اقدامات دولتی برای باوراندن مردم
دولت می‌توانست از ابتدای ‌سال و تابستان، با اطمینان لازم به این باور برسد كه وضع آب در پاییز تهران چگونه خواهد بود. مستقل از این كه مردم به این باور برسند یا نرسند.
مصطفی عابدی  نوشت: مسئولان وزارت نیرو برای اثبات و به باور‌رساندن مردم تهران درباره كمبود آب پایتخت، دست به اقدام تبلیغی جالبی زدند و معاون اول رئیس‌جمهوری را به بازدید از سدهای تأمین‌كننده آب تهران بردند.  این اقدام از لحاظ تبلیغی جالب بود.  آقای معاون اول نیز در این بازدید می‌گویند كه مردم باور كنند مشكل داریم و پاییز خوبی را سپری نخواهیم كرد.  درباره این اقدام دیرهنگام و اظهارات روشن چه می‌توان گفت؟ اگر دنبال برنامه‌ریزی باشیم، آب ازجمله مواردی است كه آمار و اطلاعات آن به نسبت شفاف و روشن و حتی دقیق است.

آمار لحظه‌ای ارتفاع آب سدها، میزان بارش‌های سالیانه، میزان مصرف روزانه و حتی لحظه‌ای شهروندان، درجه حرارت هوا و میزان بارش‌های احتمالی، تماماً در دسترس است و از ابتدای‌ سال و تابستان، به سادگی می‌شد پیش‌بینی كرد كه وضعیت آب در نقاط مختلف كشور ازجمله تهران چگونه خواهد شد.  بنابراین دولت می‌توانست از ابتدای ‌سال و تابستان، با اطمینان لازم به این باور برسد كه وضع آب در پاییز تهران چگونه خواهد بود. مستقل از این كه مردم به این باور برسند یا نرسند.

طبیعی است كه در این میان یکی از وظایف دولت، انتقال این باور به مردم نیز بود.  ولی فرض كنیم آنطور كه گفته‌اند، در پاییز با كمبود جدی آب مواجه شویم.  مسئول آن چه كسی خواهد بود؟ روشن است كه آب و هوا را نمی‌توانیم مسئول خطاب كنیم، زیرا وظیفه دولت بود كه براساس آمارهای روشن و قطعی خود و نیز تجربه گذشته، تمهیدات لازم را برای كاهش مصرف در طول تابستان در نظر می‌گرفت. ولی دولت چه كار كرد؟ جز تهدیداتی كه هیچكدام عملی نمی‌شد، و اتفاقاً به همین دلیل نتیجه عكس داشت؟ آیا وظیفه دولت فقط توصیه و نصیحت كردن و دعوت مردم به كاهش مصرف است؟ اگر گروهی از مردم پاسخ مثبت به این دعوت بدهند و گروهی دیگر هیچ وقعی به آن نگذارند، تفاوت این دو گروه چه خواهد بود؟ آیا در حد چند‌هزار تومان كمتر شدن هزینه مصرف آب؟

روشن است كه نصیحت كردن و به طریق اولی انجام تهدیدهای توخالی وظیفه دولت نیست. دولت باید با قطعیت اعلام می‌كرد كه با روند موجود در مصرف، با آمدن پاییز با كمبود آب مواجه خواهیم شد، پس باید در مصرف صرفه‌جویی كرد. كلمه «باید» ضروری است و با بسنده کردن به گزاره‌های اخلاقی و تبلیغاتی نمی‌توان کاهش مصرف را محقق كرد. هرچند این نوع اقدامات خوب و لازم است، ولی كافی نیست. دولت باید خیلی سریع (چون قضیه آب شوخی‌بردار نیست) دستورالعمل‌های روشنی را از جهت جریمه، قطع آب و حتی مجازات‌های بیشتر در دستور كار خود قرار می‌داد و اگر نیازمند تدوین قانون بود، با قید فوریت اقدام می‌كرد. دولت باید با ارایه خدمات مشاوره‌ای به مجتمع‌های مسكونی كه مصرف فراوان دارند، در جهت كاهش مصرف به صورت اورژانسی اقدام می‌كرد.  نه آن كه در پایان تابستان، معاون اول را برای بازدید از سدهای خالی به پشت سدهای خشك ببرد تا مصداق نوشداروی پس از مرگ سهراب نشود.

وقتی كه یک دولت عهده‌دار امور شده است، دیگر نیازی نیست كه هر روز از مردم بخواهد كه باور كنند آب كم است و خطر بی‌آبی در كنار گوششان است. بعد هم كه این خطر پیش آمد، بگوید ما كه قبلاً گفته بودیم. دولت نماینده مردم در این گونه امور است، بنابراین هر تصمیمی كه برای پیشگیری از وقوع قطعی آب لازم بود، باید گرفته می‌شد. 

خوشبختانه مطبوعات و رسانه‌ها در فصل تابستان به اندازه كافی درباره كم‌آبی در ایران هشدار دادند و زمینه ذهنی هرگونه اقدامی فراهم بود و مردم نیز از آن حمایت می‌كردند. ولی اقدام چشمگیر قانونی و رسمی در این زمینه دیده نشد و فقط به هشدارهای كلی و فاقد ضمانت اجرایی بسنده كردند. این رفتار را نمی‌توان به چیزی جز باور نداشتن متولیان به كمبود آب تعبیر كرد، زیرا اگر باوری در این زمینه وجود داشت، حتماً اقدام مناسب آن هم انجام می‌شد.



گردآوری : گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: tabnak.ir

مطالب پیشنهادی :
نام همسر اول با ثبت رسمی ازدواج دوم حذف می شود
ارزانی دلار پیش درآمد مذاکرات هسته ای
اسحاق جهانگیری هم موتور سوار شد!
پسرک را اعدام در ملاعام به کشتن داد!
آلن ایر: اوباما آماده تعامل با روحانی است