر دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران، در خصوص حمایت رئیس جمهور از رحیم مشایی نامه‌ای را خطاب به احمدی‌نژاد نوشت كه متن كامل نامه بدین شرح است:

جناب آقای رئیس‌جمهور! دفاع سخاوتمندانه‌ جنابعالی از اظهارات اخیر مسئول دفترتان مرا بر آن داشت تا نكاتی را خدمتتان معروض دارم، هرچند صادقانه بگویم كه به نتیجه بخشی آن چندان امیدوار نیستم.

1-
آیا سخنان مورد مناقشه اخیر رئیس دفتر شما (كه حالتی مستمر به خود گرفته) آن‌گونه كه ادعا می‌كنید «نظریه»‌ای جدید و محصول ذهن ایشان است، یا بازتولید دیدگاه‌ها و نظراتی با قدمتی دیرینه؟ بدون تردید اگر در گذشته و حال فرصت می‌یافتید تا مستقل از كانال ریاست‌ دفترتان به حوزه موضوعات فكری و چالش‌های علوم انسانی، نظری افكنید، اظهارات ایشان را نظریه نمی‌پنداشتید كه زمان برای مبدع آن جهت ثبت در تاریخ تنگ باشد.

2-
قطعاً صاحب‌نظران و دلسوزان، تفسیر اظهارات رئیس‌ دفتر شما را علاوه بر ظاهر آن در عملكردهای ایشان می‌جویند. نگاهی به فعل و انفعالات در سازمان میراث فرهنگی با محوریت باستان‌گرایی افراطی، كافی است تا دریابیم با این سخنان به چه جهت‌گیری‌ای دامن زده می‌شود. كما اینكه صاحب سخن نیز بر این واقعیت اذعان دارد كه: «برخلاف بعضی‌ها، حرف‌های بنده نه فقط تئوری‌پردازی نیست، بلكه بیان بسیاری از رفتارهای جاری است كه بنده فقط در مقام تبیین یا تصحیح آنها سخن می‌گویم» (اظهارات آقای مشایی در جمع عده‌ای از دانشجویان، 20 / 5 / 89)

3-
واكنش‌های به ثبت رسیده مؤید آن است كه اظهارات آقای مشایی حتی نزدیك‌ترین شخصیت‌های علمی و فرهنگی به رئیس‌جمهور را نگران و مخالفان شاخص را مسرور ساخته است. آیا دولت برای پیشبرد برنامه‌های كلان و حیاتی خود همچون «طرح هدفمند كردن یارانه‌ها» در حوزه درون مرزی و خنثی‌سازی طرح تحریم‌های گسترده آمریكا در حوزه بین‌الملل نیاز به پشتیبانی و همراهی جدی حامیان تعیین كننده خود ندارد؟ در كنار این اظهارات بحث‌انگیز و منحرف كننده اذهان از مسائل اصلی به فرعی، چه كسانی رئیس‌جمهور را قانع ساخته‌اند كه شرایط به‌گونه رقم خورده كه رئیس قوه مجریه برای پیشبرد امور خطیر پیش‌رو از حمایت دلسوزان بی‌نیاز است؟ اگر جز این بود لحن جنابعالی در برتری دادن سخن رئیس دفترتان بر همه منتقدان نمی‌بایست بدین‌گونه باشد.

4-
جناب آقای رئیس‌جمهور! جنابعالی در دفاع مطلقتان از اظهارات آقای مشایی می‌گویید: «ما باید همه در راستای انجام این مسئولیت‌ها و مأموریت‌ها تلاش و كمك كنیم تا فضای لطیف آزادی ‌اندیشه كه در ایران حاكم است، ادامه و تعمیق پیدا كند. اگر كسانی نقدی دارند و معتقدند كه این سخن اشتباه است از آقای مشایی دعوت كنند با ایشان صحبت كنند، حتی مناظره كنند.» (در حاشیه جلسه هیئت دولت، چهارشنبه 20 / 5 / 89) در این رابطه یادآوری چند نكته ضروری می‌نماید؛
اولاً آقای مشایی استاد تغییر موضع و تكذیب افعال و گفتار خود است و در هر جلسه به فراخور مخاطب بیاناتی ارائه می‌كند كه برای مطلعان از این نوسانات توصیه شما چندان مفید نیست.

ثانیاً آیا شما این میزان آزادی را برای دیگر اعضای هیئت دولت نیز قائلید؟ حتماً فراموش نكرده‌اید كه در روزهای پایانی عمر دولت نهم بسیاری از اعضای ارزشمند و صدیق كابینه خود را صرفاً در پی طرح انتقادی از اظهارات و عملكردهای آقای مشایی به صورتی غیرقابل باور (نمی‌گویم ناشایست) كنار گذاشتید. انتظار ندارید كه توجیهاتی همچون ضعف مدیریت رانده‌شدگان پذیرفته شود؛ زیرا تعاریف صریح و مكرر شما از قابلیت‌های آنان با فاصله كوتاهی از آن انتقاد و واكنش غلاظ و شدادتان، ثبت و درج است.

ثالثاً منطق حكم می‌كند دولتی كه درگیر مسائل كلان و سرنوشت‌ساز، است هم خود از درگیر شدن در مسائل غیر ضروری و تفرقه‌انگیز اجتناب كند و هم زمینه همراهی طیف بیشتری از اقشار مردم را با برنامه‌هایش فراهم آورد. درك حساسیت شدید قاطبه طیف طرفدار دولت به ویژه فحول آن در مورد شخص آقای مشایی (به لحاظ پیشینه) و اظهارات وی چندان دشوار نیست. حتی اگر این حساسیت را ناروا بپنداریم مدبرانه نیست كه لجاج‌گونه هر روز بیش از گذشته سرنوشت دولت را با سخنان دستكم نابجای گوینده پیوند زنیم.

رابعاً در مورد مناظره با آقای مشایی، گرچه با تبدیل اظهارات مكرر غیر سنجیده وی به مسئله اول كشور مخالفم، اما از آنجا كه این مسئول محترم دفتر جنابعالی به هر وسیله‌ای اصرار دارد سر زبان‌ها بماند، پیشنهاد مناظره با ایشان را در شبكه چهار سیما پذیرفتم، اما جهت اطلاع متأسفانه خلف وعده كردند و در آخرین دقایق تن به مناظره ندادند.

5-
جناب آقای احمدی‌نژاد! جنابعالی در دفاع مطلق از همه مواضع آقای مشایی و تقویت این پشتیبانی می‌گویید ایشان حرف دولت را می‌زند.

اولاً هیئت دولت مركب است از شخصیت‌های اجرایی مختلف، لذا مطلبی موضع دولت محسوب می‌شود كه در دستور كار نشست‌هایش قرار گرفته و بعد از بحث موافقان و مخالفان حول آن به رأی گذاشته شده و آرای اكثریت را كسب كرده‌ باشد، در حالی‌كه كارنامه مصوبات هیئت دولت مؤید این واقعیت است كه هرگز مطالب طرح شده از سوی آقای مشایی در دستور كارش قرار نگرفته است؛ لذا چگونه می‌توان چنین ادعای غریبی را مطرح ساخت؟

ثانیاً منطقی نیست كه رئیس‌جمهور ادعا كند «هرچه آقای مشایی می‌گوید موضع من است»؛ زیرا دیگر در اینجا بحث آقای احمدی‌نژاد نیست. شاید در خارج از حوزه ریاست‌جمهوری چنین تعارفاتی قابل فهم باشد، اما زمانی كه فردی با رای مردم بر مسند ریاست‌جمهوری قرار گرفت هزینه كردن این اعتبار برای این و آن نباید بر اساس سلایق شخصی صورت گیرد، به ویژه در حوزه‌هایی كه رئیس‌جمهور در آن دارای تخصص نیست علی‌القاعده برای كاهش میزان خطا و لغزش، به اجماع شورای مشاوران -آن‌هم نه به صورت مطلق- اتكا می‌كنند؛ لذا اگر آقای رئیس‌جمهور به‌گونه‌ای مجاب شده است كه آن‌چه آقای مشایی در آینده نیز بر زبان خواهد راند حق مطلق است، هزینه كردن سخاوتمندانه جایگاه ریاست‌جمهوری و هیئت دولت برای آن خالی از شائبه نخواهد بود. اثبات این امر كه سخنان آقای مشایی تاكنون بیشتر واگویه مواضع گذشته جریانات پرمسئله بوده است چندان دشوار نیست؛ لذا این تردید شكل می‌گیرد كه حوزه اندیشه بهانه و بستری شده است برای پیوندهای غیراصولی با نگاهی به قدرت.

ثالثاً آقای ثمره هاشمی دستیار ارشد رئیس‌جمهور هفته گذشته در یك برنامه تلویزیونی رسماً اعلام كرد كه مطالب طرح شده از سوی آقای مشایی موضع دولت نیست.

6-
ایجاد تمایز بین ملیت و اسلامیت در این مرز و بوم سابقه‌ای دیرینه دارد، شخصیت‌های ولایی مانند شهید مطهری همان‌گونه كه به درستی در بحث شما به آن اشاره شده است كوشیده‌اند تا «كید» بدخواهان وحدت صفوف ملت را در این زمینه خنثی سازند، اما اكنون این سؤال به جد مطرح است كه كدام تغییرات موجب شده كه تصور كنید شخصیت‌های علمی و حوزو‌ی‌ای كه تا دیروز افتخار پیروی از آنان را داشتید، تفاوت بین متمایز كنندگان ملیت از اسلامیت و پیوندزنندگان در این عرصه را متوجه نمی‌شوند؟ هرچند اصرار برخی شخصیت‌ها را بر موضع‌گیری علنی در قبال هر اظهار آقای مشایی نیز درك نمی‌كنم؛ زیرا كسانی را كه می‌خواهند حتی با نفی شدن در كانون توجه باشند به هدفشان نزدیك می‌كند.

7-
مایلم در این نوشتار از نظرات بدبینانه در مورد آقای مشایی كه قرائنی نیز برای آن ارائه می‌شود درگذرم و صرفاً توجه شما را به تبعات مخرب تبلیغات زودهنگام پیرامون یازدهمین دوره ریاست‌جمهوری معطوف دارم، آیا می‌دانید حتی اگر این گمان در جامعه تقویت گردد كه اظهارات شاذ و نادر آقای مشایی، جلب توجه نیروهای غیرهمگون با رویكرد انتخاباتی را در برنامه دارد، چه نگاهی به اقدامات دولت شما (كه دولت‌های گذشته كمتر حاضر به ورود به آن بودند)، شكل خواهد گرفت؟ انگیزه خدمت‌گذاری زیرسؤال خواهد رفت و ضربه سنگینی به اصول‌گرایی وارد خواهد آمد.

8-
جناب آقای رئیس‌جمهور! تمام كسانی كه در گذشته تصور كردند تنها گزینه ملت‌ به شمار می‌روند و می‌توانند شرایطی را بر رأی‌دهندگان به خود تحمیل كنند به خطا رفتند و به نتیجه‌ای معكوس دست یافتند. یك ملت فرهیخته حتی در سخت‌ترین شرایط قابلیت‌هایش محدود به یك فرد نمی‌شود. با در نظر گرفتن این واقعیت هر نوع دخالت قوه مجریه در طرح گزینه‌هایی برای آینده ریاست‌جمهوری تعبیر به تلاش برای استمرار قدرت خواهد شد. پدیده‌ای كه این ملت فرهیخته نسبت به آن بسیار حساس است و در این سه دهه ثابت كرده كه هرگز به آن تن نخواهد داد. اعتماد مردم حتی به انسان‌های صالح قابل انتقال نیست، به ویژه این‌كه ملت از آن بوی استمرار قدرت را استشمام كند.

 

 
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:farsnews.com