روزنامه اعتماد گیلان روز پنج‌شنبه با درج خبر قطع این درخت چند صد ساله نوشت: «با پیگیری اداره کل اوقاف و امور خیریه گیلان یک درخت مقدس‌نما در شهرستان رضوانشهر قطع شد. به گزارش روابط عمومی اداره کل اوقاف و امور خیریه گیلان در پی گزارش‌هایی در زمینه قائل شدن کرامت برای یک اصله درخت تناور قدیمی در رضوانشهر به شکل دخیل بستن و نذر و نیاز خواستن، با دستور حجت‌السلام‌والمسلمین «سیدکاظم میرحسینی‌اشکوری» مدیر کل اوقاف گیلان دستور قطع این درخت صادر شد.
بر اساس این گزارش درخت مذکور قطع شد و چوب حاصل از آن برای صرف در امور خیریه استفاده شد.» از این رو جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست با صدور بیانیه‌ای ضمن اعتراض به قطع درختان كهنسال خواستار مداخله دستگاه‌های مسوول و جلوگیری از قطع این درختان شد. در بیانیه این جمعیت آمده است: گیلان سرزمین درختان کهن و باورهای دیرپا است. جنگل‌های انبوه و مردمان غیور این سرزمین افسانه‌های بسیاری در دل خود دارند که از گذر سال‌ها مبارزات، پایمردی‌ها و استقامت آنان حکایت دارد. این افسانه‌ها سینه به سینه نقل شده‌اند تا به دست نسل‌های بعدی برسند. اما درختان بی‌زبان و سر بر آسمان ساییده تنها با راستی قامتشان با برگ‌های افشان‌شان و سایه‌های بلندشان است که از تاریخ می‌گویند. آن‌ها زبانی جز قامت استوارشان ندارند. اما ما انسان‌ها در مقابل صلابت درخت همیشه کوچک می‌نموده‌ایم. پس درخت را ستایش کرده‌ایم. به ستایش نعمات خداوند و به برکت سبزی و سایه‌ای که به ما ارزانی داشته است. به دورش پارچه بسته‌ایم. به شاخه‌هایش نخ آویخته‌ایم و آن را دوست داشته‌ایم.
اما کیست که نداند که توجه به درخت نه از خرافه‌پرستی مردمان است بلکه به سبب احترام به سبزینگی و بالاتر از همه احترام به باورهای نیاکانمان در ارجگذاری به طبیعت است. در ادامه این بیانیه آمده است: حال در کشوری خشک و کم‌آب که تنها 2/0درصد آن را جنگل تشکیل می‌دهد و تنها باریکه‌ای از این سرزمین از موهبت جنگل‌های باستانی و منحصر به فرد در کره زمین برخوردار است و حتی یک درخت آن میراثی است که از میلیون‌ها سال پیش برای ما باقی مانده است فرمان بریدن درختان کهنسالی را می‌دهیم که بسیاری‌شان دیگر همانندی در کره زمین ندارند.
گفته‌اند که جرم این بلند قامتان سایه‌دار، رواج خرافه است. فرمان داده‌اند که درختان کهنسالی که بسیاری‌شان دیگر همانندی ندارند را از بیخ برکنند. ما را چه شده است! کاش این درختان زبان می‌داشتند و از خشکسالی‌ها، از آفتاب‌های سوزان و از مردمان از پا افتاده برایمان قصه‌ها می‌گفتند. کاش این درختان زبان داشتند و می‌گفتند که چگونه آب را و آفتاب را به خدمت سلامت و سعادت ما درآورده‌اند. کاش این درختان زبان می‌داشتند و می‌پرسیدند: به کدامین جرم بی‌محبس و دادگاه ما را به مسلخ می‌برید! آیا برای مبارزه با خرافه و خرافه‌پرستی باید درختان بی‌زبان را برید؟ اصلا چرا به ریشه‌یابی خرافه و خرافه‌پرستی نمی‌پردازیم و تیشه بر ریشه درخت می‌زنیم؟ در بخش دیگر این بیانیه آمده است: به گاه دلتنگی به درخت پناه می‌بریم. برای استراحت و فراغت به درخت پناه می‌بریم. برای آسایش و دلخوشی به درخت پناه می‌بریم. برای باور زیبایی‌ها به درخت پناه می‌بریم و حال دستور داده‌اند برای مبارزه با خرافه درخت را ببریم! مگر در جای جای قرآن خداوند به بندگان شایسته خویش بشارت نداده است که در جهان آخرت آنان را به توتستان‌ها و سایه‌سارانی گسترده فرا خواهد آورد.
این بالاترین بشارتی است که خداوند برای بندگان شایسته خویش می‌دهد، حال در این جهان فانی، ما سایه‌ساران سایه‌گستر را قلع و قمع می‌کنیم تا دفع خرافه کنیم! ریشه خرافه در درخت نیست که با بر کندن آن از میان برود. در این بیانیه خطاب به مدیر كل اوقاف گیلان آمده است: از اقصی نقاط ایران برای آرامش و راحتی به گیلان با درختان کهنش می‌آیند. سرو هزاران ساله هرزویل، درختان سر به فلک کشیده بلوط و آزاد، سرخدار‌های در حال انقراض، ممرزهای راست قامت و بسیاری درختان کهنسال گیلان به شکلی باورنکردنی و به یاری باورهای آمیخته به افسانه و رویا پاس داشته می‌شوند. به شاخه‌هایشان پارچه‌های سبز می‌بندند و در زیر سایه‌شان چراغی به احترام بر می‌افروزند و خدا را برای داده‌هایش سپاس می‌گویند. اگر مردمانی فراتر از این احترام و تنها برای حفظ و پاسداشت این درختان کهنسال از گزند تبر‌های تیزچنگ، قرن‌ها بر پایداری این آزادگان راست قامت پای فشرده‌اند، چرا این حرمت را پاس نمی‌دارید؟ و چرا اگر هم رنگی ناروا در آن می‌بینید با زدودن رنگ خرافه از یک حرکت نمادین، شکل بنیادین و زیبای حرمت و شکر نعمت و آفریده خداوند یعنی درخت را تشویق نمی‌کنید؟
