خانم ... زن 62 ساله ای است که نزدیک به 10 سال است همسر خود را از دست داده و از این که روز ها و گاهی هفته هایی را مجبور است به تنهایی بگذراند، ابراز ناراحتی می کند.
نکاتی درباره جدیدترین آمار رسمی ازدواج مردان و زنان بالای 60 سال
واضح است یکی از دوران های حساس زندگی آدمی پس از دوران کودکی که نیاز به حمایت عاطفی، روانی و جسمانی در آن بسیار احساس می شود، دوران سالمندی است. به گزارش مهر در اوایل هفته جاری، مدیرکل دفتر آمار سازمان ثبت احوال اعلام کرد آمار ها نشان می دهد در 9 ماه اول سال گذشته 8 هزار ازدواج در زنان و مردان بالای 60 سال در کشور به ثبت رسیده است. افزایش سن امید به زندگی و امکانات باعث افزایش ازدواج در میان افراد سالمند و پیرمرد ها و پیرزن ها شده است به طوری که آمار ثبت احوال نشان می دهد در سال گذشته ازدواج این افراد درصدی از آمار های ازدواج در تمامی سنین را به خود اختصاص داده است که البته شاید تعداد آن ها کم باشد اما باز هم نشان دهنده امید به زندگی قابل توجه در میان این افراد است. در ادامه این مطلب، نکاتی درباره ازدواج در سالمندی مطرح می شود.
پیرزنی که خجالت می کشد ازدواج کند
خانم کرمی زن 62 ساله ای است که نزدیک به 10 سال است همسر خود را از دست داده و از این که روز ها و گاهی هفته هایی را مجبور است به تنهایی بگذراند، ابراز ناراحتی می کند. او در گفت و گو با شرق می گوید: «متأسفانه از نگاه بسیاری از افراد کارکرد ازدواج تنها تأمین نیاز های جنسی است و همین مسئله هم باعث شد من از این خواسته چشم پوشی کنم. در واقع خجالت می کشیدم حتی زمانی که خواستگارانی هم داشتم، با فرزندانم در این خصوص حرف بزنم. »
پیرمردی که امید به زندگی اش بیشتر شده است
آقای قاسمی نیز که 67 سال دارد و بازنشسته شرکت نفت است و 5 سال است که همسر اولش را در تصادف از دست داده، درباره ازدواج مجددش می گوید: «وقتی که 2 سال از فوت همسرم گذشت و رفت و آمد فرزندان و اقوام کم کم کمتر شد، بسیار احساس تنهایی می کردم البته بگذرد که برای خورد و خوراک و کار های دیگر روزمره هم با مشکل مواجه بودم اما دلیل اصلی که به فکر ازدواج مجدد افتادم، حس تنهایی و دلتنگی بود. حالا بعد از شش ماه از ازدواج مجددم، امید به زندگی و نشاط و شادابی در من و همسرم بیشتر از قبل شده است و همین برای ما کافی است. »
باید تابو های فرهنگی را از میان برداشت
دکتر رابعه موحد، روان شناس در گفت و گو با منبع مذکور، درباره ازدواج مجدد افراد سالمند می گوید: نکته نخستی که باید به آن اشاره کنم، تابویی است که در این زمینه وجود دارد و وظیفه ما این است که تابو هایی را که فرهنگ مان برای ما ایجاد کرده است از میان برداریم. توجه داشته باشید که در دوره سالمندی، کاهش فعالیت های اجتماعی و شغلی باعث می شود روابط اجتماعی افراد نیز کاهش یابد، حال اگر در این بین فرد سالمند به هر دلیلی تنها شود، گذران شرایط برای او مشکل تر خواهد بود و ممکن است با بحران مواجه شود. فرد احساس می کند که کارآیی خود را از دست داده است و وجودش بی مصرف و بیهوده است و تمام این ها موجب بروز احساس پوچی در وی می شود. برای آن که سالمندانی که به تنهایی زندگی می کنند و همسری ندارند بتوانند به خوبی زندگی کنند و این دوران را به سلامت بگذرانند، بهترین کار ازدواج است؛ چرا که تنهایی، احساس پوچی می آورد و احساس پوچی، افسردگی.
شروع دوباره و با انگیزه زندگی
این روان شناس ضمن اشاره به این که تنهایی لزوما فیزیکی نیست، ادامه می دهد: «وقتی که فرد ازدواج می کند، مورد محبت همسر خود قرار می گیرد و محبت می کند و این یعنی شروع دوباره زندگی و داشتن انگیزه برای ادامه آن. بنابراین تنهایی لزوما فیزیکی نیست و ما گاهی از نظر روحی و روانی به همراه نیاز داریم. در غیر این صورت، فرد سالمند به دلیل نداشتن انگیزه، ممکن است به انزوا کشیده شده و تحریک پذیر شود، یعنی خیلی زود رنجیده خاطر می شود، یعنی با هر کار و محبتی که نسبت به او می شود، این نتیجه را می گیرد که باری بر دوش فرزندانش است و این برای روان و روح او خوشایند نیست. به همین دلیل من توصیه می کنم سالمندان تنهای ما ازدواج کنند چرا که شروع زندگی مستقل یعنی از حاشیه خارج شدن و دوباره اصل قرار گرفتن. »
ضرورت تبلیغ و فرهنگ سازی در این حوزه
دکتر موحد در پایان به این نکته اشاره می کند که: «ازدواج در سالمندی به فرهنگ سازی و تبلیغ نیاز دارد و برای کمک به سلامت روانی و جسمی سالمندان بسیار لازم و ضروری است، البته باید در کنار آن کانون هایی نیز وجود داشته باشند که این رویه را با معرفی افراد سالمند به یکدیگر، به خصوص معرفی زنان سالمند ما که نسبت به مردان با موانع بیشتری مواجهند و خودشان نمی توانند مستقیم اقدام به این کار کنند سرعت ببخشند. »
روزنامه خراسان
