مخالفان ماده 22 لایحه حمایت از خانواده در حالی سعی در خذف این ماده از این لایحه را دارند که این ماده قصد ساماندهی کودکان ناشی از ازدواج موقت دارد کودکانی که وضعیتی بدتر از کودکان طلاق دارندو بسیاری از آنها کودکان کارمی شودند و اگر هویت این افراد در شناسنامه پدر ثبت شود بسیاری از مشکلات آنها کاسته خواهد شد.
یک نمونه از هزاران نمونه هویت گمشده کودکان ازدواج موقت
مرجان، بیست وهفت‌ساله با سه بچه قد و نیم قد ـ كه بی‌هویت، بی‌شناسنامه و بی‌پدر هستند ـ روایت زندگی خود را از روزی آغاز می‌كند كه اعتیاد همسرش را تاب نیاورد و تقاضای طلاق داد: او به گزارشگر ما، می‌گوید: « بیست وچهار ساله بودم كه از همسر اولم طلاق گرفتم.
با دو بچه چهار و دو ساله. نه كاری بلد بودم و نه درسی خوانده بودم كه از پسِ زندگیم برآیم. خدا هیچ كس را بی‌پدر و مادر نكند؛ مانده بودم، بی‌پناه و بی‌كس و بیكار. یك هفته خانه این دوست بودم، یك هفته خانه آن فامیل.
تا اینكه آنان هم به زبان آمدند و گفتند، شوهر كن كه از این آوارگی، نجات پیدا كنی.
همان روزها با مردی آشنا شدم كه همسرش را طلاق داده بود و قصد ازدواج مجدد داشت. قرار شد، چند ماه صیغه بمانیم تا همدیگر را بهتر بشناسیم...»
اما، مدت ازدواج چند ماهه او به یك سال زندگی مشترك با مردی رسید كه حالا همه فامیل و همسایه و دوست و آشنا از ازدواجشان باخبر بودند و انتظار عروسی آنان را می‌كشیدند.
او میِ‌افزاید: «در این مدت، باردار شدم و قرار شد، هر چه سریعتر، صیغه عقد دائم را جاری كنیم. ولی همسرم در آخرین روزهای دوران بارداریم، زیر تمام قول و قرارهایش زد و گفت كه نه من را می‌خواهد و نه بچه را. گذاشت و رفت. من ماندم و بچه‌ای كه بی‌امضای پدرش در بیمارستان به دنیا آمد و هنوز هم بعد از دو سال، شناسنامه ندارد.»
روزگار امروز مرجان با دستفروشی می‌گذرد و در خانه یکی از همسایه‌ها که پنج ماه قبل، وقتی صاحبخانه اسباب و اثاثیه را بیرون ریخت به مرجان و بچه‌هایش پناه داد.او می‌افزاید: «هرچه دنبال شوهرم گشتم، پیدایش نکردم. خانه و زندگی‌اش را فروخته و رفته بود. یک وقت به خودم آمدم و دیدم، دستم هیچ جا بند نیست. بچه‌ام دارد مثل آدم بی‌هویتی بزرگ می‌شود که هیچ جا قبولش ندارند؛ حتی سازمان بهزیستی و کمیته امداد نیز او را بدون شناسنامه، تحت پوشش قرار نمی‌دهند.»
روایت زندگی مرجان، هر قدر برای من و شما تازگی داشته باشد، ولی برای مددکاران و آسیب‌شناسانی که در مراکز حمایتی کار می‌کنند، آشناست. زنان سرپرست خانوار زیادی هستند که مثل مرجان، ازدواج موقت را راهی برای سر و سامان دادن به زندگی خود می‌دانستند، لیكن قربانی ضابطه‌مندنبودن این نوع ازدواج شدند.دکتر اکبر محسنی‌فر، آسیب‌شناس اجتماعی و مدرس دانشگاه در این باره به گزارشگر ما، می‌گوید: «با بررسی کلی ازدواج‌های موقتی که در کشور انجام می‌شود، می‌توان فهمید، بیشتر زنانی که تن به ازدواج موقت می‌دهند، کسانی هستند که همسر خود را از دست داده یا طلاق گرفته‌اند و نیاز به حمایت اجتماعی و اقتصادی ازجانب همسر خود دارند.
بنابراین با امید به اینکه ازدواج موقتشان بعد از مدتی تبدیل به ازدواج دائم می‌شود، زندگی مشترك را آغاز می‌کنند، ولی در ادامه با مشکلات جدیدی مواجه می‌شوند که گاهی به ترک زندگی ازسوی همسر، تولد فرزندی که مرد حاضر به پذیرش او نیست و پایان ازدواج موقت می‌انجامد و از آنجا که عموماً این زنان از مسائل قانونی و تبعات پیش‌بینی نشده ازدواج موقت آگاهی ندارند، دچار مشکلات و آسیب‌های ناخواسته و در عین حال، جدی می‌شوند.
مهمترین راهکار این افراد چیست؟ آیا غیر این است که پدر را باید ملزم به ثبت هویت فرزند در شناسنامه کرد و حقوق این فرزندان را از پدر مطالبه شود تا این معضلات اجتماعی در جامعه را کاست.
یک نمونه از هزاران نمونه هویت گمشده کودکان ازدواج موقت
مرجان، بیست وهفت‌ساله با سه بچه قد و نیم قد ـ كه بی‌هویت، بی‌شناسنامه و بی‌پدر هستند ـ روایت زندگی خود را از روزی آغاز می‌كند كه اعتیاد همسرش را تاب نیاورد و تقاضای طلاق داد: او به گزارشگر ما، می‌گوید: « بیست وچهار ساله بودم كه از همسر اولم طلاق گرفتم.
با دو بچه چهار و دو ساله. نه كاری بلد بودم و نه درسی خوانده بودم كه از پسِ زندگیم برآیم. خدا هیچ كس را بی‌پدر و مادر نكند؛ مانده بودم، بی‌پناه و بی‌كس و بیكار. یك هفته خانه این دوست بودم، یك هفته خانه آن فامیل.
تا اینكه آنان هم به زبان آمدند و گفتند، شوهر كن كه از این آوارگی، نجات پیدا كنی.
همان روزها با مردی آشنا شدم كه همسرش را طلاق داده بود و قصد ازدواج مجدد داشت. قرار شد، چند ماه صیغه بمانیم تا همدیگر را بهتر بشناسیم...»
اما، مدت ازدواج چند ماهه او به یك سال زندگی مشترك با مردی رسید كه حالا همه فامیل و همسایه و دوست و آشنا از ازدواجشان باخبر بودند و انتظار عروسی آنان را می‌كشیدند.
او میِ‌افزاید: «در این مدت، باردار شدم و قرار شد، هر چه سریعتر، صیغه عقد دائم را جاری كنیم. ولی همسرم در آخرین روزهای دوران بارداریم، زیر تمام قول و قرارهایش زد و گفت كه نه من را می‌خواهد و نه بچه را. گذاشت و رفت. من ماندم و بچه‌ای كه بی‌امضای پدرش در بیمارستان به دنیا آمد و هنوز هم بعد از دو سال، شناسنامه ندارد.»
روزگار امروز مرجان با دستفروشی می‌گذرد و در خانه یکی از همسایه‌ها که پنج ماه قبل، وقتی صاحبخانه اسباب و اثاثیه را بیرون ریخت به مرجان و بچه‌هایش پناه داد.او می‌افزاید: «هرچه دنبال شوهرم گشتم، پیدایش نکردم. خانه و زندگی‌اش را فروخته و رفته بود. یک وقت به خودم آمدم و دیدم، دستم هیچ جا بند نیست. بچه‌ام دارد مثل آدم بی‌هویتی بزرگ می‌شود که هیچ جا قبولش ندارند؛ حتی سازمان بهزیستی و کمیته امداد نیز او را بدون شناسنامه، تحت پوشش قرار نمی‌دهند.»
روایت زندگی مرجان، هر قدر برای من و شما تازگی داشته باشد، ولی برای مددکاران و آسیب‌شناسانی که در مراکز حمایتی کار می‌کنند، آشناست. زنان سرپرست خانوار زیادی هستند که مثل مرجان، ازدواج موقت را راهی برای سر و سامان دادن به زندگی خود می‌دانستند، لیكن قربانی ضابطه‌مندنبودن این نوع ازدواج شدند.دکتر اکبر محسنی‌فر، آسیب‌شناس اجتماعی و مدرس دانشگاه در این باره به گزارشگر ما، می‌گوید: «با بررسی کلی ازدواج‌های موقتی که در کشور انجام می‌شود، می‌توان فهمید، بیشتر زنانی که تن به ازدواج موقت می‌دهند، کسانی هستند که همسر خود را از دست داده یا طلاق گرفته‌اند و نیاز به حمایت اجتماعی و اقتصادی ازجانب همسر خود دارند.
بنابراین با امید به اینکه ازدواج موقتشان بعد از مدتی تبدیل به ازدواج دائم می‌شود، زندگی مشترك را آغاز می‌کنند، ولی در ادامه با مشکلات جدیدی مواجه می‌شوند که گاهی به ترک زندگی ازسوی همسر، تولد فرزندی که مرد حاضر به پذیرش او نیست و پایان ازدواج موقت می‌انجامد و از آنجا که عموماً این زنان از مسائل قانونی و تبعات پیش‌بینی نشده ازدواج موقت آگاهی ندارند، دچار مشکلات و آسیب‌های ناخواسته و در عین حال، جدی می‌شوند.
مهمترین راهکار این افراد چیست؟ آیا غیر این است که پدر را باید ملزم به ثبت هویت فرزند در شناسنامه کرد و حقوق این فرزندان را از پدر مطالبه شود تا این معضلات اجتماعی در جامعه را کاست.
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:jahannews.com
www.seemorgh.com/news
منبع:jahannews.com
