محل كارش ایستگاه خط‌كشی شده تاكسی‌های زرد و سبزی است كه ابتدای خیابان وصال پشت سر هم صف كشیده‌اند. مدام طول خیابان را بالا و پایین می‌رود. دست‌هایش را به چپ و راست تكان می‌دهد و مسافران خط وصال ـ فاطمی را روی خط زرد به‌ترتیب به صف می‌كند تا به قول خودش حق كسی ضایع نشود و همه به مقصدشان برسند.
«احیا كاظمی» زن میانسالی است كه اهالی خیابان وصال او را به واسطه شغلش می‌شناسند رئیس خط تاكسی‌های وصال‌ـ فاطمی. «خدا را شكر راضی‌ام، بالاخره باید نان در آورد، چه می‌شود كرد. البته خیلی خسته می‌شوم. اما خب چاره‌ای نیست.» وقتی از احیا كاظمی درباره شغلش سؤال می‌كنیم خیلی صمیمانه و راحت این جملات را تحویلمان می‌دهد. خانم كاظمی با اینكه 43ساله است اما خط‌های عمیق روی چهره‌اش، سنش را بیشتر از اینها نشان می‌دهد. شاید به خاطر شغل مردانه‌ای است كه انتخاب كرده.
پیك دوچرخه‌ای
خانم كاظمی آن اوایل كه به همراه همسرش برای زندگی و امرار معاش به تهران آمده در یك شركت فروش پیچ و مهره به عنوان پیك مشغول به كار شد. آن موقع شوهرش كارگری می‌كرد و «احیا» هم مجبور بود برای تأمین مخارج سنگین زندگی دوشادوش همسرش كار كند
اما چون سواد درست و حسابی نداشت كارش را با كارگری و نظافت در خانه مردم شروع كرد. در واقع همین كار بود كه مسیر زندگی او را به خیابان وصال كشاند. «شمال زندگی می‌كردیم اما بعد از ازدواجمان شوهرم دار‌و‌ندارش را فروخت و راهی تهران شدیم. همان موقع برای كار به خانه مردی رفتم كه دكتر بود و دامادش هم یك شركت داشت.
بعد از مدتی كه تصمیم گرفتم از خانه آقای دكتر بیرون بیایم، او پیشنهاد كار در شركت دامادش را به من داد.» از همان روز احیا به عنوان پیك در شركتی كه آن آقای دكتر معرفی كرده بود مشغول به كار شد. «10 سال تمام در آن شركت كار كردم. غذا و بسته‌های مختلف را با دوچرخه‌ای كه داشتم این طرف و آن طرف می‌بردم تا اینكه قرار شد به مسیر‌های دور هم بروم.»
وقتی چنین پیشنهادی را به احیا دادند بدون چك و چانه قبول كرد. شوهرش مریض شده بود و 4 بچه قد و نیم قد هم روی دستش مانده بودند. به همین خاطر به فكر خریدن یك موتور افتاد. «موتورسواری و دوچرخه‌سواری و اسب سواری را در خانه پدرم یاد گرفته بودم. اما با دوچرخه نمی‌شد بسته‌ها را به مسیر‌های دور ببرم. از صاحب كارم خواستم كه برایم یك موتور بخرد. آنها هم برای پیشبرد كارشان قبول كردند و از آن روز به بعد بسته‌ها را با موتور به این طرف و آن طرف می‌بردم.»
با خنده می‌گوید: «من گواهینامه ندارم. آن موقع هم كه با موتور این طرف و آن طرف می‌رفتم، كلاه كاسكت می‌گذاشتم، خیلی‌ها متوجه نمی‌شدند كه من زنم یا مرد.» رئیس خط تاكسی‌های خیابان وصال 10 سال تمام در آن شركت كار كرد و آخر سر كه شركت ورشكست شد همه كارگرها مجبور شدند بروند.
شروع دوباره
دست‌هایش را به سمت بالا و پایین تكان می‌دهد.گاهی در سوت زردرنگش محكم فوت می‌كند و با راننده تاكسی‌ها حرف می‌زند. آنقدر سرش شلوغ است كه نمی‌تواند یك جا بایستد و جواب سؤالاتمان را بدهد. هر چند دقیقه یك بار هم با فریاد به مسافرانی كه قصد دارند به سمت فاطمی بروند اشاره می‌كند كه داخل صف بایستند.
«خانم توی صف وایسا، آقا شما هم همینطور، آقای راننده حركت كن. اونجا نایست، مسافر تكمیل شد، حركت كن.» بعد از پر شدن صندلی تاكسی‌ها هم با یك دست روی كاپوت ماشین می‌كوبد و از راننده می‌خواهد كه زودتر حركت كند. البته باز هم به شیوه خودش، خانم رئیس درهمان حال راه انداختن مسافران و راننده‌ها ادامه می‌دهد: «شركتی كه آنجا كار می‌كردم فاصله زیادی با خیابان وصال نداشت.
به خاطر همین بیشتر مواقع كه با دوچرخه به آنجا می‌رفتم راننده‌های این خط مرا می‌دیدند . موقعی كه با چشم گریان از شركت بیرون آمدم با یكی از راننده‌ها سر صحبت را باز كردم و گفتم كه بیكار شده‌ام. او هم به من گفت كه مدتی است برای این خط به دنبال كسی می‌گردند كه رئیس خط باشد
. بعد پیشنهاد داد كه اگر از پس این‌كار برمی‌آیی بیا همین جا و كارت را از فردا شروع كن. من هم از خدا خواسته پیشنهادش را قبول كردم و از آن موقع تا امروز كه 4 سال گذشته، رئیس خط تاكسی‌های وصال فاطمی هستم.»
رفتن به سر كار با دوچرخه
روزهای اول كار، وقتی می‌خواست از خانه‌اش در جاده ساوه به خیابان وصال برسد‌ترجیح می‌داد صبح‌ها كمی زودتر از خواب بیدار شود و این مسیر را با دوچرخه ركاب بزند. اما بعد از مدتی تصمیم گرفت از اتوبوس استفاده بكند. «صبح ساعت 4 از خانه بیرون می‌زدم و 2 ساعت طول می‌كشید تا به خیابان وصال برسم. ریسكش بالا بود اما بعد تصمیم گرفتم با اتوبوس راه بیفتم تا هوا كمی روشن‌تر شده باشد.»
خانم كاظمی مادر 3 پسر و یك دختر است، دخترش ازدواج كرده و به خانه بخت رفته، اما پسرهایش درخانه هنوز مجردند و خرج خورد و خوراكشان هم پای مادر است. شوهرش هم مدت‌ها است كه پیر و از كار افتاده شده و او مجبور است بخشی از درآمد روزانه‌اش را خرج دوا و درمان او كند.
وظیفه مادری
خانم رئیس هر روز تقریباً 9 هزار تومان حقوق می‌گیرد هر روز صبح ساعت 6 كارش را شروع می‌كند تا 3 بعد از ظهر، وقتی هم كه به خانه می‌رسد مثل خیلی از زن‌های شاغل دیگر تازه مجبور است به آشپزخانه برود و برای اهالی خانه غدا بپزد. رئیس خط تاكسی‌های وصال‌ـ فاطمی پنجشنبه‌هایی را كه در خانه است اختصاص داده به كارهای خانه «از خدا فقط یك زندگی خوب می‌خواهم و تن سالم.
شاید اگر شوهرم مریض نبود هیچ وقت این كار را قبول نمی‌كردم اما حالا از شغلم راضی‌ام.» خانم كاظمی می‌گوید: «چند وقت پیش خانمی كه از مسافرهای همین خط بود پیشنهاد بازی در یك فیلم را به من داد. خیلی دلم می‌خواست قبول كنم. اما با دخترم كه مشورت كردم مخالفت كرد. من هم جواب رد دادم، .
اما وقتی به شوهرم گفتم خیلی هم استقبال كرد و گفت: كاش قبول می‌كردی، بعد هم دست من را می‌گرفتی آن وقت شاید من هم بازیگر می‌شدم.»
خجالت می‌كشیدم داد بزنم
با اینكه تا به حال خیلی از كارها راتجربه كرده بود، از فروش سیب زمینی و پیاز در شمال گرفته تا واكس زدن كفش‌ها و یا نظافت خانه مردم، هیچوقت شغلش مثل این روزها برایش حرف و حدیث نداشته، و این یعنی از روزی كه رئیس این خط شده سردی و گرمی‌های زیادی چشیده «روز اولی كه اینجا ایستاده بودم، خیلی خجالت می‌كشیدم.
چشم این همه راننده تاكسی و مسافر به من بود، و من باید با صدای بلند داد می‌زدم و سوت می‌كشیدم تا نظم را رعایت كنند، خیلی سخت بود. اما تا چند روز اول هیچ‌كدام از این كارها را انجام نمی‌دادم. فقط همین جا می‌ایستادم و بقیه را نگاه می‌كردم.»
تا اینكه یكی از راننده‌های همین خط یك روز به او گفت: «بهتر است كارت را انجام بدهی، خجالت ندارد. كار خلاف شرعی كه انجام نمی‌دهی. فقط كافی است با صدای بلند داد بزنی و راننده‌ها و مسافران را راهنمایی كنی، اولش سخت است اما خیلی زود عادت می‌كنی وگرنه امكان دارد این كار را هم از تو بگیرند.» احیا هم برای از دست ندادن شغل جدیدش مجبور شد كه برخلاف عادت همیشه‌اش كمی به تارهای صوتی‌اش فشار بیاورد و داد بزند.
اما حالا كه 3 سال از آن روزها گذشته این داد و فریاد‌های گاه و بیگاه هم برای خودش و هم برای دیگران عادی شده، البته باز هم هستند آدم‌هایی كه برای اولین بار گذرشان به این مسیر می‌افتد و با تعجب تمام حركات او را زیر نظر می‌گیرند:« یك بار یك خانمی كه سن و سال‌دار هم بود، نیم ساعت تمام اینجا ایستاد، تاكسی‌ها یكی یكی پر می‌شدند و می‌رفتند اما او همین طور توی صف ایستاده بود، اول فكر كردم منتظر دوستی یا آشنایی است اما وقتی جلوتر رفتم،
با خوش رویی تمام سلام كرد و از كارم پرسید، از سن و سالم، البته من زیاد با مسافرها صحبت نمی‌كنم اما آن خانم خیلی خوش صحبت بود، همین طور ایستاده بود و با من صحبت می‌كرد، آخرسر هم گفت افتخار می‌كنم كه زن‌هایی مثل تو را می‌بینم كه مثل یك مرد خرج زندگی را در می‌آورند. این حرفش خیلی به دلم نشست. آن روز وقتی به خانه برگشتم، اصلاً احساس خستگی نمی‌كردم، تمام مدت تصویر آن خانم مسن توی ذهنم بود، خیلی دلم می‌خواست كه دوباره او را ببینم.
البته این تمام ماجرا نبود، یكی از مسافرها كه باز هم یك خانم بود از او خواسته بود تا با همسرش صحبت كند تا به او هم اجازه بدهد در بیرون از خانه كار كند: «یك روز هم یكی از مسافرها آمد و از من خواست تا با همسرش حرف بزنم و اورا راضی كنم تا اجازه بدهد زنش بیرون از خانه كار كند، گفت وضعیت مادی‌شان خوب نیست و شوهرش اجازه كار به او نمی‌دهد، قرار شد همسرش را بیاورد همین جا تا كار من را از نزدیك ببیند.»
«احیا كاظمی» زن میانسالی است كه اهالی خیابان وصال او را به واسطه شغلش می‌شناسند رئیس خط تاكسی‌های وصال‌ـ فاطمی. «خدا را شكر راضی‌ام، بالاخره باید نان در آورد، چه می‌شود كرد. البته خیلی خسته می‌شوم. اما خب چاره‌ای نیست.» وقتی از احیا كاظمی درباره شغلش سؤال می‌كنیم خیلی صمیمانه و راحت این جملات را تحویلمان می‌دهد. خانم كاظمی با اینكه 43ساله است اما خط‌های عمیق روی چهره‌اش، سنش را بیشتر از اینها نشان می‌دهد. شاید به خاطر شغل مردانه‌ای است كه انتخاب كرده.
پیك دوچرخه‌ای
خانم كاظمی آن اوایل كه به همراه همسرش برای زندگی و امرار معاش به تهران آمده در یك شركت فروش پیچ و مهره به عنوان پیك مشغول به كار شد. آن موقع شوهرش كارگری می‌كرد و «احیا» هم مجبور بود برای تأمین مخارج سنگین زندگی دوشادوش همسرش كار كند
اما چون سواد درست و حسابی نداشت كارش را با كارگری و نظافت در خانه مردم شروع كرد. در واقع همین كار بود كه مسیر زندگی او را به خیابان وصال كشاند. «شمال زندگی می‌كردیم اما بعد از ازدواجمان شوهرم دار‌و‌ندارش را فروخت و راهی تهران شدیم. همان موقع برای كار به خانه مردی رفتم كه دكتر بود و دامادش هم یك شركت داشت.
بعد از مدتی كه تصمیم گرفتم از خانه آقای دكتر بیرون بیایم، او پیشنهاد كار در شركت دامادش را به من داد.» از همان روز احیا به عنوان پیك در شركتی كه آن آقای دكتر معرفی كرده بود مشغول به كار شد. «10 سال تمام در آن شركت كار كردم. غذا و بسته‌های مختلف را با دوچرخه‌ای كه داشتم این طرف و آن طرف می‌بردم تا اینكه قرار شد به مسیر‌های دور هم بروم.»
وقتی چنین پیشنهادی را به احیا دادند بدون چك و چانه قبول كرد. شوهرش مریض شده بود و 4 بچه قد و نیم قد هم روی دستش مانده بودند. به همین خاطر به فكر خریدن یك موتور افتاد. «موتورسواری و دوچرخه‌سواری و اسب سواری را در خانه پدرم یاد گرفته بودم. اما با دوچرخه نمی‌شد بسته‌ها را به مسیر‌های دور ببرم. از صاحب كارم خواستم كه برایم یك موتور بخرد. آنها هم برای پیشبرد كارشان قبول كردند و از آن روز به بعد بسته‌ها را با موتور به این طرف و آن طرف می‌بردم.»
با خنده می‌گوید: «من گواهینامه ندارم. آن موقع هم كه با موتور این طرف و آن طرف می‌رفتم، كلاه كاسكت می‌گذاشتم، خیلی‌ها متوجه نمی‌شدند كه من زنم یا مرد.» رئیس خط تاكسی‌های خیابان وصال 10 سال تمام در آن شركت كار كرد و آخر سر كه شركت ورشكست شد همه كارگرها مجبور شدند بروند.
شروع دوباره
دست‌هایش را به سمت بالا و پایین تكان می‌دهد.گاهی در سوت زردرنگش محكم فوت می‌كند و با راننده تاكسی‌ها حرف می‌زند. آنقدر سرش شلوغ است كه نمی‌تواند یك جا بایستد و جواب سؤالاتمان را بدهد. هر چند دقیقه یك بار هم با فریاد به مسافرانی كه قصد دارند به سمت فاطمی بروند اشاره می‌كند كه داخل صف بایستند.
«خانم توی صف وایسا، آقا شما هم همینطور، آقای راننده حركت كن. اونجا نایست، مسافر تكمیل شد، حركت كن.» بعد از پر شدن صندلی تاكسی‌ها هم با یك دست روی كاپوت ماشین می‌كوبد و از راننده می‌خواهد كه زودتر حركت كند. البته باز هم به شیوه خودش، خانم رئیس درهمان حال راه انداختن مسافران و راننده‌ها ادامه می‌دهد: «شركتی كه آنجا كار می‌كردم فاصله زیادی با خیابان وصال نداشت.
به خاطر همین بیشتر مواقع كه با دوچرخه به آنجا می‌رفتم راننده‌های این خط مرا می‌دیدند . موقعی كه با چشم گریان از شركت بیرون آمدم با یكی از راننده‌ها سر صحبت را باز كردم و گفتم كه بیكار شده‌ام. او هم به من گفت كه مدتی است برای این خط به دنبال كسی می‌گردند كه رئیس خط باشد
. بعد پیشنهاد داد كه اگر از پس این‌كار برمی‌آیی بیا همین جا و كارت را از فردا شروع كن. من هم از خدا خواسته پیشنهادش را قبول كردم و از آن موقع تا امروز كه 4 سال گذشته، رئیس خط تاكسی‌های وصال فاطمی هستم.»
رفتن به سر كار با دوچرخه
روزهای اول كار، وقتی می‌خواست از خانه‌اش در جاده ساوه به خیابان وصال برسد‌ترجیح می‌داد صبح‌ها كمی زودتر از خواب بیدار شود و این مسیر را با دوچرخه ركاب بزند. اما بعد از مدتی تصمیم گرفت از اتوبوس استفاده بكند. «صبح ساعت 4 از خانه بیرون می‌زدم و 2 ساعت طول می‌كشید تا به خیابان وصال برسم. ریسكش بالا بود اما بعد تصمیم گرفتم با اتوبوس راه بیفتم تا هوا كمی روشن‌تر شده باشد.»
خانم كاظمی مادر 3 پسر و یك دختر است، دخترش ازدواج كرده و به خانه بخت رفته، اما پسرهایش درخانه هنوز مجردند و خرج خورد و خوراكشان هم پای مادر است. شوهرش هم مدت‌ها است كه پیر و از كار افتاده شده و او مجبور است بخشی از درآمد روزانه‌اش را خرج دوا و درمان او كند.
وظیفه مادری
خانم رئیس هر روز تقریباً 9 هزار تومان حقوق می‌گیرد هر روز صبح ساعت 6 كارش را شروع می‌كند تا 3 بعد از ظهر، وقتی هم كه به خانه می‌رسد مثل خیلی از زن‌های شاغل دیگر تازه مجبور است به آشپزخانه برود و برای اهالی خانه غدا بپزد. رئیس خط تاكسی‌های وصال‌ـ فاطمی پنجشنبه‌هایی را كه در خانه است اختصاص داده به كارهای خانه «از خدا فقط یك زندگی خوب می‌خواهم و تن سالم.
شاید اگر شوهرم مریض نبود هیچ وقت این كار را قبول نمی‌كردم اما حالا از شغلم راضی‌ام.» خانم كاظمی می‌گوید: «چند وقت پیش خانمی كه از مسافرهای همین خط بود پیشنهاد بازی در یك فیلم را به من داد. خیلی دلم می‌خواست قبول كنم. اما با دخترم كه مشورت كردم مخالفت كرد. من هم جواب رد دادم، .
اما وقتی به شوهرم گفتم خیلی هم استقبال كرد و گفت: كاش قبول می‌كردی، بعد هم دست من را می‌گرفتی آن وقت شاید من هم بازیگر می‌شدم.»
خجالت می‌كشیدم داد بزنم
با اینكه تا به حال خیلی از كارها راتجربه كرده بود، از فروش سیب زمینی و پیاز در شمال گرفته تا واكس زدن كفش‌ها و یا نظافت خانه مردم، هیچوقت شغلش مثل این روزها برایش حرف و حدیث نداشته، و این یعنی از روزی كه رئیس این خط شده سردی و گرمی‌های زیادی چشیده «روز اولی كه اینجا ایستاده بودم، خیلی خجالت می‌كشیدم.
چشم این همه راننده تاكسی و مسافر به من بود، و من باید با صدای بلند داد می‌زدم و سوت می‌كشیدم تا نظم را رعایت كنند، خیلی سخت بود. اما تا چند روز اول هیچ‌كدام از این كارها را انجام نمی‌دادم. فقط همین جا می‌ایستادم و بقیه را نگاه می‌كردم.»
تا اینكه یكی از راننده‌های همین خط یك روز به او گفت: «بهتر است كارت را انجام بدهی، خجالت ندارد. كار خلاف شرعی كه انجام نمی‌دهی. فقط كافی است با صدای بلند داد بزنی و راننده‌ها و مسافران را راهنمایی كنی، اولش سخت است اما خیلی زود عادت می‌كنی وگرنه امكان دارد این كار را هم از تو بگیرند.» احیا هم برای از دست ندادن شغل جدیدش مجبور شد كه برخلاف عادت همیشه‌اش كمی به تارهای صوتی‌اش فشار بیاورد و داد بزند.
اما حالا كه 3 سال از آن روزها گذشته این داد و فریاد‌های گاه و بیگاه هم برای خودش و هم برای دیگران عادی شده، البته باز هم هستند آدم‌هایی كه برای اولین بار گذرشان به این مسیر می‌افتد و با تعجب تمام حركات او را زیر نظر می‌گیرند:« یك بار یك خانمی كه سن و سال‌دار هم بود، نیم ساعت تمام اینجا ایستاد، تاكسی‌ها یكی یكی پر می‌شدند و می‌رفتند اما او همین طور توی صف ایستاده بود، اول فكر كردم منتظر دوستی یا آشنایی است اما وقتی جلوتر رفتم،
با خوش رویی تمام سلام كرد و از كارم پرسید، از سن و سالم، البته من زیاد با مسافرها صحبت نمی‌كنم اما آن خانم خیلی خوش صحبت بود، همین طور ایستاده بود و با من صحبت می‌كرد، آخرسر هم گفت افتخار می‌كنم كه زن‌هایی مثل تو را می‌بینم كه مثل یك مرد خرج زندگی را در می‌آورند. این حرفش خیلی به دلم نشست. آن روز وقتی به خانه برگشتم، اصلاً احساس خستگی نمی‌كردم، تمام مدت تصویر آن خانم مسن توی ذهنم بود، خیلی دلم می‌خواست كه دوباره او را ببینم.
البته این تمام ماجرا نبود، یكی از مسافرها كه باز هم یك خانم بود از او خواسته بود تا با همسرش صحبت كند تا به او هم اجازه بدهد در بیرون از خانه كار كند: «یك روز هم یكی از مسافرها آمد و از من خواست تا با همسرش حرف بزنم و اورا راضی كنم تا اجازه بدهد زنش بیرون از خانه كار كند، گفت وضعیت مادی‌شان خوب نیست و شوهرش اجازه كار به او نمی‌دهد، قرار شد همسرش را بیاورد همین جا تا كار من را از نزدیك ببیند.»
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:jahannews.com
www.seemorgh.com/news
منبع:jahannews.com
