به گزارش فارس، شهریورماه سال گذشته، پس از اینكه كابینه دولت دهم از مجلس شورای اسلامی رأی اعتماد گرفت، محمود احمدینژاد رئیس جمهور به همراه اعضای هیئت دولت به دیدار رهبر معظم انقلاب اسلامی رفت تا فعالیت خود را با تكیه بر رهمنودهای رهبر فرزانه انقلاب آغاز كند.
حضرت آیتالله العظمی خامنهای در این دیدار توصیههایی به دولت دهم و مسئولان آن ارائه فرمودند. توكل و توجه به خدای متعال، ادامه رویكردهای اساسی دولت نهم و اجرای عدالت، جهتگیری بر اساس سند چشمانداز 20 ساله، اجرای كامل سیاستهای اصل 44، حل مشكلات اقتصادی مردم و كشور و پرهیز از شتابزدگی در طرحهاى اقتصادی، هدایتِ فرهنگى جامعه، رعایت دقیق قانون و اهمیت دادن به آن، شنیدن نقد با سینه گشاده، روی باز و گوش شنوا و عمل به توصیههای علما، طراحى و تدوین الگوى پیشرفت اسلامى ایرانى و رسیدگی به خانواده و همسر و فرزندان، 10 توصیه رهبر فرزانه انقلاب اسلامی به رئیس جمهور و دولتمردان دولت دهم است كه در ذیل میآید:
حضرت آیتالله العظمی خامنهای در این دیدار توصیههایی به دولت دهم و مسئولان آن ارائه فرمودند. توكل و توجه به خدای متعال، ادامه رویكردهای اساسی دولت نهم و اجرای عدالت، جهتگیری بر اساس سند چشمانداز 20 ساله، اجرای كامل سیاستهای اصل 44، حل مشكلات اقتصادی مردم و كشور و پرهیز از شتابزدگی در طرحهاى اقتصادی، هدایتِ فرهنگى جامعه، رعایت دقیق قانون و اهمیت دادن به آن، شنیدن نقد با سینه گشاده، روی باز و گوش شنوا و عمل به توصیههای علما، طراحى و تدوین الگوى پیشرفت اسلامى ایرانى و رسیدگی به خانواده و همسر و فرزندان، 10 توصیه رهبر فرزانه انقلاب اسلامی به رئیس جمهور و دولتمردان دولت دهم است كه در ذیل میآید:
* توصیه اول: توكل و توجه به خدای متعال؛ مشكلات و توطئهها خیلى زیاد خواهد بود
- یك توصیه همین مسئلهى توكل و توجه به خداى متعال است، براى اینكه باطن خودتان و دل خودتان را بتوانید مستحكم و قوى نگه دارید. این شرط اول است. واقعاً اگر ما در درون خودمان، ساخت درونى محكم باشد، هیچ مشكل بیرونى نخواهد توانست بر ما فائق بیاید. باید دل را، باطن را آنچنان محكم كرد كه بر همهى كاستىها و كمبودهاى ظاهرى و جسمانى و محیطى فائق بیاید. این هم با توكل به خداى متعال و با توجه به خداى متعال حاصل خواهد شد، بدانید. من در زمینهى توكل به خدا و امید به آینده دو تا نكته را عرض بكنم:
یكى اینكه بدانید سر راه، مشكلات خیلى زیاد خواهد بود، توطئهها خیلى زیاد خواهد بود؛ علیه شماها، علیه این دولت و در باطن علیه این نظام. خیلى فكرها هست، خیلى تلاشها و توطئهها هست و آماده باشید براى مواجههى با انواع و اقسام بدخواهىها و بددلىها و بدبینىها كه اثرش هم در بیرون بروز خواهد كرد. این نكتهى اول.
نكتهى دوم اینكه بدانید كه فرصتهاى ما و امیدهاى ما بیش از این مشكلات است. یعنى حقاً حقاً، هم توانائىها، هم فرصتها، هم درهاى باز و فتوحات الهى در مقابل، بمراتب بیشتر از این مشكلاتى است كه عرض كردم؛ حجمش هم خیلى زیاد است. بنابراین با توكل به خداى متعال این مشكلات را بر خودتان آسان كنید. این توصیهى اول.
* توصیه دوم: ادامه رویكردهای اساسی دولت نهم؛ از "عدالت " دست برندارید
- دوم، ادامهى رویكردهاى اساسىِ قبلى این دولت است؛ چون این دولت ادامهى دولت قبل است دیگر. شما رویكرد عدالت داشتید. از مسئلهى عدالت دست برندارید؛ این قضیهى عدالت را دنبال كنید. و مسئلهى فسادستیزى، حمایت از طبقات ضعیف، سادهزیستى، نگاه به مناطق دوردست و محروم، توجه به مشكلات گوناگون مردم. اینها اصولى است كه اگر رعایت بشود و بر اینها پاى فشرده بشود، هم خدا را راضى میكند، هم مردم را از هر مسئول و از هر نظامى خشنود و دلشاد میكند. اینها را ادامه بدهید.
البته در مورد عدالت - عدالت خیلى مسئلهى مهمى است - ما حرفهاى زیادى عرض كردهایم و در ذهن هست. حالا این جمله را عرض بكنیم. عدالت را اولاً باید تعریف كنید - به نظرم من این را جداگانه هم اینجا نوشته باشم - و مشخص كنید كه این عدالتى كه میخواهیم به آن برسیم، چیست. اولاً عدالت فقط عدالت در مسائل اقتصادى نیست، یك بخش عمدهاش مسئلهى اقتصاد است. در قضاوتها، در داورىها، در نگاهها، در نظرها، در اظهارات، در موضعگیرىها، همه بایستى شاخص عدالت را در نظر داشته باشیم. از همه مبتلابهتر، همین مسئلهى عدالت اقتصادى و عدم توزیع عادلانهى ثروت عمومى و درآمد عمومى ملى بین آحاد جامعه است كه نمونههاى فراوانى دارد كه زیاد است و یكىاش همین یارانههاست كه ما خودمان یارانه میدهیم؛ به فقیر كمتر میدهیم، به غنى بیشتر میدهیم! الان اینجور است دیگر. الان یارانههائى كه دولت دارد میدهد، بیتالمال دارد میدهد، به فقرا داریم كمتر یارانه میدهیم، به اغنیاء بیشتر داریم میدهیم. این هدفمند كردن یارانهها كه مطرح شده، واقعاً یك امر مهمى است. سالهاست كه این جزو آرزوهاست، جزو كارهاست. بنده در دولتهاى قبل دو سه مرتبه كتباً و شفاهاً به دولتها گفتهام، منتها دنبال این نمیرفتند؛ كار سختى است، كار پردردسرى است. همین طور ترجیح میدادند كه بماند. خوب، حالا این دولت دنبال این كار رفته. بالاخره باید این را دنبال كنید، كه كار ظریفى هم هست. در این باره، توصیههائى داریم، كه بعد شاید اگر وقت شد، عرض میكنم.
غرض، در باب عدالت، یكى این جهت مورد نظر باشد، یكى هم اینكه در عدالت، هم عقلانیت بایستى مورد توجه باشد، هم معنویت. این را ما قبلاً هم عرض كردهایم. اگر معنویت با عدالت همراه نباشد، عدالت میشود یك شعار توخالى. خیلىها حرف عدالت را میزنند، اما چون معنویت و آن نگاه معنوى نیست، بیشتر جنبهى سیاسى و شكلى پیدا میكند. دوم، عقلانیت. اگر عقلانیت در عدالت نباشد، گاهى اوقات عدالت به ضد خودش تبدیل میشود؛ اگر درست در باب عدالت محاسبه نباشد. خیلى از كارها را گاهى بعضى از این گروههاى تند و افراطى توى این كشور به عنوان عدالت كردهاند، كه ضد عدالت شده. اتفاقاً حالا همان تندىهاى آن حضرات موجب شده كه خود آنها صد و هشتاد درجه گرایشهایشان عوض بشود! جور دیگرى حرف بزنند، جور دیگرى فكر كنند، جور دیگرى عمل بكنند. بنابراین در عدالت، عقلانیت شرط اول است؛ این هم توصیهى دوم.
* توصیه سوم: سند چشمانداز 20 ساله؛ شاخص جهتگیریهای كاری و برنامهای دولت
- جهتگیرىهاى برنامهاى و كارى دولت را با شاخص سند چشمانداز بسنجید. این سند چشمانداز چیز مهمى است؛ این را دستكم نباید گرفت. شاید بتوان گفت كه بعد از قانون اساسى، ما هیچ سندى را در كشور به این اهمیت نداریم. یك نگاه كلان و بلندمدت است. سند چشمانداز مهم است. نگاه كنید ببینید الان چهار سال از سند چشمانداز گذشته، یعنى ما شانزده سال به پایان این چشمانداز داریم. چقدر پیش رفتهایم؟ یك ادعا این است كه از چهار سال بیشتر پیش رفتهایم؛ یك ادعا این است كه نه، كمتر پیش رفتهایم؛ نصف این چهار سال پیش رفتهایم. اینها باید درست سنجیده بشود؛ درست باید ملاحظه بشود. در این سند چشمانداز، آیندهاى در نظر گرفته شده كه براى ملت ایران این آینده لازم و شایسته است. اگر به آن آینده نرسیم، عقب میمانیم. آن وقت باید هم بدانیم كه همین طور كه ما داریم به سمت آن هدف حركت میكنیم، اطراف ما هم همه ثوابت نیستند؛ آنها هم دارند حركت میكنند. باید سرعت را تنظیم كنیم، زمانبندىهاى برنامهها را تنظیم كنیم؛ جورى این سرعت را تنظیم كنیم كه بتوانیم واقعاً به هدف چشمانداز برسیم. یعنى این دولت در سهم خود كار درست خودش را انجام داده باشد.
* توصیه چهارم: اجرای كامل سیاستهای اصل 44
- توصیهى چهارم ما، اجراى كامل سیاستهاى اصل 44 است. این هم بسیار مهم است. این سیاستهاى اصل 44 آن روزى كه مطرح شد، همهى دستاندركاران اقتصادى و خبرگان مسائل گوناگون مدیریتى كشور اعتراف كردند، اقرار كردند كه اگر چنانچه این كار انجام بگیرد، یك تحول عظیم اقتصادى در كشور انجام خواهد گرفت. خوب، باید این سیاستها به طور كامل اجرا بشود. كارهائى شده، من گزارشهائى هم از آقاى رئیس جمهور، هم از بعضى از مسئولین دیگر شنفتهام، لكن آنچه كه انجام گرفته، همهى ظرفیت سیاستهاى اصل 44 نیست. یعنى همه كه میگوئیم، شاید بخش عمدهاى از این ظرفیت هنوز بر زمین مانده است. یك چیزهائى باید مدیریتهایش واگذار میشده، نشده؛ یك چیزهائى بایستى دولت از تصدىگرى در آنها اجتناب میكرده، نشده؛ كارهاى لازم انجام نگرفته. حالا میتوانیم همین طور كه آقاى رئیس جمهور اشاره كردند، بگوئیم زیرساختها و ساز و كارها و موجودى در نظام اقتصادى كشور جواب نمیدهد. پس باید اول این طرح تحول اقتصادى انجام بگیرد. من این را نفى نمیكنم؛ ممكن است همین جور باشد. لیكن اینجور نیست كه ما كار را بنبست بدانیم؛ در را قفلشده بدانیم. نه، بالاخره باید حركت كرد و پیش رفت. حالا این طرح تحول، لابد یك روزى از مجلس درمىآید؛ ممكن است با تغییراتى بیاید؛ ممكن است خصوصیاتى در آن لحاظ شده باشد؛ بالاخره باید كار را پیش برد. قوانین هم كه زیاد دارید و سیاستهاى اصل 44 را باید رصد بكنید، ببینید چقدر واقعاً پیش دارد میرود. خود دولت، دستگاه ریاست جمهورى، این كار را بكند.
* توصیه پنجم: حل مشكلات اقتصادی مردم و كشور و پرهیز از شتابزدگی در طرحهاى اقتصادی
- توصیهى پنجم كه دنبالهى همینهاست، حل مشكلات اقتصادى مردم و كشور است. همین مسئلهى تورم كه اشاره كردند - كه مهمترینش تورم و اشتغال است - اینها مهمترین است. نكتهى بسیار خوبى توى بیانات آقاى رئیس جمهور بود كه من هم روى آن تكیه میكنم؛ دولت بایستى جورى برنامهریزى كند كه از ناحیهى دولت، فشار تورمى روى مردم زیاد نشود. حالا یك وقت از ناحیهى بیرون است، یك وقت از ناحیهى بعضى از قوانین است. حالا مسئلهى خدمات را مطرح كردند. خوب، خیلى از خدمات به وسیلهى دولت انجام میگیرد؛ بسیارى از این خدماتى كه میگوئید سهمش در تورم از سى درصد رسیده به هفتاد درصد، این خدمات را خود دولت دارد انجام میدهد. بنابراین، سهم خودتان را در ایجاد فشار تورمى كم كنید؛ هر چه كه ممكن است. این جزو كارهاى اساسى و مهم است.
در طرحهاى اقتصادى مراقب باشیم - این، دنبالهى همین مسئلهى حل مشكلات اقتصادى مردم است - كه شتابزدگى گریبانگیر دولت نشود. شتابزدگى در تصمیمگیرىها یا احیاناً عدم بهرهگیرى مناسب از نظرات كارشناسى اقتصادى، ممكن است ضربههائى وارد كند. البته ادعاى دولت این نیست. مخالفین دولت ادعا میكنند، دولت هم انكار میكند. آنها میگویند كه از كارشناسان اقتصادى استفاده نمیشود، دولت هم میگوید چرا، ما استفاده كردیم. لیكن بههرحال فارغ از این هیاهوئى كه مدعى و منكرى دارد، توصیهى من به دولت این است: این كار را بكنید؛ از حداكثر نظرات كارشناسى استفاده كنید. من توصیه نمیكنم همهى آن فرمولها و شیوههاى اقتصادى را كه امروز اقتصاد بینالمللى دارد به كشورها دیكته میكند، شما از آنها پیروى كنید؛ نه، اینكه درست عكس نظر ماست. نه، دنبال راههاى درست باشید، اما از نظرات كارشناسى علمى و دقیق حتماً باید پیروى بشود؛ بخصوص در مسائل پولى و بانكى. هیچ نمیشود بىاحتیاطى كرد. یعنى اینها چیزهاى بسیار ظریفى است. ناگهان یك اقدام نابجا و نسنجیده، شما مىبینید كه درهى هولناكى درست میكند كه تا بخواهیم آن را پر كنیم و درست كنیم، مبالغى باید هزینه كنیم و زمان از دست بدهیم. به این نكته خیلى توجه داشته باشید.
در مسائل اقتصادى از بىحساب و كتابى خیلى باید ترسید. البته بىحساب و كتابى در همه جا بد است، اما در مسائل اقتصادى آثارش خیلى زود بروز میكند و گاهى اثرات سنگینى را میگذارد. این نكتهاى است كه خیلى بایستى به آن توجه كرد. البته در مسائل اقتصادى اگرچه كه محور فعالیت اقتصادى و تصمیمگیرىهاى اقتصادى دولت است، اما بقیهى قوا هم خیلى نقش دارند؛ قوهى قضائیه هم نقش دارد، قوهى مقننه هم نقش دارد. آنها باید به وظائفشان در این زمینهها عمل كنند؛ كمك كنند. بخش خصوصى و دستگاههاى مرتبط با بخش خصوصى مثل اتاقهاى بازرگانى و امثال اینها و بعضى از بنیادهائى كه هستند، اینها همه بایستى در این جهت همراه باشند و با دولت همكارى كنند و كمك كنند.
* توصیه ششم: هدایتِ فرهنگى جامعه
- توصیهى ششم ما در مورد فرهنگ است، كه اشاره شد مسئلهى فرهنگ بسیار مسئلهى مهمى است. ما در زمینهى فرهنگ و پرداختن به فرهنگ چه كار میخواهیم بكنیم؟ اول، تكلیف این را روشن كنیم. یك وقت هست كه یك دستگاهى به امور فرهنگى بىاعتناء است، یك وقت نه، یك دستگاهى اعتناء و اهتمام به امور فرهنگى دارد، لیكن هدفگذارىهاى فرهنگىاش دچار اختلال یا دچار خدشه است. این هدفگذارىها خیلى مهم است؛ از این نبایستى غفلت كرد. ما چه میخواهیم بكنیم با اخلاق مردم، با فرهنگ مردم؟ آیا ما به عنوان دولت اسلامى میتوانیم هدایتِ فرهنگى جامعهى خودمان را رها كنیم؟ قطعاً نه، جزو وظائف ماست. حالا مخالفین، معترضین حرفهائى میزنند، نقد میكنند، گاهى مسخره میكنند، گاهى اهانت میكنند، بكنند؛ ما كه نمیتوانیم تكلیف الهى را با این چیزها فراموش كنیم. ما وظیفه داریم مردم خودمان را هدایت بكنیم؛ هدایت. ریاست در جامعهى اسلامى، ریاست مادى محض و صرف نیست؛ ادارهى امور زندگى مردم هست، همراه با هدایت. تا آنجائى كه میتوانیم، باید راه هدایت مردم را باز كنیم و مردم را هدایت كنیم. خیلى از ابزارهاى هدایت در اختیار دستگاههاى حكومتى است؛ حالا یك نمونهاش صدا و سیماست و نمونههاى فراوان دیگر هم دارد؛ یك نمونه وزارت ارشاد است، یك نمونه وزارت علوم است، یك نمونه وزارت آموزش و پرورش است؛ اینها همه دستگاههاى خدماتىِ هدایتى است. ما از اینها چگونه استفاده میكنیم؟ باید در جهتى حركت كنیم كه مردم متدین بار بیایند، متدین عمل بكنند، به مبانى دینى معتقد بشوند، عملاً پایبند بشوند؛ جهتگیرى ما در همهى زمینهها باید این باشد. حالا در وزارت ارشاد، مسئلهى كتاب هست، مسئلهى هنرهاى تجسمى هست، مسئلهى هنرهاى گوناگون صوتى، تصویرى هست، در همهى این جهتگیرىها، بایستى ما جهتمان این باشد كه مردم به سمت دین، به سمت خدا حركت بكنند. والّا اگر قرار باشد كه نگاه كنیم، ببینیم بیگانگان ما را بر چى ملامت میكنند - اگر این را بخواهیم رعایت بكنیم - خیلى كارها انجام نخواهد شد. ریشى هم كه شما میگذارید، دنیا قبول ندارد. كراواتى هم كه شما نمىبندید، دنیا قبول ندارد. خیلى از اطعمه و اشربهاى هم كه شما حاضر نیستید استفاده كنید، دنیا اینها را قبول ندارد. حجابى كه خانمهایتان دارند، دنیا قبول ندارد. این حرفها یعنى چه؟ یك وقتى یك كسى سر قضیهاى در این دیدارهاى دانشجوئى - حدود بیست و هفت هشت سال قبل - تو همین دانشگاه، از من پرسید: آقا ! شما دربارهى فلان قضیه چه دفاعى دارید؟ من گفتم: ما هیچ دفاعى نداریم، ما در این قضیه حمله داریم. چه دفاعى؟ ما موضعمان، موضع دفاع نیست. در قضیهى زن، در قضایاى گوناگون دیگر، موضع ما، موضع تهاجم است؛ ما از دنیا طلبگاریم. دنیاى مادى است كه دارد در این زمینه راه خطا میرود. حالا خودهاشان هم - عقلاشان - دارند میفهمند؛ دارند تصدیق میكنند؛ تأیید میكنند آثار و تبعات زشتى كه بر كارهایشان مترتب شده. دارند دانه دانه خودشان میفهمند، یواش یواش میگویند، عدهاى هم زیرسبیلى رد میكنند. ما حالا تازه بیائیم از آنها خجالت بكشیم كه آنها اینجورى میگویند. این حرفها را در باب فرهنگ بكلى كنار بگذارید و بروید سراغ آنچه كه متن است. البته گرایشهاى بىمبنا و بىپایهى افراطى را من قبول ندارم. توصیه هم هیچ وقت نكردم، باز هم نمیكنم؛ اما آن چیزهائى كه مبناى شرعى و دینى دارد، آنها را محكم بایستید، افتخار هم بكنید و عمل بكنید.
* توصیه هفتم: قانون را دقیق رعایت كنید؛ اهمیت به قانون
- نكتهى هفتمى كه میخواهم توصیه بكنم، این است كه دولت به قانون اهمیت بدهد. بله اینى كه آقاى رئیس جمهور گفتند كه همه باید قانون را رعایت كنند، بله مسلم است؛ مجلس، قوهى قضائیه، دستگاههاى گوناگون، باید قانون را رعایت كنند؛ به آنها هم ما توصیهى این را میكنیم، به شما هم توصیه میكنیم. قانون را دقیق رعایت كنید. خوب، حالا بعضى از منتقدین دولت گفتند كه دولت قانون را رعایت نمیكند. آقاى رئیس جمهور هم در جواب گفتند كه نه، این دولت قانونگراترین دولتهاست. این، دو تا ادعا شد؛ دو طرف قضیه. باز من این جا كار ندارم كه كدام طرف ترجیح دارد، كدام طرف ترجیح ندارد. من میخواهم به شما عنوان مسئولین مجریهى كشور سفارش اكید بكنم كه به قانون اهمیت بدهید. اگر چنانچه ما اینجا قانون را در مسئلهاى خاص شكستیم و عمل نكردیم، صرفاً این نیست كه یك قانون نقض شده باشد؛ بلكه معنایش این است كه یك راهى، یك خطى باز شد كه این خط، دنباله خواهد داشت. كارِ قانونشكنى اینجورى است. اینجا كه قانون نقض شد، نقض قانون یك فرصت تازهاى پیدا كرد كه به وسیلهى دیگران انجام بگیرد. لذاست كه به مسئلهى قانون، خیلى اهمیت بدهید.
* توصیه هشتم: برای شنیدن نقد سینه گشاده، روی باز و گوش شنوا داشته باشید
- نكتهى بعدى. براى شنیدن نقد، سینهى گشاده و روى باز و گوش شنوا داشته باشید. هیچ ضرر نمیكنید از اینكه از شما انتقاد كنند. البته این انتقادهائى كه میشود، همه یك جور نیست. بعضىها به قصد اصلاح نیست، بلكه به قصد تخریب است؛ داریم مىبینیم دیگر؛ هم از مجموعه مطبوعات خودمان، هم پشتوانهى آنها. دهها رادیو و تلویزیون بیگانه و رسانهى عمومى و بینالمللى در اختیار حرفها و افكارى هست كه بنایش بر تخریب است؛ یعنى هیچ بناى اصلاح ندارند. آنچه كه نقل میكنند و ذكر میكنند، براى تخریب است. لذاست كه واقعیت و غیر واقعیت و خلاف واقع و ضد واقع، همه چیز تویش است. گاهى یك چیز كوچك را بزرگ میكنند، گاهى یك چیزى كه نبوده، به عنوان یك حقیقت مسلّم جلوه میدهند. اینها البته هست. این، تخریب است. لیكن در كنار اینها، نقد هم وجود دارد؛ نقدهاى مصلحانه، خیرخواهانه. گاهى از سوى دوستان شماست، گاهى حتّى از سوى كسانى است كه دوست شما و طرفدار شما هم نیستند؛ گاهى اینجورى است. به انسان یك نقدى میشود؛ عیبجوئىاى از انسان میشود، انتقادى میشود، كه آن طرف هم دوست آدم نیست كه آدم به اعتماد دوستى او بخواهد بگوید كه خوب، ما گوش میكنیم. نه، دوست هم نیست، اما دشمن هم نیست؛ دشمنىاش هم ثابت نشده. لیكن نقد است؛ انتقاد است. آن را هم حتّى باید گوش كرد. شاید در خلال این نقدها حرفى وجود داشته باشد كه به درد ما بخورد و باید به هر حال با سعهى صدر برخورد بشود.
این چند سال، خیلى اهانتها به شما شد، كینهتوزى شد، اهانت شد. اینها را تحمل كردید. این تحملها هم پیش خداى متعال اجر دارد. لیكن این موجب نشود كه حالا ما سینهمان تنگ بشود، بگوئیم ما دیگر انتقاد را گوش نمیكنیم، یا اگر كسى اندك انتقادى در فلان گوشه از ما كرد، این را حمل بر دشمنى بكنیم؛ نه، نخیر؛ انتقاد را گوش كنیم؛ انتقاد خوب است. همین طور كه گفته شده، این یك هدیهاى است كه به انسان داده میشود؛ نقدهاى غیر مغرضانهى بخصوص برخى نخبگان. من این را اینجا خوب است عرض بكنم: نصیحت علماى دینى را قدر بدانید، مغتنم بشمارید. گاهى علماى دین، بزرگان دین، مراجع حتّى، نصایحى میكنند، دربارهى مسائلى توصیههائى میكنند؛ این را مغتنم بشمرید؛ اینها را حمل بر محبت و علاقهمندى بكنید. ما میدانیم، آقایان، بزرگان علمائى كه هستند - حالا گوشه كنار كسانى بر خلاف این معنا باشند، او مورد محاسبهى ما نیست - و امروز در مناطق مختلف، در مراكز حوزههاى علمیهى بزرگ و در شهرستانها هستند، اینها همه طرفدار نظام جمهورى اسلامى و قدردان نظام جمهورى اسلامىاند. مىبینند كه نظام جمهورى اسلامى چقدر در جهت پیشرفت اهداف اسلامى كار كرده و دارد كار میكند و تلاش میكند، تلاشهاى شما را هم مىبینند، كمكهاى شما و خدمات شماها را هم دارند مشاهده میكنند. یك وقت توصیهاى میكنند، از روى علاقهمندى است، از روى دلسوزى است؛ اینها را خیلى باید قدر دانست. همچنین نخبگان دانشگاهها هم همین جور. بعضى از نخبگان دانشگاهها مردمان خیرخواهى هستند؛ ما مىبینیم. به بنده گاهى نامههائى مینویسند، من هم بحمداللَّه توفیق دارم، خیلى از این نامههائى كه نخبگان و فرزانگان حوزه و دانشگاه به من مینویسند، نگاه میكنم و خودم میخوانم. اگر چه كه نامه زیاد است، همهى نامهها را هم انسان نمیتواند بخواند، اما بسیارى از این نامههاى خاص را من بحمداللَّه توفیق پیدا كردهام و خواندهام؛ نگاه كردهام و مىبینم. انتقاد دارند؛ به بنده، به شما، به فلان كار، به فلان اقدام، به فلان تصمیم. ممكن است ایراد داشته باشند، اعتراض داشته باشند. ممكن است آن اعتراض به نظر ما وارد هم نباشد. یعنى حتّى انسان گاهى نامهاى را كه میخواند، مىبیند كه نه، این اشكالش وارد نیست؛ بر اثر بىاطلاعى از مثلاً فلان موضوع این اعتراض را كرده است كه اگر اطلاع داشت، این اعتراض را نمیكرد. اما یك جا هم در خلال حرفها انسان مىبیند كه نه، یك نكتهى روشنى، یك حرف خوبى هست، انسان استفاده میكند. این ذهن فعالِ این انسان نخبه را، انسان براى خودش نگه دارد. شما وقتى از انتقاد او، از تذكر او استقبال كردى، در واقع ذهن او و فكر او را به عنوان یك پشتوانهاى براى خودتان نگه میدارى. او احساس میكند كه میتواند كمك فكرى براى شما باشد. این همان راهى است كه ما همیشه گفتیم بین خودتان و نخبگان باز كنید.
* توصیه نهم: طراحى و تدوین الگوى پیشرفت اسلامى ایرانى
- یك نكتهى دیگر هم اینكه - كه قبلاً اشاره هم كردم - این طراحى و تدوین الگوى پیشرفت اسلامى ایرانى، به نظر من در هیچ جائى جز دولت وجود ندارد. هر چه انسان فكر میكند كه كجا این كار را میشود انجام داد، به نظر میرسد تنها جائى كه میتواند این را انجام بدهد، همین دستگاههاى دولتى است. واقعاً از افراد متفكر هم استفاده بشود و بنشینند الگوى پیشرفت را طراحى كنند. چون این دهه، دههى پیشرفت و عدالت است. ما پیشرفت را با عدالت با هم آوردیم؛ یعنى درست نقطهى مقابل آن چیزى كه در دنیاى مادىِ امروز مطرح است. آنها میگویند ما اگر بخواهیم در پیشرفت، رعایت این مسائل عدالتى را بكنیم، آن پیشرفت به دست نخواهد آمد، بنابراین عدالت را میگذاریم بعد از آنكه پیشرفت را حاصل كردیم. آن وقت با راههاى جبرانى مثل همین بیمهها و كمكها، تا آن حدى كه بشود - كه غالباً هم نمیشود - جبران میكنیم. ما میگوئیم نه، پیشرفتِ همراه با عدالت. در ذات این پیشرفت، عدالت بایستى ملحوظ شده باشد. خوب، این الگو لازم دارد؛ بنشینید الگویش را ترسیم كنید. این، نگاه كلانى خواهد بود به آیندهى كشور. و شما چهار سال فرصت دارید؛ این چهار سال میتواند یك پایهگذارى باشد كه هر كسى هم بعد از شما آمد، این پایهگذارى شما راهنماى او باشد.
* توصیه دهم: خودتان و اهلتان را حفظ كنید
- و آخرین مطلب هم این است كه - همین طور كه عرض كردیم - عدالت صرفاً در اقتصاد نیست؛ در همهى امور بایستى انسان از خداى متعال بخواهد كه عادلانه عمل كند؛ با خودش هم انسان با عدالت رفتار كند؛ با نزدیكانتان با عدالت رفتار كنید؛ با زن و فرزندتان با عدالت رفتار كنید. گاهى بعضى از مسئولین دیدیم آنچنان غرق در كار میشوند كه یادشان میرود از وجود همسرانشان و فرزندانشان؛ و این ضایعاتى را درست میكند. یعنى اینجور نیست كه ما پاى تعارف باشد، بگوئیم: آقا ! خواهش میكنیم بیشتر شما به خودتان برسید، شما هم بگوئید نه، اشكال ندارد. اینجورى نیست. این یك تكلیفى است كه انسان بایستى همسرش، فرزندانش، خانوادهاش و كانون خانوادگى را حفاظت بكند. "قوا انفسكم و اهلیكم نارا وقودها النّاس و الحجارة "؛(7) خودتان و اهلتان را حفظ كنید. یعنى در كنار خود انسان ذكر شده. خداى متعال به پیغمبرش فرمود كه: "و لا تجعل یدك مغلولة الى عنقك و لا تبسطها كلّ البسط "؛(8) نه دستهایت را به گردن خودت غل و زنجیر كن - یعنى امساك بیش از حد. معنایش امساك بیش از حد است - نه این كار را بكن؛ و نه "تبسطها كلّ البسط "؛ بكلى بازِ باز كن. یك وقت انسان دستش را جمعِ جمع میكند، یك وقت بازِ باز؛ نه، هیچكدام از اینها نباشد. منظور این است كه در امور مادى و مالى و اقتصادى، نه مشت بسته داشته باش، نه ولخرجى داشته باش. به پیغمبرش خداى متعال اینجورى سفارش میكند. "و الّذین اذا انفقوا لم یسرفوا و لم یقتروا و كان بین ذلك قواما "(9) - آخر سورهى فرقان - یعنى میانهرو در همهى امور. انسان از افراط و تفریط باید بپرهیزد.
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: farsnews.com
