همسر شما شبیه کدام میوه است؟!

این بار هم محمود شهریاری زحمت زنده كردن این بحث را كشید؛ زحمتی كه او در این چند سال اصرار عجیبی بر تقبل آن داشته است! محمود شهریاری در ویژه برنامه عید مبعث شبكه تهران از مهمان برنامه پرسید: «همسر شما شبیه چه میوه ای است؟!»

پرسیدن این سوال موجب شد تا امیرجعفری كه مهمان برنامه بود به مجری اعتراض كند و رسانه ها نیز به انتقاد از این موضوع بپردازند. دامنه دار شدن این اعتراضات سبب شد تا سعید مقیسه مدیر جدید شبكه تهران به خبرنگار یك خبرگزاری بگوید: «اولاً در هر برنامه‌ای ممکن است اتفاقات ناخوشایندی بیفتد و شبکه لزوماً از همه اتفاقاتی که در برنامه افتاده است، دفاع نمی‌کند. از جمله نکته‌ای که شما گفتید و واقعاً قابل دفاع نیست. اشتباهاتی که برخی مواقع در برنامه‌های زنده می‌افتد، رایج است. ما سعی می‌کنیم عوامل با تمرین و توجه بیشتر از این اشتباهات ناآگاهانه جلوگیری کنند و کمتر دچار این اشتباهات شویم.»

اگرچه همین كه یكی از مدیران صدا و سیما اشتباه زیرمجموعه خود را پذیرفته است جای تقدیر دارد اما به نظر می رسد وقتی این اشتباهات به تكرار می افتند، حتی اگر پذیرش اشتباه هم تكرار شود، مشكلی حل نخواهد شد.

آیا واقعاً اشتباهاتی از این دست كم اتفاق افتاده است؟ و آیا این اشتباهات با «تمرین و توجه بیشتر عوامل» مرتفع خواهد شد؟ و اصلا آیا اطلاق صفت «ناآگاهانه» به این دست اتفاقات كاری درست است؟ و آیا برای نمونه آیا این دست تمهیدات توانسته در مورد همین مجری فوق الذكر نتیجه بدهد؟

نیمه شعبان سال گذشته نیز چنین اتفاقی در همین شبكه تلویزیونی روی داد و مجموعه 6 نفری مجریان تلویزیون با صحنه گردانی همین مجری به انواع حركات سخیف و دون شان رسانه ملی پرداختند كه آن هم با همین دست توجیهات به فراموشی سپرده شد. حال آنكه همان موقع هم این مجری كارنامه پری در این زمینه داشت. در این مواقع معمولا حذف چند ماهه مجری از آنتن شبكه و یا تبعید او به شبكه های استانی یا جام جم راه حلی است كه به ذهن مدیران می رسد. البته همان مجری باز هم از همان دست اشتباهات «ناآگاهانه» را تكرار می كند و باز روز از نو و روزی از نو!

اگر لیستی از مجریانی كه توسط خود رسانه ملی چهره شده اما در نهایت به اعمال  و گفتار ضد ارزشی روی آورده اند، تهیه شود خواهیم دید كه مشكل به چرخه نادرست گزینش و ترقی مجری ها در صدا و سیما بر می گردد. به نظر می رسد رسانه ملی برای هرچه كمتر كردن این اتفاقات چاره ای ندارد جز اینكه مشكل را از سرچشمه حل كند. توجه به مبانی اعتقادی مجریان می تواند گامی در این مسیر باشد. تا وقتی خوش سر و زبان بودن، برخورداری از زیبایی ظاهری،توانایی یكی به دو كردن با مهمانان و قابلیت هایی از این دست عامل انتخاب و ترقی مجریان تلویزیونی است نمی توان امیدی به حل ریشه ای مشكلات داشت.
اگر رسانه ملی خود اقدام به گزینش و تربیت مجری كند و دانشكده صدا و سیما در این زمینه ورود داشته باشد می توان امیدوار بود كه این اشتباهات «ناآگاهانه» كه «در برنامه‌های زنده رایج است» كمتر اتفاق بیفتد.