تابناک:انتشار این خبر اما به گونه ای صورت گرفت که برخی سوء تفاهمات در اذهان عمومی ایجاد شد. انتشار اخباری از این دست در رسانه ها همچون مواردی از جمله کودک آزاری و رها کردن بیماران در بیابان و... حاشیه ها و نکات قابل توجهی را همراه با خود دارد که به آن پرداخته نشده است.
گذشته از اقدام مثبت و قابل تقدیری که این فرد مضروب در راستای امر به معروف و نهی از منکر انجام داده، پیامدهای حاصل از انتشار، امر مهمی است که کمتر مورد توجه مسئولان و اصحاب رسانه قرار می گیرد به خصوص رسانه ها که در انتقال این خبر و موارد مشابه نتوانستند کارکرد خود را به خوبی به انجام برسانند.
در همین زمینه، دكتر رضا غنی‌لو، عضو هیأت علمی دانشگاه و كارشناس رسمی دادگستری در یادداشتی، به این موضوع پرداخته و آن را تحلیل کرده است:
شهروندی مسئول با دیدن یك وضعیت اورژانس اجتماعی به یاری دخترانی می‌شتابد و یكی از پسران متعرض با حالتی غیرطبیعی و شاید هم جسارت ناشی از ترس، فرد مداخله‌گر را از ناحیه چشم مصدوم كرده و بلافاصله هم متواری می‌شوند. هر چند در كوتاه مدت دختران شناسایی و از آن طریق مجرمین با تلاش همه جانبه پلیس دستگیر می شوند، این خبر و تصاویر منتشره از روحانی زخمی به صدر اخبار داخلی كشور تبدیل می‌شود و افراد ذی نفوذ و مجامع زیادی با ناهی از منكر جانباز احساس همدردی و از مسئولین امر تقاضای رسیدگی سریع‌تر به موضوع و مسائل مشابه می‌نمایند.
از سوی دیگر در نخستین بررسی‌ها مشخص می‌شود دختران و پسران مسبب قضیه محصول خانواده‌های آشفته و در وضعیت پیش آمده به دلیل رفتارهای ناهنجار به طور مشترك متهم هستند. این كل ماجراست كه با صدور حكم توسط مقامات قضایی ذی صلاح پایان خواهد پذیرفت.
اما اینجا جای پاسخ چند پرسش خالی است:
1 ـ آیا این واقعه تنها مورد از ده‌ها درگیری خیابانی در كل كشور در روزهای اخیر است كه به آن توجه می‌شود؟
2 ـ آیا رسانه‌ای شدن و بازتاب گسترده این حادثه، باعث هشیاری و واكنش مناسب مردم و مسئولین خواهد شد؟ و یا احساس امنیت خانواده كه پایه هر فعالیتی است را مخدوش خواهد کرد؟
گفته می‌شود، انسان امروز و نهادهای وابسته به آن در عصر انفجار اطلاعات و ارتباطات در اتاق شیشه‌ای زندگی می‌كنند كه همه اعمال آنها در معرض پایش و قضاوت افكار عمومی قرار دارد. این جملات در نگاه اول بسیار جذاب و امیدواركننده هستند و نشان از ارتقای وضعیت جوامع امروز نسبت به دیروز را دارند، ولی در واقع ثمره عملی آن در دنیای امروز چه بوده است؟ بشر دوران مدرنیته و پست مدرن نسبت به همنوعان دیروز خود به رغم گسترش وسایل ارتباطی احساس امنیت كمتری را تجربه می‌نماید، چرا كه فناوری‌های نوین اطلاع‌رسانی توانسته‌اند اخبار دارای ارزش خبری و كنجكاوی بر‌انگیزاننده را هر چند نادر و استثنایی به بزرگترین دغدغه‌اش تبدیل نمایند تا چنان القا شود كه گویا در هر لحظه و هر كوی و برزن به انسان‌های صالح حمله و او را از هستی ساقط می‌نمایند.
روانشناسان همواره می‌گویند كه ناآگاهی یا بی تفاوتی شدید، یك نقص در رفتار اجتماعی است، ولی ترس و وحشت از پیشامدها یك بیماری تلقی می‌شود. ما باید یاد بگیریم كه با مسائل منطقی برخورد نماییم و نه افراطی و تفریطی؛ یعنی این طور نباشد كه هر وقت رسانه‌ها به فراخور حوادث و از نظر عاطفی فتیله خبری را بالا كشیدند حساس شده و با طلوع رویداد جدیدتر حادثه قبلی را به فراموشی بسپاریم. بهترین راهکار در این گونه حوادث، بررسی علت و معلولی و سپس مشخص كردن سهم كوتاهی‌ها و تقصیر هر كدام از طرفین یا نهادهای مسئول در پی اطلاع كامل از تمام ابعاد یك حادثه است.
نكته‌ای كه متأسفانه عموم ما حوصله آن را نداریم و به محض شنیدن خبری كلی شروع به قضاوت و اظهارنظر درباره‌اش کرده و سیل اتهامات را به سوی یكدیگر روانه می‌نماییم با این روش هیچ گاه به آموزش همگانی و آگاه‌سازی صحیح افكار عمومی كه موتور محركه توده‌هاست، نخواهیم رسید و تنها ترس اجتماعی و احساس ناامنی را به مردم هدیه خواهیم كرد.
مؤلفه‌هایی كه در صورت پذیرش مانند سمی مهلك برای گسترش فرهنگ امر به معروف و نهی از منكر عمل خواهند كرد، چرا كه ما وقایع را به جای این‌كه درست ببینیم یا بزرگ نمایی غیرصحیح كرده‌ایم و یا چون رسانه‌ای نشده و در اتاق شیشه‌ای قرار نگرفته‌اند به هیچ عنوان ندیده‌ایم.
در این حادثه هم مجموعه پیام‌های استنتاجی از اخبار و تصاویر مخابره شده ما را به این برداشت‌ها می‌رساند:
1 ـ وضعیت خیابان‌ها برای رفت و آمد نوامیس خیلی خطرناك شده است.
2 ـ در صورت تذكر و یا استمداد به افراد مورد تعرض و مصدوم، جان خود را از دست خواهید داد.
براستی خروجی این پیام‌ها چیست؟ یعنی كسی از خانه بیرون نرود و یا اگر رفت فقط فكر سلامتش باشد!
این در حالی است كه دو دختر در بروز این ماجرا به علت آشفتگی‌های هنجاری از مقصرین هستند. به طور قطع، روزانه ده‌ها دزد و قاتل و مفسد با آگاهی و كمك همین مردم به پلیس و دیگر مجاری مربوطه دستگیر و تحویل قانون می‌شوند كه نسبت این ارقام به هم از یك در هزار هم بیشتر است؛ یعنی این‌كه هزاران كار خوب را تعطیل كنیم كه شاید یك اتفاق بد نیفتد.
گذشته از اقدام مثبت و قابل تقدیری که این فرد مضروب در راستای امر به معروف و نهی از منکر انجام داده، پیامدهای حاصل از انتشار، امر مهمی است که کمتر مورد توجه مسئولان و اصحاب رسانه قرار می گیرد به خصوص رسانه ها که در انتقال این خبر و موارد مشابه نتوانستند کارکرد خود را به خوبی به انجام برسانند.
در همین زمینه، دكتر رضا غنی‌لو، عضو هیأت علمی دانشگاه و كارشناس رسمی دادگستری در یادداشتی، به این موضوع پرداخته و آن را تحلیل کرده است:
شهروندی مسئول با دیدن یك وضعیت اورژانس اجتماعی به یاری دخترانی می‌شتابد و یكی از پسران متعرض با حالتی غیرطبیعی و شاید هم جسارت ناشی از ترس، فرد مداخله‌گر را از ناحیه چشم مصدوم كرده و بلافاصله هم متواری می‌شوند. هر چند در كوتاه مدت دختران شناسایی و از آن طریق مجرمین با تلاش همه جانبه پلیس دستگیر می شوند، این خبر و تصاویر منتشره از روحانی زخمی به صدر اخبار داخلی كشور تبدیل می‌شود و افراد ذی نفوذ و مجامع زیادی با ناهی از منكر جانباز احساس همدردی و از مسئولین امر تقاضای رسیدگی سریع‌تر به موضوع و مسائل مشابه می‌نمایند.
از سوی دیگر در نخستین بررسی‌ها مشخص می‌شود دختران و پسران مسبب قضیه محصول خانواده‌های آشفته و در وضعیت پیش آمده به دلیل رفتارهای ناهنجار به طور مشترك متهم هستند. این كل ماجراست كه با صدور حكم توسط مقامات قضایی ذی صلاح پایان خواهد پذیرفت.
اما اینجا جای پاسخ چند پرسش خالی است:
1 ـ آیا این واقعه تنها مورد از ده‌ها درگیری خیابانی در كل كشور در روزهای اخیر است كه به آن توجه می‌شود؟
2 ـ آیا رسانه‌ای شدن و بازتاب گسترده این حادثه، باعث هشیاری و واكنش مناسب مردم و مسئولین خواهد شد؟ و یا احساس امنیت خانواده كه پایه هر فعالیتی است را مخدوش خواهد کرد؟
گفته می‌شود، انسان امروز و نهادهای وابسته به آن در عصر انفجار اطلاعات و ارتباطات در اتاق شیشه‌ای زندگی می‌كنند كه همه اعمال آنها در معرض پایش و قضاوت افكار عمومی قرار دارد. این جملات در نگاه اول بسیار جذاب و امیدواركننده هستند و نشان از ارتقای وضعیت جوامع امروز نسبت به دیروز را دارند، ولی در واقع ثمره عملی آن در دنیای امروز چه بوده است؟ بشر دوران مدرنیته و پست مدرن نسبت به همنوعان دیروز خود به رغم گسترش وسایل ارتباطی احساس امنیت كمتری را تجربه می‌نماید، چرا كه فناوری‌های نوین اطلاع‌رسانی توانسته‌اند اخبار دارای ارزش خبری و كنجكاوی بر‌انگیزاننده را هر چند نادر و استثنایی به بزرگترین دغدغه‌اش تبدیل نمایند تا چنان القا شود كه گویا در هر لحظه و هر كوی و برزن به انسان‌های صالح حمله و او را از هستی ساقط می‌نمایند.
روانشناسان همواره می‌گویند كه ناآگاهی یا بی تفاوتی شدید، یك نقص در رفتار اجتماعی است، ولی ترس و وحشت از پیشامدها یك بیماری تلقی می‌شود. ما باید یاد بگیریم كه با مسائل منطقی برخورد نماییم و نه افراطی و تفریطی؛ یعنی این طور نباشد كه هر وقت رسانه‌ها به فراخور حوادث و از نظر عاطفی فتیله خبری را بالا كشیدند حساس شده و با طلوع رویداد جدیدتر حادثه قبلی را به فراموشی بسپاریم. بهترین راهکار در این گونه حوادث، بررسی علت و معلولی و سپس مشخص كردن سهم كوتاهی‌ها و تقصیر هر كدام از طرفین یا نهادهای مسئول در پی اطلاع كامل از تمام ابعاد یك حادثه است.
نكته‌ای كه متأسفانه عموم ما حوصله آن را نداریم و به محض شنیدن خبری كلی شروع به قضاوت و اظهارنظر درباره‌اش کرده و سیل اتهامات را به سوی یكدیگر روانه می‌نماییم با این روش هیچ گاه به آموزش همگانی و آگاه‌سازی صحیح افكار عمومی كه موتور محركه توده‌هاست، نخواهیم رسید و تنها ترس اجتماعی و احساس ناامنی را به مردم هدیه خواهیم كرد.
مؤلفه‌هایی كه در صورت پذیرش مانند سمی مهلك برای گسترش فرهنگ امر به معروف و نهی از منكر عمل خواهند كرد، چرا كه ما وقایع را به جای این‌كه درست ببینیم یا بزرگ نمایی غیرصحیح كرده‌ایم و یا چون رسانه‌ای نشده و در اتاق شیشه‌ای قرار نگرفته‌اند به هیچ عنوان ندیده‌ایم.
در این حادثه هم مجموعه پیام‌های استنتاجی از اخبار و تصاویر مخابره شده ما را به این برداشت‌ها می‌رساند:
1 ـ وضعیت خیابان‌ها برای رفت و آمد نوامیس خیلی خطرناك شده است.
2 ـ در صورت تذكر و یا استمداد به افراد مورد تعرض و مصدوم، جان خود را از دست خواهید داد.
براستی خروجی این پیام‌ها چیست؟ یعنی كسی از خانه بیرون نرود و یا اگر رفت فقط فكر سلامتش باشد!
این در حالی است كه دو دختر در بروز این ماجرا به علت آشفتگی‌های هنجاری از مقصرین هستند. به طور قطع، روزانه ده‌ها دزد و قاتل و مفسد با آگاهی و كمك همین مردم به پلیس و دیگر مجاری مربوطه دستگیر و تحویل قانون می‌شوند كه نسبت این ارقام به هم از یك در هزار هم بیشتر است؛ یعنی این‌كه هزاران كار خوب را تعطیل كنیم كه شاید یك اتفاق بد نیفتد.
گردآوری:گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:tabnak.ir
مطالب داغ اجتماعی:
راه بندان در یزد به خاطر رقص دختران در خیابان / پلیس 110 نرسید
کمپین یک میلیون ریش در فیس بوک !
اقرار به تجاوز مجری صدای آمریکا به مجری دیگر+عکس
پاسخ جالب امام به یك مرجع كه گفت: این سریال، من پیرمرد را تحریك می كند!
خرید و فروش محصول جنسی در تهران+ عکس
