از روزی که"وائل غنیم" جوان مصری، در صفحه فیس بوک خود ، مردم مصر را به"میدان تحریر" قاهره فرا خواند تا علیه کشته شدن جوانی در شکنجه گاههای پلیس دیکتاتور، فریاد اعتراض سر دهند 18 روز بیشتر نگذشت که خود دیکتاتور پلههای کاخ استبدادش را یکی یکی پایین آمد و به سوی سرنوشت همه دیکتاتورهای دیر فهم و کند ذهن رهسپار شد.
در همه این سه هفته ای که مردم مصر، در میدان تحریر جمع شده بودند و علیه دیکتاتوری سی ساله مبارک شعار میدادند، ما هم ،صدها هزار کیلومتر دورتر از آنها خود را در خیابانهای قاهره ، سوئز و اسکندریه احساس میکردیم .
فریاد" ارحل" آنها را به زبان فارسی میشنیدیم .از سر کار که به خانه میرفتیم،به مدد رسانهها گویی به میدان تحریر قاهره قدم گذاشته بودیم . در کنار چادرهای برپا شده در این میدان استراحت میکردیم و گاه ،مانند آنان تا نیمه شب منتظر بودیم که ببینیم"السید الرئیس" با آن صورت تکیده و نگاهی که دیگر برق قدرت نداشت ،فارغ از هیاهوی سوت و کف هواداران، چشم در چشم دوربینها بدوزد و مانند شیری که نقاب اعتماد به نفس بر چهره میزند اما از پاها میلرزد، بگوید که "میمانم" و البته خودش هم چندان به گفته هایش اطمینان نداشته باشد.
بعد به مدد همین رسانهها مردم میدان را ببینم که کفش هایشان را بر سر دست میگیرند که یعنی"انتخابی دیگربرای دیکتاتور نیست و باید برود" و چهارساعت بعد ببینم که معاون همان رئیس جمهوری که انتخاب شده بود تا از اعتراضات بکاهد از دریچه همان رسانهها بگوید که"رییس رفته است".
وقتی تحلیل گران انقلاب اسلامی ایران را در نبود این همه وسیله ارتباطی و تنها به واسطه دست به دست شدن نوارهای سخنرانی رهبری آن" انقلاب کاست" مینامند، طبیعی است که در زمانه تکنولوژی دیجیتال و عصر اینترنت هیچ انقلاب و تغییری بدون حضور عنصر رسانه امکان پذیر نباشد و این نقطه آغاز دشمنی متقابل دیکتاتوری و رسانه است .
همانکه در انقلاب مردم مصر به خوبی دیده شد. مردم مصر به دعوت اینترنتی جوانی به خیابان آمدند و با استفاده از رسانههای دیگر به این موضوع دامن زدند و در خیابان ماندند و برمطالبات خود اصرار کردند.
از آن سونیز دم و دستگاه دیکتاتور که کلید زیر ساختهای رسانه ای را در اختیار داشت در پی مقابله بر آمد و به جای اصلاح خود و جلب اعتماد ملت ، اینترنت و سیستم تلفن همراه را قطع کرد و در مقابل معترضین به تقویت مواضع رسانه ای خود پرداختند. اواسط کار بود که دستگاه دیکتاتوری فهمید که در جبهه رسانه ای شکست خورده است و از در گفتگو درآمد اما مثل همه دیکتاتورها دیر فهمیده بود .ماشین جنگی رژیم در باتلاق رسانهها از کار افتاد و عملا به سنگری برای معترضین تبدیل شده بود.
