اینکه پس از یکسال و چند ماه از فروکش کردن جریان فتنه، کروبی و موسوی باز بیانیه می دهند و از هوادارانشان این بار به بهانه حمایت از مردم مصر و تونس، می خواهند تا به خیابان ها بیایند و علاوه بر حمایت از قیام مردم های منطقه ، علیه جمهوری اسلامی شعار دهند و اعتراض کنند، شاید پس از سیر حوادث در یکسال گذشته کمی در نگاه نخست تعجب برانگیز باشد.
اما جای تعجب نیست. کروبی و موسوی به عمد می خواهند آخرین تلاش ها را جهت سرپا نگه داشتن جریان به اصطلاح سبز، انجام دهند.به عبارتی آخرین تیرهای ترکش خویش را رها سازند تا زمینه ساز دستگیری خویش را در راستای اهداف که در نظر دارند فراهم سازند. اما هدف ها یا مقاصد از این گونه فعالیت ها چیست؟
در اینجا به تحلیل اهداف احتمالی ایشان می پردازیم. در قسمت اول یعنی تلاش برای زنده نگه داشتن جریان فتنه، دور از انتظار نیست. اما در قسمت یا هدف دوم می توان هدفی پنهانی را مطرح ساخت که نیازمند دقت و تامل بیشتر است. اینکه چرا می خواهند زمینه دستگیری خود را فراهم سازند و چه هدف یا اهدافی را دنبال می کنند. آیا نمی دانستند که با فراخوانی برای راه پیمایی و شورش کاسه صبر نظام و مردم را خواهند شکست؟
مسلما میرحسین موسوی و شیخ مهدی کروبی به عواقب و تبعات این کار آگاهی داشته اند. آنان اتفاقا با آگاهی می خواهند تا شرایطی محیا شود تا زودتر دستگیر و محاکمه شوند. چرا که به زعم خود این کار مزایای متعددی نصیبشان می دارد. از یک سو تصور می کنند با دستگیری تبدیل به اسطوره و نمادی برای مبارزه می شوند و از همین رهگذر حامیان بیشتری کسب می کنند و انرژی و پتانسیلی را برای گسترده شدن و ادامه جریان محیا می کنند. و از سوی دیگر به همه نشان داده اند که از دستگیری ترسی ندارند.
اما این ظاهر قضیه است. آنچه که درپشت این رفتارها نهفته است خستگی و ناامیدی از مبارزه و اعتراض است. کروبی و موسوی در ماه های اخیر یارانشان را به سرانجامی نزدیک و پایانی خوش نوید داده بودند. این سخنان می تواند نشان گر برنامه ریزی برای حرکتی باشد که در نظر آنان به پایان مطلوب تعبیر می گردد. حال که پس از ماه ها فعالیت و مبارزه و بیانیه و آشوب محصول مشخص و مطلوبی را درو نکرده و حاصل ریزش و فرسودگی و تشتت در میان حامیان بوده است پس چاره در اقدامی است که اول از همه خود و سپس جریان اعتراض را نجات داد. پس با محیا کردن زمینه دستگیری شرایط و در صورت وقوع آن، از طرفی دیگر نیازی به مبارزه و تلاش بیهوده ندارند و از سوی دیگر از اتهام های مطرح شده علیه خود توسط طرفداران رسته اند.
اما به نظر می رسد این تصمیم نتیجه مطلوب را نصیبشان نکند. زیرا پس از حوادثی چون روز قدس،13 آبان، 16 آذر وعاشورای 88 و پس از آن حضور گسترده مردم در 9 دی و 22 بهمن همان سال روند جریانات به گونه ای رقم خورد که اکثر معترضان ریزش پیدا کنند و بیشتر گروه های معاند نظام در میدان باقی بمانند. با این شرایط در صورت دستگیر شدن هم امکان تبدیل شدن به اسطوره و یا نمادی برای مبارزه وجود ندارد این مدعا را رفتارها و گفتارها و اهداف متناقض و نامشخص ایشان تقویت می کند. از طرفی شعار پایبندی به قانون و پیروی و تکیه برخط امام را سر می دهند و از سوی دیگر با براندازان و معاندان نظام همراه می گردند. بر ملیت و ناسیونالیسم پافشاری می کنند و سیاست های جمهوری اسلامی، در حمایت از جریان های مقاومت و ملت های مبارزی چون لبنان و فلسطین را محکوم می کنند و شعار نه غزه نه لبنان را به زبان می آورند. در عین حال دعوت به حضور برای حمایت از جنبش ملت های مصر و تونس می کنند. این رفتار ها و اعمال متناقض صلاحیت و شرایط اسطوره شدن را سلب می کند.
نه کروبی و نه موسوی هیچ کدام قابلیت تبدیل شدن به قهرمان را ندارند. هواداران و حامیان آن ها چه در داخل و چه در خارج نیز به این موضوع آگاهی و اذعان دارند. اما حمایت ها برای اینست که افراد دیگری که عهده دار ماجرا شوند، وجود ندارند و مصداق همان ضرب المثل معروف که لنگه کفش در بیابان غنیمت است، در این جا رخ داده است.
در فرصتی دیگر به تاثیر این گونه رفتارها و نتایج آن با توجه به مناسبات بین جریان های سیاسی رسمی و غیر رسمی بررسی پرداخته خواهد شد.
اما جای تعجب نیست. کروبی و موسوی به عمد می خواهند آخرین تلاش ها را جهت سرپا نگه داشتن جریان به اصطلاح سبز، انجام دهند.به عبارتی آخرین تیرهای ترکش خویش را رها سازند تا زمینه ساز دستگیری خویش را در راستای اهداف که در نظر دارند فراهم سازند. اما هدف ها یا مقاصد از این گونه فعالیت ها چیست؟
در اینجا به تحلیل اهداف احتمالی ایشان می پردازیم. در قسمت اول یعنی تلاش برای زنده نگه داشتن جریان فتنه، دور از انتظار نیست. اما در قسمت یا هدف دوم می توان هدفی پنهانی را مطرح ساخت که نیازمند دقت و تامل بیشتر است. اینکه چرا می خواهند زمینه دستگیری خود را فراهم سازند و چه هدف یا اهدافی را دنبال می کنند. آیا نمی دانستند که با فراخوانی برای راه پیمایی و شورش کاسه صبر نظام و مردم را خواهند شکست؟
مسلما میرحسین موسوی و شیخ مهدی کروبی به عواقب و تبعات این کار آگاهی داشته اند. آنان اتفاقا با آگاهی می خواهند تا شرایطی محیا شود تا زودتر دستگیر و محاکمه شوند. چرا که به زعم خود این کار مزایای متعددی نصیبشان می دارد. از یک سو تصور می کنند با دستگیری تبدیل به اسطوره و نمادی برای مبارزه می شوند و از همین رهگذر حامیان بیشتری کسب می کنند و انرژی و پتانسیلی را برای گسترده شدن و ادامه جریان محیا می کنند. و از سوی دیگر به همه نشان داده اند که از دستگیری ترسی ندارند.
اما این ظاهر قضیه است. آنچه که درپشت این رفتارها نهفته است خستگی و ناامیدی از مبارزه و اعتراض است. کروبی و موسوی در ماه های اخیر یارانشان را به سرانجامی نزدیک و پایانی خوش نوید داده بودند. این سخنان می تواند نشان گر برنامه ریزی برای حرکتی باشد که در نظر آنان به پایان مطلوب تعبیر می گردد. حال که پس از ماه ها فعالیت و مبارزه و بیانیه و آشوب محصول مشخص و مطلوبی را درو نکرده و حاصل ریزش و فرسودگی و تشتت در میان حامیان بوده است پس چاره در اقدامی است که اول از همه خود و سپس جریان اعتراض را نجات داد. پس با محیا کردن زمینه دستگیری شرایط و در صورت وقوع آن، از طرفی دیگر نیازی به مبارزه و تلاش بیهوده ندارند و از سوی دیگر از اتهام های مطرح شده علیه خود توسط طرفداران رسته اند.
اما به نظر می رسد این تصمیم نتیجه مطلوب را نصیبشان نکند. زیرا پس از حوادثی چون روز قدس،13 آبان، 16 آذر وعاشورای 88 و پس از آن حضور گسترده مردم در 9 دی و 22 بهمن همان سال روند جریانات به گونه ای رقم خورد که اکثر معترضان ریزش پیدا کنند و بیشتر گروه های معاند نظام در میدان باقی بمانند. با این شرایط در صورت دستگیر شدن هم امکان تبدیل شدن به اسطوره و یا نمادی برای مبارزه وجود ندارد این مدعا را رفتارها و گفتارها و اهداف متناقض و نامشخص ایشان تقویت می کند. از طرفی شعار پایبندی به قانون و پیروی و تکیه برخط امام را سر می دهند و از سوی دیگر با براندازان و معاندان نظام همراه می گردند. بر ملیت و ناسیونالیسم پافشاری می کنند و سیاست های جمهوری اسلامی، در حمایت از جریان های مقاومت و ملت های مبارزی چون لبنان و فلسطین را محکوم می کنند و شعار نه غزه نه لبنان را به زبان می آورند. در عین حال دعوت به حضور برای حمایت از جنبش ملت های مصر و تونس می کنند. این رفتار ها و اعمال متناقض صلاحیت و شرایط اسطوره شدن را سلب می کند.
نه کروبی و نه موسوی هیچ کدام قابلیت تبدیل شدن به قهرمان را ندارند. هواداران و حامیان آن ها چه در داخل و چه در خارج نیز به این موضوع آگاهی و اذعان دارند. اما حمایت ها برای اینست که افراد دیگری که عهده دار ماجرا شوند، وجود ندارند و مصداق همان ضرب المثل معروف که لنگه کفش در بیابان غنیمت است، در این جا رخ داده است.
در فرصتی دیگر به تاثیر این گونه رفتارها و نتایج آن با توجه به مناسبات بین جریان های سیاسی رسمی و غیر رسمی بررسی پرداخته خواهد شد.
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:dayna.ir
