معصومه ابتكار از تحریف تاریخ و القای این مساله كه برخی از تسخیر كنندگان سفارت آمریكا از عملكرد خود پشیمان هستند ابراز تاسف كرد.
به گزارش خبرآنلاین مهم ترین بخش های گفت و گوی معصومه ابتكار با ایسنا درباره 13 آبان و تسخیر لانه جاسوسی را در ادامه بخوانید:
*
واقعه زمانی رخ داد كه هشت ماه از انقلاب گذشته بود و در واقع انقلاب عظیم سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی در كشور رخ داد ،ساختارها هنوز آشفته بود و فقط یك دولت موقت وشواری انقلاب شكل گرفته بود. دراین زمان بسیاری از ساختارهای سیاسی همچون مجلس شكل نگرفته بود، ونگارش قانون اساسی كامل نشده بود. به همان ترتیب بحث دولت، دستگاههای امنیتی و انتظامی و اطلاعاتی همگی در وضعیت آشفته ای قرار داشتند و اگرچه كار و تلاش صورت میگرفت، ولی هنوز تا استقرار یك وضعیت با ثبات و تسلط بر تمام مسایل فاصله زیادی وجود داشت.
*
بعد از انقلاب باتوجه به اینكه فضای نسبتا آزادی در دانشگاه به وجود آمد، طی آن تمام گروه ها فرصت داشتند، دیدگاههای خود را مطرح كنند، تقریبا برای همه این گروهها چه گروه دانشجویان مسلمان و چه گروه های دیگر كه فعالیت داشتند، این پرسش مطرح بود كه آسیب پذیری یك انقلاب از كجا شروع میشود؟
*
«درآن زمان دانشجویان بحث می كردند كه چه تهدیداتی فراروی جریان انقلاب قرار خواهد گرفت. همه نیز براین نكته واقف بودند، آمریكا كه منافع خود را در منطقه و ایران از دست داده است، نپذیرفته كه چنین انقلاب بزرگی منافعش را در منطقه تهدید كند، بنابراین به نوعی به دنبال راهحلی بود كه رژیم مورد نظر خود را به عرصه بازگرداند.
*
از طرفی ما در ایران تجربه تلخ 28 مرداد 1332 را پشت سر گذرانده بودیم و به چنین تجربهای اشاره میشد و اگر چه نسل ما در آن دوران حضور نداشتند، ولی پدران ما آن دوران را مورد توجه قرار میدادند، چنانچه پدر من مرحوم دكتر تقی ابتكار كه استاد دانشگاه تهران بود، شرایط سالهای 1332 و اتفاقاتی كه در آن دوران افتاده بود را تعریف كرده و گفته بود كه چطور در اثر غفلتی كه پیش آمد آمریكا توانست با یك كودتا نهضت ملی دكتر محمد مصدق كه نخست وزیر قانونی كشور بود، را از میان براداشته و كلا كشور را از مسیر توسعه ،پیشرفت و مردمسالاری به سمت 25 سال دیكتاتوری و استبداد سیاه ببرد و همه اینها مسایلی نبود كه دانشجویان به راحتی از كنار آن عبور كنند.
*
دانشجویان در مقطعی احساس میكردند كه آمریكا برنامه هایی از این دست را برای ایران خواهد داشت، به ویژه اینكه چند سال قبل از آن، در شیلی چنین برنامهای را برای حكومت آلنده پیاده كرد. بنابراین دانشجویان تكرار تاریخ، تاریخ معاصر را مقایسه میكردند و می دانستند كه چنین خطری وجود دارد، بنابراین دانشجویان مسلمان دور هم جمع شدند و براساس این شرایط به این نتیجه رسیدند كه باید یك حركت اعتراضی قوی انجام شود.
*
فضای رسانهای كه عمدتا در سطح بینالمللی وجود داشت غلبه رسانهها از سوی غرب بود. دانشجویان در این راستا می خواستند انحصاری كه علیه ایران شكل گرفته بود را بشكند و توجه مجامع بینالمللی كه متاسفانه به ملت ایران و اتفاقات رخ داده در كشورمان نگاهی نداشتند را جلب كند و بر این اساس دانشجویان تصمیم گرفتند بدون خشونت و اسلحه به شكل اعتراضی و كاملا مسالمتآمیز این اقدام را انجام دهند.»
میزان استقلال دانشجویان در واقعه 13 آبان
*
در این جریان ابتدا تمام نمایندگان دانشجویان مسلمان و انجمنهای اسلامی كه آن زمان در تحكیم وحدت نیز نماینده داشتند، از سوی 6 دانشگاه اصلی تهران شامل دانشگاه تهران، شهید بهشتی ، صنعتی شریف ، پلی تكنیك، علم و صنعت و تربیت معلم دور هم جمع شدند و موضوع را به بحث گذاشتند و كاملا مساله محرمانه تلقی می شد و به هیچ عنوان قرار نبود موضوع به بیرون انتقال پیدا كند، چرا كه امكان داشت گروههای دیگر این برنامه را خراب و یا اینكه پیشدستی كنند، كما اینكه گروه های چپ و چریكهای فدایی خلق قبل از این چنین اقدامی را انجام داده بود. چنین تصمیمی كاملا دانشجویی بود. امروز هم هرگز نمیتوان دروغ گفت و انكار كرد و گفت كه دانشجویان با امام هماهنگی نكردند و امام موافق نبود.»
امام موافق بود
*
دانشجویان معتقد بودند اگر امام(ره) مخالف این موضوع باشند، به مجرد اینكه اعلام كنند از انجا خارج میشوند ،مساله مهم این بود كه نامی كه دانشجویان برای خود انتخاب كردند (دانشجویان مسلمان پیرو خط امام) حاكی از این بود كه دانشجویان، مسلمان هستند و خط و مشی امام(ره) را قبول دارند،ضمن اینكه با سیاستهایی كه بعد از آن پیگیری كردند، به هیچ عنوان اجازه ندادند گروههای سیاسی و احزاب از این حركت بزرگ وجنبش دانشجویی به نفع خود، بهرهبرداری كنند؛ چرا كه به هر ترتیب چه گروههای چپ همچون سازمان مجاهدین خلق (منافقین) و چه احزاب در قدرت مثل حزب جمهوری اسلامی علاقه پیوستن به این جریان را داشتند، ولی دانشجویان به هیچ وجه اجازه بهرهبرداری سیاسی را به گروه های سیاسی نمیدادند؛ چرا كه معتقد بودند این حركتها جریانی است كه باید به نفع ملت انجام شود و به هیچ عنوان نباید دستخوش بازیهای سیاسی قرار بگیرد.
*
براساس شرایط، اقای موسوی خویینیها كه سابقه خوبی با دانشجویان داشتند و دانشجویان میدانستند كه ایشان ارتباط مستقیمی با مرحوم حاج احمد آقا و حضرت امام(ره) داشتند، به عنوان رابط و شخصی كه تا پایان راه همراه امین و دانشجویان بودند ،نقش تاثیرگذاری داشتند.
*
با نگاه واقعبینانه میتوان دریافت اگر برآیند این حركت كه حتما هزینههایی هم برای كشور داشته است، فقط همین ممانعت از یك كودتای احتمالی و یا فقط این باشد كه دخالتهای بیمورد و غیرقانونی آمریكا را در كشور ما مانع شده باشد، وزن این منفعت در مقابل آسیبهایی كه البته قابل تحلیل است، قابل اهمیت است.
*
باید به سمت یك تحلیل واقع بینانه از این موضوع حركت كنیم. متاسفانه گاهی اوقات با یك روند عامدانهای در جهت تحریف این تاریخ مواجه میشویم و میبینیم برای اینكه گروه های خاصی بتوانند وضعیت كنونی و وضعیت خاصی را توجیه كنند، اصل آن واقعه تاریخی و تحلیلهایی كه نسبت به آن واقع میشود، را تخریب و تحلیل میكنند، چناچه در راستای این كه گفته میشود، نباید با یك نگاه شعاری و یك سویه بااین مساله برخورد كرد عده ای این طور القا میكنند كه پس عدهای از این دانشجویان پشیمان شدنددر حالی كه در آن جمع دانشجویان و تصمیم گیران اصلی كه در آن زمان بودند به شخصه كسی را كه از حركت خود در سال 58 به این مفهوم كه آن حركت را اشتباه بداند و امروز پشیمان شود نمیشناسم ولی كسانی را میشناسم كه نسبت به اتفاقات بعد از آن واقعه نقد دارند.
