تابناک: 1 ـ حوالی سالهای 1347 یا 48 بود من كلاس پنجم و عبدالرحمن (۱) برادرم كلاس اول دبستان بود. منزلمان در انتهای شهر بود و در پشت خانه ما نرسیده به زمین های كشاورزی، تعدادی قنات بود. یك روز ظهر كه از مدرسه برگشتم مادرم سراغ عبدالرحمن را گرفت، گفتم ما با هم از مدرسه نیامده ایم شاید او منزل پدر بزرگ رفته باشد.
تا حوالی غروب خبری از او نشد مادرم نگران گفت برو سری به منزل فامیل بزن از او خبری بگیر. بعد از من چند جوان در حالی كه عبدالرحمن را بغل كرده بودند به خانه ما مراجعه می كنند و می گویند ما از كنار قنات ها رد می شدیم كه صدای گریه ی بچه ای را شنیدیم؛ نگاه كردیم متوجه شدیم عبدالرحمن است و او را از داخل قنات نجات دادیم.
2 ـ در اوایل سال 1365 من فرمانده گردان بودم و در منطقه فكه عملیات شده بود. همینطور كه مشغول هدایت نیروها بودم متوجه شدم یك نفر در میدان مین بین نیروهای خودی و عراقی ها گیر افتاده است.
به هركس می گفتم بخاطر شدت آتش دشمن نمی رفت او را بیاورد. تصمیم گرفتم كه خودم او را نجات دهم لذا به طرفش رفته و هر طوری بود او را از میدان مین خارج كردم.
3 ـ سال 1384 فرمانده سپاه زنجان بودم یك روز از دژبانی تماس گرفتند و گفتند یك نفر با شما كار دارد. گفتم كیه؟ پیغام داده بود همان كسی كه از میدان مین نجاتش دادی!
برایم جالب بود كسی را كه نمی شناختم وحالا پس از سالها پیدا شده، گفتم بیاید. وقتی آمد خودش را معرفی كرد و گفت: من برادر همان كسی هستم كه آن سالهای دور برادرت عبدالرحمن را از داخل قنات نجات داده بود. و شما هم مرا از میدان مین!!
