فرشید یزدانی در گفتگو با ایسنا، ضمن بیان این مطلب، افزود: 45 درصد آزاردهندگان پدر، 20 درصد مادر، 14 درصد نامادری، 20 درصد ناپدری و مابقی همسایه‌های این كودكان بوده‌اند.
خانواده كودكان آزاردیده با آسیب‌هایی چون اعتیاد، طلاق، فقر، بیماری، طرد شدن از طرف اقوام و اجتماع روبه‌رو بودند.
به گفته وی، آمارها حاكی است كه بیشتر آزارها در خانواده و از سوی والدین بخصوص پدر آنها صورت گرفته است كه این امر خود موجب تضعیف اعتماد به نفس، به وجود نیامدن مهارت‌های اصلی فكر كردن و فقدان رشد اجتماعی در كودكان می‌شود.
مدیرعامل انجمن حمایت از حقوق كودكان، با اشاره به این كه اغلب خانواده‌های این كودكان با مساله اعتیاد، طلاق، اختلاف شدید خانوادگی، فقر، فوت یكی از والدین كودكان و یا معلولیت و بیماری آنها روبه‌رو هستند، اظهار كرد: كیفیت روابط درونی و میزان استحكام خانواده این كودكان، متزلزل و آنها از خانواده‌های شلوغ و طرد شده از طرف اقوام و اجتماع بوده‌اند. 60 درصد آزاردیدگان دختر و 40 درصد بقیه پسر بودند.
مدیرعامل انجمن حمایت از حقوق كودكان، درباره اقدامات مددكاری انجمن در جهت حمایت از حقوق كودكان و كاهش، كنترل و پیشگیری از كودك‌آزاری خاطرنشان كرد: تشكیل پرونده و اطلاعات برای واحد حقوقی و مشاوران انجمن و ترتیب دادن 60 جلسه مشاوره از سوی مشاوران و روان‌شناسان انجمن از جمله كارهای صورت گرفته طی 6 ماه اخیر بوده است، به طوری كه در این مدت، 10 مورد بازدید از منزل به منظور شناسایی بهتر مشكلات و 32 مورد مساعدت حقوقی در ابعاد خانوادگی، اجتماعی و غیره به واحد مددكاری ارجاع داده شده است.
وی ادامه داد: برای حل برخی مشكلات این كودكان از دیگر سازمان‌های دولتی و غیردولتی نیز كمك گرفته شده است.
به گزارش ایسنا، گزارش سالانه واحد مددكاری انجمن حمایت از حقوق كودكان حاكی است، در یك سال اخیر حدود 200 مورد كودك‌آزاری به مددكاری انجمن ارجاع شده كه تك‌تك این موارد نشان‌دهنده خشونت، بی‌مهری و مورد غفلت قرار گرفتن كودكان است.
براساس این گزارش، حدود 48 درصد این كودكان مورد آزار بدنی، 49 درصد آزار عاطفی، 13 درصد آزار جنسی، 20 درصد بهره‌كشی اقتصادی و 12 درصد مورد آزار آموزشی قرار گرفته‌اند. هرچند در برخی موارد نیز دو یا چند مورد كودك‌آزاری توامان صورت گرفته است.
براساس همین گزارش، با این كه كودك‌آزاری بخصوص از نوع جنسی و بدنی آن، از لحاظ قانونی جرم محسوب می‌شود، اما عملا این مسائل با وجود تاییدیه پزشكی قانونی و قابل رویت بودن، همچنان رخ می‌دهد.
بررسی وضعیت خانوادگی كودكان ارجاع داده شده در سال گذشته به واحد مددكاری انجمن حمایت از حقوق كودكان نشان می‌دهد، در خانواده 30 درصد كودكان، تجربه اعتیاد و مصرف مواد مخدر وجود دارد. همچنین در خانواده 40 درصد آنها اختلافات شدید خانوادگی، 40 درصد فقر، 31 درصد تجربه طلاق و جدایی و 9 درصد فوت والدین و در برخی موارد چندین عامل مشترك، مشاهده می‌شود.
باید افزود: علاوه بر متغیرهای فقر، اختلافات شدید والدین، طلاق و فوت، وجود عواملی چون جمعیت زیاد، استرس‌های خاص چون بیماری‌های روانی، اخلاقی و غیره در خانواده این كودكان نشان‌دهنده ساختار نابهنجار خانواده‌های این كودكان بوده است.
میانگین سنی كودكان آزاردیده 10 تا 12 سال
طبق آمار سال گذشته، میانگین سنی كودكان آزاردیده، 10 تا 12 سال و توزیع جنسیتی آنها تقریبا مساوی بوده است، به طوری كه 48 درصد پسران و 52 درصد دختران مورد آزار قرار گرفته‌اند.
مددكاری انجمن حمایت از حقوق كودكان، برای بررسی و پیگیری این موارد اقداماتی را انجام داده است، به طوری كه تقریبا 80 مورد در دفتر انجمن بررسی وضعیت شده‌اند و بنا به ارزیابی و ضرورت تشخیص و مشاوره مددكاری از متخصصان برای مشاوره، روان‌شناسی، روانپزشكی، وكلا و غیره استفاده شده است.
بر پایه گزارش مددكاری انجمن حمایت از حقوق كودكان، از آنجا كه اكثر كودكان مورد آزار نیاز به مساعدت‌های حقوقی دارند، در زمینه حضانت، بدسرپرستی و بی‌سرپرستی، آزار جنسی، بدنی و غیره، تقریبا 40 مورد از موارد كودك‌آزاری با بررسی تمامی ابعاد و جوانب خانوادگی و اجتماعی و غیره توسط مددكار به واحد حقوقی ارجاع شده است.
بر پایه این گزارش و با استناد به آمارهای ارائه شده كه بیشترین آزارها در خانه و خانواده اتفاق می‌افتد، باید برنامه‌هایی برای حمایت از خانواده‌هایی كه در وضعیت‌های دشوار و با آسیب‌های متعددی روبه‌رو هستند، اجرا شود. سرمایه‌گذاری در این بخش و بالا بردن خدمات رفاه اجتماعی چون آموزش مهارت‌های فرزندپروری و روشهای مفید تربیتی در جهت كاهش و پیشگیری از كودك‌آزاری می‌تواند مفید واقع شود.
براساس گزارش انجمن حمایت از حقوق كودكان، در مدارس و دیگر محیط‌های آموزشی نیز موارد كودك‌آزاری اطلاع داده شده است كه می‌طلبد مدیران، آموزگاران و معلمان از راهبردهای آموزشی عاری از خشونت استفاده كنند و در این زمینه برنامه‌های درسی و تدریس حقوق كودك و آموزش مهارت‌های زندگی نیز می‌تواند در مدارس مثمرثمر باشد. از سوی دیگر آگاهی والدین و كودكان از حقوق كودك و حساس‌سازی نهادهای مختلف در جامعه نیز به نوعی در تغییر فرهنگ خشونت موثر است.
