تابناک:«فشار قبر» نامی است که برخی استفاده کنندگان پرشمار مترو روی آن گذاشته‌اند؛ نامی که کنایه و شوخی‌های بسیاری در آن نهفته است؛ اما اگر توفیق تجربه آن را داشته باشید، خواهید دید که بی‌شباهت به واقعیت هم نیست؛ واقعیت تلخی که در داد و دعواهای مسافران خودش را نشان می‌دهد، ولی گویا از دید مسئولان مغفول مانده است.
بر پایه آمار، روزانه بیش از دو میلیون نفر از این وسیله مدرن حمل و نقل در پایتخت استفاده می‌کنند، ولی بیشتر چنان شرایط نا‌مطلوب و بغرنجی دارند که اگر ناچار نباشند، بی‌گمان در استفاده از مترو تجدید نظر خواهند کرد.
به عبارت دیگر، با سیل جمعیتی روبه‌رو هستیم که به رغم مشکلات موجود در مترو، دلیل استقبالشان چه بسا این باشد که می‌دانند در سطح شهر هم شرایط بهتری نصیبشان نخواهد شد و چه بسا گریزی نداشته باشند، جز استفاده از آن؛ مترویی که با زحمت زیادی ساخته شده و در حال توسعه است، ولی ویژگی خارق‌العاده‌ای ندارد که آن را از متروی دیگر کشور‌ها متمایز کند، الا جمعیتی که جابجا می‌کند.
به عبارت دیگر، با سیل جمعیتی روبه‌رو هستیم که به رغم مشکلات موجود در مترو، دلیل استقبالشان چه بسا این باشد که می‌دانند در سطح شهر هم شرایط بهتری نصیبشان نخواهد شد و چه بسا گریزی نداشته باشند، جز استفاده از آن؛ مترویی که با زحمت زیادی ساخته شده و در حال توسعه است، ولی ویژگی خارق‌العاده‌ای ندارد که آن را از متروی دیگر کشور‌ها متمایز کند، الا جمعیتی که جابجا می‌کند.
مترویی ساده و بی‌آلایش که هم کوچک است و هم محدود و طبیعتا توانایی خدمت دادن به این جمعیت را ندارد و در ساعات اوج ترافیک، عملا به اندازه‌ای از فشردگی می‌رسد که هیچ روزنه و مفری برای سوار و پیاده شدن در واگن‌های آن موجود نیست. این را می‌شود از جمعیت مسافرانی فهمید که با آمدن و رفتن قطار‌ها، همچنان در ایستگاه منتظر می‌مانند تا بلکه یک جای خالی نصیبشان شود. مسافرانی که می‌دانند در این ساعات، عبور از عرض خیابان با پای پیاده هم دچار ترافیکی است که گویا هرگز تمامی ندارد و همین دلیل هم کافی است که مترو را ترجیح دهند.
اما مسئولان چه می‌کنند؟
شهرداری می‌گوید یارانه بلیت مترو پرداخت نشده و وزارت کشور مدتی بعد می‌گوید که فلان مقدار به مترو کمک کرده، نمایندگان برای مترو سهمی در فلان صندوق در نظر می‌گیرند و باز یکی می‌گوید که نیاز به یک امضا داریم تا واگن اضافه کنیم و طرف مقابل هم می‌گوید، اگر من بودم، ال می‌کردم و بل می‌کردم و قصه ادامه پیدا می‌کند؛ اما مشکل پا برجا می‌ماند.
کشمکشی که حتی به مجلس شورای اسلامی هم رسید و در قالب دستور پرداخت از فلان منبع به مترو، شکل قانونی هم پیدا کرد اما نه تنها دردی از مردم دوا نشد، بلکه کار را به قانون شکنی هم رساند و متأسفانه با سکوت ناظران قانون روبه‌رو شد؛ آن هم در شرایطی که شمار نمایندگان شهر تهران در مجلس شورای اسلامی، بیش از 10 درصد کرسی‌های مجلس را در اختیار دارند و چه بسا اگر برخی نمایندگان شهر کرج (که در خط ۵ مترو با تهران اشتراک دارند) و حتی برخی از دیگر نمایندگان را هم در این امر مشارکت دهیم، با نتیجه‌ای دلسرد کننده روبه‌رو خواهیم شد.
این در حالی است که در چند مدت گذشته، برخی از نمایندگان، پیگیری طرح سؤالی را در دستور کار قرار داده‌اند که یکی از مباحث مطرح در آن، به عدم پرداخت سهم مترو از صندوق ذخیره ارزی اختصاص داده شده است و چه بسا که بگویند ما تلاش کردیم به مترو کمک کنیم اما نشد - نگذاشتند - می‌شود و شاید هم هدفشان از این طرح این پرسش چیز دیگری باشد.
هم‌اکنون از یک سو به انتخابات مجلس نزدیک می‌شویم و از سوی دیگر، پایان سال و بازار خریدهای نوروزی را در پیش داریم و طبیعتا، بار سنگین جابجایی مردم در همه جا روزافزون خواهد بود. شاید بد نباشد که از کاندیداهای پرشمار تهران بخواهیم که اگر در مجلس بوده‌اند، دستاوردشان برای این شهر زیرزمینی را بیان کنند و اگر متقاضی ورود به هرم بهارستان هستند، از راهکاری بگویند که می‌توان به کمک آن، دست کم واگن‌هایی را به ناوگان مترو افزود که خریداری شده‌اند، ولی در گمرک خاک می‌خورند و فرسوده می‌شوند.
باور کنید که مردمان این شهر هم حق دارند که نماینده‌ای در خانه ملت داشته باشند!
گردآوری:گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:tabnak.ir
