ما خیلی اوقات كه خدمت ایشون رسیدیم برای ما تعجب آور بوده ایشون كتابهایی رو شاید كه چند ماهی نشده از نشرشون گذشته خیلی خوب خونده بودن. حتی بعضی وقتها ماها دیدیم خودمون نخوندیمو خلاصه آبرومون رفته و اینها. این هست! كتابهای فراوانی رو ما دیدیم كه ایشون خوندن...درباره كتابهای خودم اصلاً دوست ندارم صحبت كنم چون این كار رو درست نمیدونم... ولی فكر میكنم درباره چیزهای میتونیم صحبت كنیم كه شیرینتر باشه.
ما یك بار این كتاب آقای عزتشاهی رو بردیم دادیم خدمت حضرت آقا-كتاب كه فكر كنم 800-700 صفحه هست-ما جلسمون هفتگی بود، هفته آینده كه رفتیم خدمت ایشون مطلع بودیم كه ایشون در طی این هفته كتاب رو خونده بودن، از آقای عزت شاهی و آقای کاظمی نویسنده كتاب و اون كسی كه خاطره گو بود از اون دو نفر دعوت كرده بودن و تقدیر كرده بودن و تشكر كرده بودن.
خیلی الحمد لله ایشون با حوصله و با یك نظم خیلی خوبی كتاب میخونن.اگر اجازه بدین من پایان جلسمون رو با یكی از جلساتی كه ایشون خاطرات نقل میكردند بگذرنم كه فكر كنم از همشم هم مناسبتر باشه؛ حالا كه در حقیقت راجع به این قضیه صحبت شد.
یك بار ما خدمت حضرت آقا بودیم اجازه داشتیم سئوال بپرسیم.دربین ما یكی یه سوالی پرسید كه ما رومون نمیشد بپرسیم یا برامون سخت بود این سوال.
برگشت گفت كه حضرت آقا! اصلاً شما فكر میكردید كه رهبر بشین؟! مثلاً شما 12-13سالتون بوده فرض كنید در مدرسهی علمیهای در مشهد داشتید درس میخوندید اصلاً میتونیستید تصور كنید كه شما یه روزی میشید رهبر؟!
بعد ما گفتیم كه ببینیم ایشون چه جوری جواب میدیدن!
ایشون یه كمی فكر كردن و گفتن اگر اجازه بدین یك جوابی به شما بدم كه این جواب رو سالها پیش به یك دوستم دادم-این دوست حضرت آقا مرحوم شدند...-ایشون گفتند من در مدرسه سلیمانخان مشهد-اگر اشتباه نكنم- داشتم درس میخوندم، روزها میرفتیم سر درس و شبها هم طبیعتاً برای درس فردا باید درس قبلی رو مباحثه میكردیم و آماده میشدیم.
یكی از نكات درس اونروز رو من متوجه نشده بودم و هر چه تلاش میكردم متوجه نمیشدم. تو حجره هی میرفتم سمت چپ و راست و خلاصه شرق و غرب حجره رو میرفتم و این رو میخوندم كه متوجه بشم ولی نمیشدم.
همحجرهای ما اونشب نوبت شام او بود یك دفعه عصبانی شد و گفت آسد علی آقا بگیر بشین دیگه! این املت از دهن افتاد. هِی میری این ور هی میری اونور! آخه چیكار میخوای بكنی تو؟! یه دونه چیزو نفهمیدی! منم نفهمیدم هیشكی تو كلاس نفهمید بیا بشین غذا از دهن افتاد.
بعد ایشون گفت من همون جوابی رو میدم كه به اون دوستمون دادم- اون دوستمون گفت چرا این رو داری این قدر می خوونی؟! توی این مدرسه سلیمان خان مگه چند نفر قراره بعد برن معمم بشن؟ چند نفر از ما وقتی معمم شدیم قراره توی این لباس باقی بمونیم؟خوب قضایای رضاشاه هم گذشته بوده و یه چنین تصوراتی هم بوده-چند نفر ما اگر موندیم قراره بریم امام جماعت یه مسجد سر كوچه بشیم؟ چند نفر از ما اگر امام جماعت سر كوچه شدیم اصلاً میآن از ما سوال می کنند؟ آقا كدوم ما میخواد مجتهد بشیم؟ تازه اگر كه مجتهد شدیم كدوم ما میخواد مرجع بشه كه این مسئله واجب باشه برامون كه بدونیم؟! اصلا كسی كاری نداره به ما كه! شما نمیایی بشینی سر سفره شام!
حضرت آقا گفتن من یه جوابی میدم كه اون رو به شما میدم، گفتیم بفرمائید!
ایشون فرمودند كه به ایشون گفتم كه -اون زمان تازه بالغ بودم- گفتم من پیش از بلوغم نماز خووندن رو شروع كردم و هر روز در قنوت نمازم دعایی میخوندم كه این دعا رو برای شما میگم.
گفتیم بفرمائید!
ایشون فرمودند دعای من در قنوت نمازم این بود:
اللهم اجعلنی مجدد دینك و محیی شریعتك
این رو گفتند و به ما اشاره كردند ما نرسیدیم به اونجا متاسفانه، ما خیلی دوست داشتیم به جاهایی برسیم كه نرسیدیم.
و این برای ما خیلی شیرین بود كه یك نفر قبل از بلوغ یك آرزویی داشته باشه كه وقتی یك روزی بعد از هزار اتفاق عجیب در عالم، بعد از هزار اتفاق محیر العقول در عالم، یك روزی شد رهبر مملكت، تازه بگه به اون آرزویه نرسیدیم!
ان شاءالله خدا آرزوهای ما رو بزرگ كنه!
ما یك بار این كتاب آقای عزتشاهی رو بردیم دادیم خدمت حضرت آقا-كتاب كه فكر كنم 800-700 صفحه هست-ما جلسمون هفتگی بود، هفته آینده كه رفتیم خدمت ایشون مطلع بودیم كه ایشون در طی این هفته كتاب رو خونده بودن، از آقای عزت شاهی و آقای کاظمی نویسنده كتاب و اون كسی كه خاطره گو بود از اون دو نفر دعوت كرده بودن و تقدیر كرده بودن و تشكر كرده بودن.
خیلی الحمد لله ایشون با حوصله و با یك نظم خیلی خوبی كتاب میخونن.اگر اجازه بدین من پایان جلسمون رو با یكی از جلساتی كه ایشون خاطرات نقل میكردند بگذرنم كه فكر كنم از همشم هم مناسبتر باشه؛ حالا كه در حقیقت راجع به این قضیه صحبت شد.
یك بار ما خدمت حضرت آقا بودیم اجازه داشتیم سئوال بپرسیم.دربین ما یكی یه سوالی پرسید كه ما رومون نمیشد بپرسیم یا برامون سخت بود این سوال.
برگشت گفت كه حضرت آقا! اصلاً شما فكر میكردید كه رهبر بشین؟! مثلاً شما 12-13سالتون بوده فرض كنید در مدرسهی علمیهای در مشهد داشتید درس میخوندید اصلاً میتونیستید تصور كنید كه شما یه روزی میشید رهبر؟!
بعد ما گفتیم كه ببینیم ایشون چه جوری جواب میدیدن!
ایشون یه كمی فكر كردن و گفتن اگر اجازه بدین یك جوابی به شما بدم كه این جواب رو سالها پیش به یك دوستم دادم-این دوست حضرت آقا مرحوم شدند...-ایشون گفتند من در مدرسه سلیمانخان مشهد-اگر اشتباه نكنم- داشتم درس میخوندم، روزها میرفتیم سر درس و شبها هم طبیعتاً برای درس فردا باید درس قبلی رو مباحثه میكردیم و آماده میشدیم.
یكی از نكات درس اونروز رو من متوجه نشده بودم و هر چه تلاش میكردم متوجه نمیشدم. تو حجره هی میرفتم سمت چپ و راست و خلاصه شرق و غرب حجره رو میرفتم و این رو میخوندم كه متوجه بشم ولی نمیشدم.
همحجرهای ما اونشب نوبت شام او بود یك دفعه عصبانی شد و گفت آسد علی آقا بگیر بشین دیگه! این املت از دهن افتاد. هِی میری این ور هی میری اونور! آخه چیكار میخوای بكنی تو؟! یه دونه چیزو نفهمیدی! منم نفهمیدم هیشكی تو كلاس نفهمید بیا بشین غذا از دهن افتاد.
بعد ایشون گفت من همون جوابی رو میدم كه به اون دوستمون دادم- اون دوستمون گفت چرا این رو داری این قدر می خوونی؟! توی این مدرسه سلیمان خان مگه چند نفر قراره بعد برن معمم بشن؟ چند نفر از ما وقتی معمم شدیم قراره توی این لباس باقی بمونیم؟خوب قضایای رضاشاه هم گذشته بوده و یه چنین تصوراتی هم بوده-چند نفر ما اگر موندیم قراره بریم امام جماعت یه مسجد سر كوچه بشیم؟ چند نفر از ما اگر امام جماعت سر كوچه شدیم اصلاً میآن از ما سوال می کنند؟ آقا كدوم ما میخواد مجتهد بشیم؟ تازه اگر كه مجتهد شدیم كدوم ما میخواد مرجع بشه كه این مسئله واجب باشه برامون كه بدونیم؟! اصلا كسی كاری نداره به ما كه! شما نمیایی بشینی سر سفره شام!
حضرت آقا گفتن من یه جوابی میدم كه اون رو به شما میدم، گفتیم بفرمائید!
ایشون فرمودند كه به ایشون گفتم كه -اون زمان تازه بالغ بودم- گفتم من پیش از بلوغم نماز خووندن رو شروع كردم و هر روز در قنوت نمازم دعایی میخوندم كه این دعا رو برای شما میگم.
گفتیم بفرمائید!
ایشون فرمودند دعای من در قنوت نمازم این بود:
اللهم اجعلنی مجدد دینك و محیی شریعتك
این رو گفتند و به ما اشاره كردند ما نرسیدیم به اونجا متاسفانه، ما خیلی دوست داشتیم به جاهایی برسیم كه نرسیدیم.
و این برای ما خیلی شیرین بود كه یك نفر قبل از بلوغ یك آرزویی داشته باشه كه وقتی یك روزی بعد از هزار اتفاق عجیب در عالم، بعد از هزار اتفاق محیر العقول در عالم، یك روزی شد رهبر مملكت، تازه بگه به اون آرزویه نرسیدیم!
ان شاءالله خدا آرزوهای ما رو بزرگ كنه!
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:asriran.com
www.seemorgh.com/news
منبع:asriran.com
