ریزعلی خواجوی صبح امروز در جمع تعدادی از دانش‌آموزان این شهرستان با بیان اینكه فداكارى و از جان گذشتگى بخش جدایی‌ناپذیری فرهنگ ملت ایران اسلامى است، اظهار داشت: «در طول تاریخ ایران به ویژه در سال‌هاى اخیر بسیارى از جوانان میهن اسلامى براى نجات هموطنان خود خون‌ها داده و جان‌ها قربانى كرده‌اند؛ فداكاران واقعی معلمان و نیروهای انتظامی هستند كه بخش مهمی از پیشرفت‌ها و موفقیت‌های علمی امروز ایران مرهون تلاش‌های معلمان و دلسوزان عرصه تعلیم و تربیت است.»
دهقان فداكار در ادامه با تشریح ماجرای نجات جان 800 نفر از مسافران قطار تبریز ـ تهران در سال 1339 بیان داشت: «به خاطر دارم كه ۴۵ روز از پاییز گذشته و یك شب بارانى و سرد بود و من به منظور همراهی یكی از بستگان كه قصد بازگشت به تهران را داشت ناچار شدم تا ایستگاه قطار او را همراهی كنم و به دلیل محیط و فضای آن دوران یك فانوس و یك اسلحه شكارى با خود به همراه داشتم، در مسیر قطار حومه میانه، دو تونل به فاصله ۵۰ متر از همدیگر وجود دارد كه به تونل ۱۸ معروف است و زمانى كه از كنار این منطقه عبور می كردم تا به منزل بازگردم متوجه شدم كوه ریزش كرده و فاصله بین این دو تونل مسدود شده است، كه ناگهان یاد ده‌ها مسافر بی‌گناه و كودكان معصوم داخل قطار افتادم.»
ریزعلی خواجوی افزود: «به سرعت به طرف ایستگاه دویدم اما قطار حركت كرده بود و اگر وارد تونل مى‌‌شد راننده بدون دید كافى به طور حتم با سنگ‌هاى انباشته شده بر روى ریل برخورد مى‌كرد و فاجعه‌اى بزرگ به بار مى‌آمد كه در آن شب بارانی كُت خود را درآورده و به زحمت آتش زدم ولی پرسنل قطار با تصور ایجاد مزاحمت از سوی من به شدت مرا كتك زدند.»
وی با اشاره به پیامدهای این واقعه گفت: «همه كاركنان و پرسنل قطار با این فكر كه قصد آزار و اذیت و ایجاد مزاحمت برای قطار را داشتم به شدت مرا كتك زده و مجروح كردند و پس از آنكه از كتك زدن من خسته شدند، رئیس قطار از من در باره علت كارى كه كرده‌ام توضیح خواست كه من نیز با حال و روز نامناسبى كه داشتم، ماجرا را تعریف كردم كه با دیدن صحنه ریزش كوه، همه مسافران و مسئولان قطار شوكه شده و شروع به عذرخواهی از من كردند.»
وى با اشاره به بهبود تدریجی زندگی خود پس از نزدیك به نیم قرن زندگی در انزوا اظهار داشت: «خوشبختانه با برقرارى حقوق از سوى وزارت راه و ترابری، اهداى یك واحد مسكونى از سوى دولت، روزگار سخت گذشته در سال‌هاى پیرى بسیار بهتر شده است؛و همکاری صمیمانه همسرم را در این 40 سال زندگی هرگزفراموش نمی کنم.»
دهقان فداكار در ادامه با تشریح ماجرای نجات جان 800 نفر از مسافران قطار تبریز ـ تهران در سال 1339 بیان داشت: «به خاطر دارم كه ۴۵ روز از پاییز گذشته و یك شب بارانى و سرد بود و من به منظور همراهی یكی از بستگان كه قصد بازگشت به تهران را داشت ناچار شدم تا ایستگاه قطار او را همراهی كنم و به دلیل محیط و فضای آن دوران یك فانوس و یك اسلحه شكارى با خود به همراه داشتم، در مسیر قطار حومه میانه، دو تونل به فاصله ۵۰ متر از همدیگر وجود دارد كه به تونل ۱۸ معروف است و زمانى كه از كنار این منطقه عبور می كردم تا به منزل بازگردم متوجه شدم كوه ریزش كرده و فاصله بین این دو تونل مسدود شده است، كه ناگهان یاد ده‌ها مسافر بی‌گناه و كودكان معصوم داخل قطار افتادم.»
ریزعلی خواجوی افزود: «به سرعت به طرف ایستگاه دویدم اما قطار حركت كرده بود و اگر وارد تونل مى‌‌شد راننده بدون دید كافى به طور حتم با سنگ‌هاى انباشته شده بر روى ریل برخورد مى‌كرد و فاجعه‌اى بزرگ به بار مى‌آمد كه در آن شب بارانی كُت خود را درآورده و به زحمت آتش زدم ولی پرسنل قطار با تصور ایجاد مزاحمت از سوی من به شدت مرا كتك زدند.»
وی با اشاره به پیامدهای این واقعه گفت: «همه كاركنان و پرسنل قطار با این فكر كه قصد آزار و اذیت و ایجاد مزاحمت برای قطار را داشتم به شدت مرا كتك زده و مجروح كردند و پس از آنكه از كتك زدن من خسته شدند، رئیس قطار از من در باره علت كارى كه كرده‌ام توضیح خواست كه من نیز با حال و روز نامناسبى كه داشتم، ماجرا را تعریف كردم كه با دیدن صحنه ریزش كوه، همه مسافران و مسئولان قطار شوكه شده و شروع به عذرخواهی از من كردند.»
وى با اشاره به بهبود تدریجی زندگی خود پس از نزدیك به نیم قرن زندگی در انزوا اظهار داشت: «خوشبختانه با برقرارى حقوق از سوى وزارت راه و ترابری، اهداى یك واحد مسكونى از سوى دولت، روزگار سخت گذشته در سال‌هاى پیرى بسیار بهتر شده است؛و همکاری صمیمانه همسرم را در این 40 سال زندگی هرگزفراموش نمی کنم.»
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:fararu.com
