همین چند روز پیش هواپیمای مسافربری ایران به مقصد ایروان در قزوین سقوط کرد و 168 نفر مسافرش دردم جان دادند . این حادثه این قدر ناگوار بود که تا چند لحظه تنها ابعاد گسترده حادثه تیتر همه خبر گزاری ها بود .
اما تنها چیزی که بعد از شنیدن این خبر مدتها ذهن مرا به خود مشغول کرد این بود که از زمانی که مسافران متوجه شدند که هواپیما در حال سقوط است تا لحظه ای که با زمین برخورد کرد بر تک تک مسافران آن چه گذشت.
چه فکری می کردند وچه حالی داشتند. برخی معتقدند که در چنین شرایطی اکثر مسافران قبل از برخورد هواپیما با زمین به دلیل سکته قلبی که ناشی از ترس است جان خود را از دست می دهند. برخی هم شوکه شده و امکان هر گونه عملی زا از دست می دهند .
اما این سوال، سوالی است که هر کسی می تواند از خودش بپرسد و عکس العمل خود را در آن شرایط حدس بزند . هرچند که تا جای آن ها نباشید نمی توانید حدسی نزدیک به واقعیت داشته باشید اما همین هم غنیمت است .در چنین پروازی معمولاً مسافران از هر قشری و با هر طرز فکری هستندو بی شک عکس العمل هر کدام نیز بادیگری متفاوت خواهد بود .
مسافر چنین پروازی اگر جوان باشد حتماً به آرزو هایش می اندیشد . به کارهایی که پیش رو داشته و دیگر فرصتی برای انجامش نیست . به تمام لحظه هایی که به بطالت گذرانده و بیهوده سپری کرده است . به گناهانی که از روی نادانی انجام داده است . به آینده ای که هرگز فرا نخواهد رسید . به همه روزهایی که می توانست در پیش داشته باشد و به خدا .
اگر سالمند باشد به تمام عمری که گذشت می اندیشد . به ساعات و روز ها و سال هایی که گذشتند و انگار همین دیروز یود که تازه نوجوان بودو دنبال دفترو کتاب مدرسه می رفت و می آمد . به تمام خاطرات خوب و شیرینش می اندیشد و آهی می کشد که زمانش فرا رسید اما انتظارش را نداشته است . به توشه اش می اندیشد و می ترسد که کافی نباشد و به او می اندیشد .
اگر زن باشد حتماً قبل از هر چیز به خانواده اش می اندیشد و این که بعد از او چه می کنند و برای ناراحتیشان غصه خواهد خورد و به او می اندیشد.
اما چیزی که برای همه مسافران پروازهای ابدی یکسان است این است که در این فاصله کوتاه تمام خاطرات خود را مرور خواهند کرد و زندگیشان مانند پرده سینما از جلوی چشمانشان می گذرد. هر چه خود را برای مرگ آماده کنی و برای رفتن سبک باشی ولی دل کندن یکباره و بدون آمادگی قبلی از تمام تعلقات دنیایی سخت خواهد بود . حتی برای برخی غیر ممکن است. شاید تصور کنید که اگر شما جای یکی از مسافران بودید حتماً در این دقایق پایانی توبه می کردید و عذر تقصیر می خواستید اما همین مورد به ظاهر ساده برای خیلی ها محقق نمی شود . توفیق توبه نعمتی است که خداوند به هر کس نخواهد داد . همان طور که صف مقابل امام در روز عاشورا با همین فکر و نیت به میدان مبارزه آمدند تا بعد از کرده خود تبری بجویند و طلب بخشش کنند اما دریغ که خداوند توفیق توبه را به بندگان خاصش می دهد و هر کس را لایق این پاداش نیست . برخی این قدر شوک می شوند که فراموش می کنند .برخی نیز از ترس اختیار خود را از دست می دهند و قدرت تحلیل و تصمیم خود را از دست می دهند . برخی هم در تمام طول عمر با دین و دنیای معنوی بیگانه بوده اند ،چطور ممکن است در یک لحظه و زیر چنین فشار روانی به این فکر بیفتند .به باد این جمله از امام علی(ع)افتادم که فرمودند : در دنیا برای رسیدن به خواسته ها و موفقیت طوری زندگی کنید که انگار فرصت زیادی دارید اما برای آخرتتان طوری زندگی کنید که انگار فردایی وجود ندارد .کاش ما فقط کمی به این فرمایش عمل کنیم .
www.seemorgh.com/news
