خاورمیانه روزهای توفانی در پیش دارد که به نظر نمی رسد که دولت آمریکا و ارتش آن آمادگی مقابله با آن را داشته باشند...


 
 

آنها به هیچ وجه آگاه نیستند که این توفان تا چه حد نزدیک و تا چه اندازه بی امان و شدید خواهد بود. دولت آمریکا خود را فریب می دهد که در صورت وقوع چنین توفانی توانایی کنترل آن را دارد. این توفان همچون حریقی، از عراق به افغانستان و پاکستان دامن گسترده است.

از عراق شروع کنیم. ایالات متحده توافقنامه‌ای را در مورد نیروهای خود در عراق با دولت آن کشور امضا کرده است که از اواسط سال گذشته میلادی موعد اجرای آن بود. در این قرارداد آمریکا متعهد شده است که تامین امنیت داخلی این کشور را به دولت آن بسپارد. طبق این قرارداد حضور نیروهای آمریکایی از لحاظ صوری محدود به پایگاه های آمریکایی می‌گردد و آنها تنها نقشی محدود در آموزش سربازان عراقی خواهند داشت.

بعضی از واژه های به کار گرفته شده در این قرارداد، گنگ و نامشخص است و ظاهرا در این امر تعمد داشته اند زیرا این ابهام گویی تنها راهی بوده که دو طرف بتوانند آن را امضا کنند. حتی اولین ماه‌های اجرای این قرارداد نشان می دهد که طراحان تا چه حد آن را ضعیف و ناکارآمد تنظیم کرده اند.

نیروهای عراقی از این قرارداد ممنوعیت رسمی گشت زنی مشترک با نیروهای آمریکایی را تفسیر کرده و آن را به اجرا گذاشته اند. همچنین ممنوعیت هر گونه عملیات یک طرفه آمریکایی ها را بدون این که جزییات آن برای دولت مشخص باشد به دقت به اجرا گذاشته اند و طوری شده است که نیرو های عراقی در ساعت های روز از عبور نیروهای آمریکایی همراه با ملزومات، از پست های بازرسی، ممانعت به عمل می آورند.

نیروهای آمریکایی خسته و بی طاقت شده اند. بیشتر آنها می خواهند، این بند از قرارداد که دفاع از خود را برای آنها تضمین می کند، محکم تر از آنی باشد که عراقی ها مایل به مجاز شمردن آن هستند. آنها به افزایش خشونت در عراق و ضعف نیروهای عراقی در ایجاد نظم استناد می کنند.

آیا عراق دچار خشونت های داخلی خواهد شد؟ ممکن است. اگر چه این احتمال خیلی کم‌تر از آن خواهد بود که اودییرنو و سایرین انتظارش را دارند. ولی بعد از همه پرسی و آزادی عراق چه خواهد شد؟

همه خاورمیانه تعبیرشان این است که پاسخ همه پرسی به طور قطع «نه» خواهد بود و این امر بدون شک و بلافاصله بزرگ ترین تاثیر را بر افغانستان خواهد گذاشت و مردم این کشور جنگ‌زده به این نتیجه می رسند که «عراق توانست، پس ما هم می توانیم». البته شرایط در افغانستان بسیار تفاوت دارد با آنچه در عراق می گذرد.

نگاهی بیندازیم به آنچه در انتخابات افغانستان پیش آمده است. در این کشور دولتی همواره در حال چالش با پدیده ای به نام طالبان بوده است. طالبان نشان داده اند که خیلی محکم تر و از لحاظ نظامی کارآمدتر از آن بوده است که پیش بینی می شد. ارتش آمریکا اکنون از «موفقیت» طی یک دهه صحبت می کند. سربازانی که می شنوند یک دهه طول می کشد تا بر شورشیان پیروز شوند، به روشنی از درک این موضوع درمانده اند.

آمریکا و ناتو ظاهرا می خواهند طالبان را از میان بردارند ولی سیاستمداران طراز اول افغان در مورد چگونگی کنار آمدن با طالبان صحبت می کنند. یک ناپیوستگی جدی در واقعیت ها وجود دارد ، شاید هم یک واقع بینی سیاسی. نظرسنجی ها نشان می دهند که اکثریت افغان ها می خواهند نیرو های ناتو افغانستان را ترک کنند و اکثریت رای دهندگان آمریکایی هم همین را می خواهند.

به خاطر داشته باشیم که پیش از طالبان افغانستان صحنه خشونت و جنگ های بی رحمانه بین جنگسالاران رقیب برای کنترل کشور بوده است. در واقع وقتی طالبان که از حمایت پاکستان برخوردار بود، در افغانستان به قدرت رسید، ایالات متحده آسوده خاطر شد، به این دلیل که به ادعای آن روز کاخ سفید نظم و قانونی برقرار شد ولی طالبان نشان داد که مشکل ساز است. آنها در مورد اجرای شریعت مورد نظر خویش و دوستی با القاعده ، جدی بودند. بنا بر این پس از 11 سپتامبر ، ایالات متحده با موافقت اروپای غربی و پس ازتحریم افغانستان به وسیله سازمان ملل به طالبان حمله برد و طالبان از قدرت بیرون رانده شد، البته چیزی نگذشت که آنها به صحنه مبارزه با امریکا بازگشتند.

اکنون چه پیش خواهد آمد؟ احتمالا افغان ها به دوره ناگوار و دردناک مدام جنگ های داخلی فرقه‌های جنگسالار با طالبان، که خود یکی از این فرقه‌هاست، باز خواهند گشت. شکیبایی و تحمل مردم آمریکا در مورد جنگ افغانستان به پایان خواهد رسید. گروه های داخلی و بسیاری از همسایگان افغانستان (روسیه، هند، پاکستان و...) برای تکه پاره های افغانستان به جنگ خواهند پرداخت.

صحنه سوم توفانی که گفته شد پاکستان است. پاکستان موضوع پیچیده ای است. هیچکدام از بازیگران آن به ایالات متحده اعتماد نمی کنند و همه پرسی ها نشان می دهد که مردم پاکستان فکر می کنند بزرگ ترین خطری که آنها را تهدید می کند، ایالات متحده است و اگر در این مورد رای‌گیری شود با رای قاطعی آن را تایید می کنند و دشمن سنتی آنها، هند، خیلی بعد از ایالات متحده قرار خواهد گرفت.

وقتی افغانستان در یک جنگ داخلی خرد و متلاشی شود، ارتش پاکستان درگیر حمایت از طالبان خواهد بود و نمی تواند از طالبان در افغانستان حمایت کند در حالی که در پاکستان با آنها بجنگد. درضمن پاکستانی ها دیگر نخواهند توانست با بمباران های هواپیما های بدون سرنشین در پاکستان موافقت کنند.
 
 
 
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:dayna.ir