رنجنامه يک عضو شرکت های هرمی

 " زمانی که باید تمام وقتم را صرف دانشگاه می کردم تا آتیه ام را بسازم در دام شرکت های خوش رنگ و لعاب هرمی با شعارهای فریبنده افتادم و بعد از چندسال فعالیت در این شرکت ها تنها چیزی که عایدم شدم، تنها سرابی از آینده درخشان و کوله باری از قرض و بدهی بود".
   
به گزارش ایرنا، این بخشی از رنجنامه یک جوان زاهدانی است که در دام شرکت های هرمی افتاده و بعد از چند سال نه تنها از آتیه ای که می توانست داشته باشد بازمانده بلکه اکنون زیر بار بدهی باید فشارهای متعددی را تحمل کند.

چندسالی است شرکت هایی موسوم به هرمی با شعار درآمدهای میلیونی در کشور رواج یافته که جوانان را در بهترین سنینی که می توانند سرمنشا سازندگی خود و آینده شان باشند را گرفتار می کنند و آنان را پس از چند سال با کوله باری از بدهی و گرفتاری به جامعه تحویل می دهند.

سرنوشت "م" شاید سرنوشت بسیاری از جوانانی باشد که با شرکت های هرمی سابقه فعالیت داشته اند. "م" بعد از جدایی از شرکت هرمی اکنون مشغول کار ثابتی است و برای اینکه دیگر هم سن و سالانش در دام اینگونه شرکت هایی گرفتار نشوند، ماجرای چگونگی فریب خوردنش و عضویت در شرکت های هرمی را بازگو می کند؛ آنچه می خوانید واگویه های اوست:

بهمن 84 بود و تازه ترم دانشگاهم شروع شده بود، دنبال یک کار پاره وقت می گشتم تا بتوانم خرج و مخارج دانشگاهم را تامین کنم و به این طریق باری از دوش خانواده بردارم.

در همان مقطع یکی از دوستان به نام علی که یک شرکت تحقیقاتی داشت پیشنهاد یک کار خوب داد و من هم که دنبال چنین فرصتی بودم با خوشحالی پیش او رفتم.

در خیابان باهم قرار گذاشتیم علی گفت که کارش بیزینس است و درآمد خوبی هم دارد(بدون هیچ توضیح اضافه). من هم که هیچ درآمدی نداشتم و دنبال کار بودم پاپیچش شدم تا توضیحات بیشتری بدهد.

علی توضیح داد که در کار سکه های کمیاب است که ارزش کلکسیونی دارند و برای ورود به این کار باید مبلغ 500هزار تومان بپردازی، بعد نیز باید یکسری افراد را دعوت کنی و آموزش بدهی تا آنان نیز بدین روش فعالیت کنند.

اما 500هزارتومان را از کجا بیاورم؟ این اولین سوال من دانشجو بود که علی به من پاسخ داد: کارت نباشد، من به تو کمک می کنم تا جورش کنی؛ همه بچه های وارد شده به این سیستم پولدار شده اند این یک شرکت معتبر جهانی است و آدم های معتبر و بزرگ زیادی در این سیستم فعالیت دارند.

او خیلی تلاش می کرد مرا متقاعد کند وارد سیستم شوم اما من هنوز شک داشتم.

چند روز بعد علی آمد و مرا به منزلش برد در آنجا فرد غریبه دیگری به نام سعید حضور داشت و بعد از احوالپرسی سعید پرسید: آیا می دانی بابت چه کاری اینجا هستی؟ در جواب گفتم: نه.

سعید ادامه داد: این جلسه معرفی کار است و بعد از معرفی شرکت و گفتن از درآمدهای آنچنانی و بسیار زیاد، دایره هایی کشید و در آن عنوان داشت اگر دو نفر را وارد سیستم کنی و آن دو نفر نیز هرکدام دو نفر دیگر را عضو کنند در فلان مدت که دستت بزرگ شد، فلان مقدار درآمد خواهی داشت و میزان پورسانت هایت هفته ای ایکس تومان می شود.

من گفتم 500هزار تومان ندارم، سعید گفت برای افراد مشابه تو ما یک روش داریم که بهش می گوییم" لیست قرض". در این روش شما لیستی از اقوام نزدیک و قابل اعتماد – دوستان و آشنایان- هم محلی ای ها و ... را تهیه می کنی و براساس اینکه هرکدام چقدر می توانند به تو پول قرض بدهند مبلغ 500هزار تومان را بین آنان تقسیم می کنی و از آنان قرض می گیری.

کار را قبول و طبق برنامه با هزار مشکل در نهایت پول را جور کردم و در دام شرکت های هرمی افتادم. آموزش ها که تمام شد گفتند حالا نوبت معرفی کار و بخشش فرصت پدلدار شدن برای کسانی است که شما دوستشان دارید.

روزها از پی هم می گذشت و خبری از پورسانت و مجموعه چندصدنفری نبود. پولی در بساط نداشتم از درس عقب افتاده بودم، رویاهایم نابود شده بود و بعد از چند ماه و معرفی 40نفر به شرکت در نهایت یک نفر جذب و وارد زیرمجموعه ام شد.

با ذوق و شوق شروع به آموزش کردم و بالاسری هایم به من انرژی می دادند و نمی گذاشتند که من ( به قول روسای شرکت) فیلد( خاموش و دلسرد) شوم.

این روال ادامه داشت و مجموعه ام بزرگتر شد، پورسانت های پرداختی بسیار ناچیز بود و هنوز خبری از درآمدهای توهمی درکار نبود.

افراد زیر مجموعه ام که همچون من با کلی امید وارد سیستم شده بودند خود را شکست خورده دیدند و کم کم همه این دوستان و آشنایان( زیرمجموعه ام) را از دست دادم، دیگر کسی به من اعتماد نداشت ولی من همچنان با حرف های بالاسری هایم که می گفتند: "بعد از پولدار شدن و پس دادن پول های زیرمجموعه ات به همراه یک هدیه باارزش همگی به سراغت می آیند و دوباره اعتبارت رو به دست می آوری" ، اغفال می شدم و همچنان به کار ادامه می دادم، اما این حرف ها هیچوقت محقق نشد.

بعد از مدتی علی ( بالاسری ام) به تهران رفت و پس از چند روز به زاهدان بازگشت و خبر از نزدیک شدن و تحقق آرزوها و پولدار شدن داد. علی با کلی انرژی و آرزو آمده بود آری ، علی عضو یک شرکت هرمی دیگری شده بود.

نمی دانستم حرف هایی که در مورد پایداری و ماندن می زد چه شد. اشعه های متمرکز خورشید کجا رفت؟ پاتمن، رندی گیچ و جو ( مدرس های بازاریابی) کجا رفتند؟ گیج و سرگردان بودم از جهتی چون می خواستم اعتبار گذشته ام را به دست آورم ساده لوحانه حرفهایش را قبول کردم و فروردین 85 همراه علی به تهران رفتم.

تهران از نت ورکرهای بزرگ و کوچک با پرستیژ و برنامه ریزی های متفاوت ( ازجمله مکانی ثابت برای فعالیت تحت عنوان آفیس) پر بود. در تهران دیگر از معرفی کار در خیابان – کوچه-منزل فلان دوست و ... خبری نبود. خیلی پیشرفته کار می کردند، رفتارها بسیار گرم و صمیمی بود تا اینکه معرفی به کار شدم.

"خدایا باز لیست قرض، باز بی آبرویی، باز منت و تحقیر"؛ بسیار افسرده و نگران بودم و از کجا می توانستم یک میلیون و 500هزار تومان گیر بیاورم؟ با دلسردی تمام به زاهدان برگشتم.

به هر دری زدم نتونستم پول جور کنم لذا بی خیال شدم و به درس و دانشگاه چسبیدم. در شهریور 85 علی به سراغم آمد و گفت که اگر من پولت را جور کنم کار می کنی؟ در جواب گفتم باشه و وارد سیستم شدم اما این برخلاف قوانین نت ورکرها بود زیرا افراد نباید با هم هیچ رابطه مالی داشته باشند.

نت ورکرهای تازه وارد شروع به آموزش دادن من کردند و بیان داشتند تو صفر به صفر هستی و استراتژی نت ورک کوچک به درد نمی خورد(از فعالیت قبلی من اطلاع داشتند).
هر روز جلسه، هر روز مطالعه کتاب حکایت دولت فرزانه، چه کسی پنیر مرا جابه جار کرد، یک دقیقه برای خودم و ... هر روز پرداخت هزینه های جاری آفیس- پرداخت پول ناهار و شام و ... هر روز قرض دار تر از قبل اما خوشحال از اینکه در یک نت ورک بزرگ کار می کنم و یک مجموعه چند نفری دارم.

اما تعدادی از زیر مجموعه ام اینگونه فکر نمی کردند و بعد از اینکه به واهی بودن شرکت و پورسانت ها پی بردند، تعدادی رفتند و مرا تنها گذاشتند.

دیگر کسی را برای ورود به این سیستم نداشتم و فشار من به زیر مجموعه باقیمانده بیشتر می شد.

اواخر سال 86 از طرف شرکت اعلام شد هرکس تا پایان سال دو نفر را وارد سیستم کند برنده سفر کیش می شود و با فرمولی که ارایه کرده بودند اگر تعداد افراد بیشتری وارد سیستم می شدند هزینه سفرمجانی بود.

انرژی مثبتی وارد زیرمجموعه شد و همه به تلاش افتادند اما این ایده موفق نبود. در نهایت بالاسری ها چند نفر را انتخاب کردند و گفتند از طرف شرکت شما دعوت شده اید اما هزینه بلیت و سفر با شما و هزینه هتل و خوراک با شرکت است. همگی از این جایزه(آفر) خوشحال بودند.

لیدرهای ما در کیش مطالب جدیدی را عنوان کردند از جمله اینکه شرکت ما یک شرکت آمریکایی است و چون ما در تحریم هستیم، شرکت نمی تواند ما را در داخل ایران ساپورت کند لذا محصولات و کالاهای این شرکت به صورت قاچاق وارد کشور می شود و برخی دیگر از محصولات نیز در داخل کشور تولید و مارک گذاری می شود و وزارت بهداشت نیز آن را تایید کرده است.

اما ما (لیدرها) برای شما خبر خوشی داریم ما با یک شرکت هلندی مذاکره کردیم و در این زمینه آنها حاضر به فعالیت با ما هستند و اکنون در هتل داریوش مستقرند. همه در تعجب و شگفتی بودندکه برخی از اعضا به زاهدان بازگشتند و اعضای باقیمانده ازجمله من به ملاقات نمایندگان شرکت هلندی در هتل داریوش رفتیم.

در آنجا پلان ( ساختار) درآمدزایی شرکت، کاتالوگ ها و .. را توسط یک ویدئوپروژکتور توضیح دادند، شب هنگام بازگشت به هتل ما را دستگیر و روانه زندان کردند.

بعد از سه روز بازجویی و اخذ توضیحات با ارایه وثیقه در نهایت آزاد شدیم و به هر بدبختی بود به زاهدان بازگشتیم، دیگر به این یقین رسیده بودم که این کار جز ضرر، بی آبرویی، از دست دادن خانواده و دوستان، بدهی سنگین به اقوام و دوستان، نارضایتی زیرمجموعه، از بین رفتن وقت و زندگی، اخراج از دانشگاه و ... چیز دیگری برایم به ارمغان نداشته لذا تصمیم به تعطیلی کار و دفاتر زاهدان را داشتم که دوباره دستگیر شدم.

من باید دو میلیون قرض هایم را می دادم تا یک بازنده می شدم و از صفر شروع می کردم. اما این بار من هنوز بازنده نبودم چون میلیون ها تومان قرض داشتم که بعد از تسویه حساب این قرض ها تازه یک بازنده صفر می شدم.

اگرچه این سرنوشت تلخی برای من بود اما خداراشاکرم که در سال 88 وارد یک کار دولتی شدم و با تمام سختی ها، مشکلات روحی، طرد شدن از خانواده و فامیل ساختم و جنگیدم گرچه این کار دولتی حقوق کمی دارد اما باعث شد سربلند و بدون احساس گناه زندگی جدیدی را شروع و زندگی ام را بر پایه های محکم صداقت بنا کنم.

او در ادامه خطاب به جوانان هشدار می دهد که بهترین سال های زندگی و جوانی شان را به جای دویدن دنبال آرزوهای واهی و درآمدهای بادآورده میلیونی بدون کسب و کار، به درس و فعالیت اقتصادی سالم بپردازند.