رئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر نیروی انتظامی از راه اندازی اردوگاه‌های كار اجباری در آینده نزدیك خبر داد.
به گفته سردار حسین وزرات كشور با احداث اردوگاه‌های كار اجباری در حاشیه كلانشهرها موافقت كرده و خرده فروشان مواد مخدر اولین گروهی هستند كه به این اردوگاه‌ها اعزام می‌شوند و پس از انتقال از زندان‌ها، در سخت‌ترین شرایط ممكن به فعالیت و كار می‌پردازند.
رئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر اما در گفت‌وگو با ایسنا درباره گروه‌های دیگر زندانیان كه ممكن است در آینده به این اردوگاه‌ها منتقل شوند چیزی نگفته است.
او با اشاره به این كه این اولین باری است كه اردوگاه‌های كار اجباری در ایران احداث می‌شود در باره شركای این طرح گفت:«با هماهنگی صورت گرفته با قوه‌قضائیه، سازمان زندان‌ها، پلیس مبارزه با مواد مخدر، سازمان بهزیستی و وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكی، اردوگاه‌های كار اجباری در كلانشهرها راه‌اندازی می‌شود.»
حسین آبادی كمپ «شفق» را كه در حال حاضر مكانی برای نگهداری معتادان بی‌مكان و كارتن خواب در تهران است نمونه موفقی از راه‌اندازی اردوگاه‌های نگهداری معتادان دانست.
او تاكید كرد: «در این اردوگاه‌ها خرده‌فروشان مواد مخدر كه توسط پلیس دستگیر شده‌اند، به آنجا منتقل شده و در سخت‌ترین شرایط ممكن به فعالیت و كار می‌پردازند تا در هنگام خروج از این اردوگاه‌ها دیگر به سراغ فروش مواد مخدر نروند.مقدمات این طرح فراهم شده است و در آینده‌ای بسیار نزدیك اردوگاه‌های كار اجباری میزبان خرده فروشان مواد مخدر خواهد بود.»پیش از این در فروردین ماه 89 دبیر کل ستاد مبارزه با مواد مخدر از تاسیس 11 اردوگاه اجباری کار برای تنبیه مواد فروشان خبر داده است.
اسماعیل احمدی مقدم با اشاره به تاثیر‌گذار نبودن قوانین قبلی در رابطه با برخورد با مواد فروشان خرد گفت: یکی از برنامه‌های جدی ما با همکاری قوه‌قضاییه و سازمان زندان‌ها فرستادن مواد فروشان خرد به اردوگاه‌های کار اجباری است که این کار با ایجاد 11 اردوگاه انجام خواهد شد.»
او تاكید كرد: «در این اردوگاه‌ها به این افراد هیچ مهارتی آموزش داده نمی‌شود و آنها برای تنبیه تحت فشار کاری زیاد قرار می‌گیرند و معتقدیم بهترین راهکار برای مقابله با مواد فروشان بزرگ نیز اعمال مجازات‌های سنگین و زندان است.»
***
شكل‌گیری اردوگاه كار اجباری برای مجرمان در حبس در طول تاریخ سابقه داشته است. بعد از جنگ جهانی دوم در زمان روزولت (1933) نیز در آمریکا برای متکدیان اردوگاه کار اجباری تاسیس شد. جامعه شناسان زیادی تا كنون كاركرد‌های اردوگاه‌های كار اجباری را تحلیل كرده‌اند.
چندی پیش نیز فارس،مقاله‌ای از نشریه بارنز ریویو به قلم استفان راپر را منتشر كرد كه به بررسی سیستم اردوگاه‌های کار داخل آلمان پرداخته بود.او معتقد است گرچه تبلیغات متفقین در دوران جنگ تصویری سیاه از اردوگاه‌های کار آلمان ترسیم کرده اما واقعیت‌های مربوط به آن دوران این دیدگاه را تأیید نمی‌کند.
اردوگاه‌های كار اجباری در حال حاضر نیز در كشورهایی مثل چین وجود دارد و برخی از كالاهای موجود در بازار این كشور در این اردوگاها و توسط زندانیان تولید می‌شود.
برخی با این سیاست دولت چین مخالف هستند و معتقدند بخشی از کالاهای چینی حاصل کار زندانیان در اردوگاه‌های کار اجباری در چین است.این افراد به دلیل شرایط و محیط کاری نامناسب از نظر جسمی و روحی رنج می کشند. ساعت کاری آنها به بیش از ۱۵ ساعت در شبانه روز می رسد و درصورت انجام ندادن وظایف، تنبیه شده یا از غذا و خواب محروم می شوند.
در شركت تجاری لیجی محصولاتی شامل روتختی های دست دوز، پرده، رومیزی و سایر لوازم خانگی حاصل كار زندانیان است.اندکی پس از اکتبر ۲۰۰۰، شمار زندانیان از ۲۰۰ به ۷۰۰ نفر افزایش یافت.اردوگاه برای به دست آوردن سود بیشتر زندانیان و تمرین کنندگان فالون گونگ را وادار به ساعت‌ها اضافه کاری می کرد.محصولات دست ساز شرکت شاندونگ به بیش از ۴۰ کشور دنیا صادر می شود.
یو مینگ درباره تجربیاتش در اردوگاه کار اجباری نوشته است: «در اردوگاه به کار تولید چوب های غذاخوری اشتغال داشت.سهم روزانه هر کارگر عبارت بود از بسته بندی ۷۵۰۰ الی ۱۰ هزار جفت چوب غذاخوری. حتی اگر کارگران از ۶ صبح تا ۱۲ شب یک سره کار می کردند، باز هم تمام کردن این مقدار غیرممکن بود.»
تنها ملاک بهداشتی بودن محصولات این بود که در بسته بندی‌ها مو دیده نشود.
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: tabnak.ir
