راه حل‌های قابل پیمودن و راهكارهای عملی روشنی برای حل این مشكل وجود ندارد كه قطعاً اگر اراده‌ای قوی برای پایان دادن به معضل آلودگی هوا وجود داشته باشد می‌توان به این هدف رسید. آنچه تاكنون انجام شده، به منزله استفاده از داروهای تسكین دهنده درد بوده و با اینكه درد و درمان هر دو شناخته شده هستند و بیماری لاعلاجی وجود ندارد، هنوز اقدام مؤثری در جهت ریشه كن ساختن این عارضه فلج كننده صورت نگرفته است.
با ادامه این روشهای موقت و تسكین دهنده، نه تنها مشكل ریشه كن نخواهد شد، بلكه هرچه زمان بیشتری می‌گذرد دامنه این مشكل وسیع‌تر می‌شود. دیدیم كه در همین یكماه اخیر هر روز بر آلودگی هوا افزوده شد و عوارض آن بیشتر دامن مردم و جامعه را گرفت.
علاوه بر این، زیان‌های ناشی از بكارگیری راه حل‌های موقت نیز به عوارض آلودگی هوا اضافه می‌شوند و خسران را افزایش می‌دهند. به همین دلیل، همه باید بپذیریم كه دوران آزمون و خطا در موضوع چگونگی برخورد با آلودگی هوا گذشته و هیچ راهی غیر از رفتن به سراغ راه حل‌های اصولی و ریشه‌ای وجود ندارد.
تاكنون، خطر افت تحصیلی در اثر تعطیلی‌های مكرر مدارس و دانشگاه ها، وارد شدن لطمه به كار مردم در ادارات، تعویق رسیدگی به پرونده ها، پیدایش اخلال در كار بانك‌ها و بنگاه‌های اقتصادی و پائین آمدن میزان كارو تلاش در جامعه، زیان‌های نمایانی هستند كه از توسل به راهكارهای موقت برای مبارزه با آلودگی هوا حاصل شده‌اند. دور از انصاف است كه فریاد افراد و یا دستگاه‌های خاصی را مقصر پیش آمدن این وضعیت و وارد آمدن این زیان‌ها بدانیم.
واقعیت این است كه هركسی به هر اندازه كه می‌توانسته تلاش كرده و همه قصد داشتند و دارند مشكل را حل كنند یا كاهش دهند. با اینحال، این واقعیت را نیز نمی‌توان انكار كرد كه هنوز كار اصلی شروع نشده و به همین دلیل دغدغه‌ها هر روز بیشتر می‌شود و انتظار اینست كه همزمان با استفاده از داروهای تسكین دهنده و موقت، معالجات اصلی و ریشه‌ای نیز آغاز شود.
منتظر آمدن باران و وزیدن باد ماندن نیز دردی را دوا نخواهد كرد. هنوز بشر به جائی نرسیده كه بتواند به كمك علم در فعل و انفعالات جوی چنان تأثیری بگذارد كه آب و هوای پیرامونی خود را به دلخواه خود تغییر دهد و تنظیم كند. تهران، در زمانی كه به عنوان مركز حكومت انتخاب می‌شد، نه تنها دچار آلودگی هوا نبود بلكه اصولاً به دلیل برخورداری از آب و هوای خوب مورد نظر قرار گرفت و انتخاب شد.
این ما انسان‌ها هستیم كه به دلیل ماشینی شدن و استفاده غلط از ابزارهای صنعتی و افراط در استفاده از امكانات آلاینده، هوای تهران را دچار آلودگی كرده‌ایم و البته تعدادی از شهرهای بزرگ كشور نیز با همین عارضه مواجه هستند. بنابر این، حالا كه ما زمینی‌ها عامل پدید آمدن این عارضه هستیم، نباید از آسمان انتظار معجزه داشته باشیم، بلكه این خود ما هستیم كه باید آستین همت بالا بزنیم و مشكلی را كه خود به وجود آورده‌ایم حل كنیم.
این مشكل، راه حل‌های ریشه‌ای و اساسی دارد. مسئولان اجرائی نیز با این راه حل‌ها آشنا هستند، فقط باید اراده‌ای جدی به خرج دهند تا بتوانند بر این معضل غلبه كنند. این راه حل‌ها عبارتند از تقویت ناوگان حمل و نقل عمومی، نهادینه كردن فرهنگ استفاده از وسائل نقلیه عمومی، دور كردن كارخانجات از شهرها، جلوگیری از نابودی درخت‌ها و فضای سبز، كنار گذاشتن امكانات دودزا، گسترش پارك‌ها و درختكاری در شهرها و اطراف آنها و محدود ساختن ورود خودرو به بازارهای داخلی.
برای عملی شدن این برنامه‌ها، همكاری جدی دستگاه‌ها با همدیگر و هماهنگی رسانه ملی با این اهداف، ضرورت دارد.
در شرایطی كه تلویزیون هر لحظه مردم را به خریدن خودروهای جدید با تبلیغات پرزرق و برق تشویق می‌كند و كارخانجات خودروسازی با لطایف الحیل مردم را به دام خرید خودرو می‌كشانند، نمی‌توان امیدی به نهادینه شدن فرهنگ استفاده از وسائل نقلیه عمومی داشت.
تا زمانی كه گسترش مترو در چنبره دعواهای بیهوده و عدم تأمین بودجه گرفتار است ناوگان حمل و نقل عمومی به نقطه مطلوب نخواهد رسید. تا زمانی كه موتورسیكلت جای خود را به دوچرخه ندهد، تهران و شهرهای بزرگ، خیمه بدخیم دود و گازوئیل را بر سر خود خواهند داشت.
كارشناسان می‌گویند آلودگی ناشی از یك موتورسیكلت برابر است با آلودگی‌هائی كه هشت خودروی پراید ایجاد می‌كنند.
با وجود اینهمه خودرو، موتورسیكلت، كارخانه و سایر وسائل آلوده كننده هوا چگونه می‌توانیم انتظار داشته باشیم هوای تهران و شهرهای بزرگ سالم شود؟ با اجرای طرح هدفمند كردن یارانه‌ها و آزاد شدن قیمت سوخت نیز این مشكل حل نخواهد شد، زیرا ثروتمندان به اندازه‌ای پول دارند كه هوا را با خودروهای خود آلوده كنند.
می‌‌دانیم كه توصیه‌هائی از قبیل محدود ساختن تولید خودرو، موتورسیكلت و سایر وسائل دودزا خوشایند صاحبان صنایع خودروسازی و كارخانجات نیست، كما اینكه توصیه به جلوگیری از پخش آگهی‌های بازرگانی مربوط به تبلیغ خرید خودرو نیز خوشایند مسئولان تلویزیون نیست، ولی اگر واقعاً می‌خواهیم معضل آلودگی هوا را به طور ریشه‌ای حل كنیم باید به این توصیه‌ها عمل نمائیم و به ناخشنودی كسانی كه منافع خود را بر سلامت هوا و محیط زیست مردم ترجیح می‌دهند اعتنا نكنیم.
فقط با پیمودن این راه است كه می‌توانیم معضل آلودگی هوا را برطرف نمائیم ولی با توسل به راه‌حل‌های موقت از قبیل تعطیل كردن ادارات و مراكز آموزشی نه تنها به جائی نخواهیم رسید بلكه خسارت‌هائی به جامعه وارد خواهیم ساخت.
مسئولان باید ابتدا باور كنند كه آنچه البته به جائی نرسد تعطیلی است، تا سپس خود را ملزم به عملی ساختن اقدامات ریشه‌ای و اساسی نمایند.
با ادامه این روشهای موقت و تسكین دهنده، نه تنها مشكل ریشه كن نخواهد شد، بلكه هرچه زمان بیشتری می‌گذرد دامنه این مشكل وسیع‌تر می‌شود. دیدیم كه در همین یكماه اخیر هر روز بر آلودگی هوا افزوده شد و عوارض آن بیشتر دامن مردم و جامعه را گرفت.
علاوه بر این، زیان‌های ناشی از بكارگیری راه حل‌های موقت نیز به عوارض آلودگی هوا اضافه می‌شوند و خسران را افزایش می‌دهند. به همین دلیل، همه باید بپذیریم كه دوران آزمون و خطا در موضوع چگونگی برخورد با آلودگی هوا گذشته و هیچ راهی غیر از رفتن به سراغ راه حل‌های اصولی و ریشه‌ای وجود ندارد.
تاكنون، خطر افت تحصیلی در اثر تعطیلی‌های مكرر مدارس و دانشگاه ها، وارد شدن لطمه به كار مردم در ادارات، تعویق رسیدگی به پرونده ها، پیدایش اخلال در كار بانك‌ها و بنگاه‌های اقتصادی و پائین آمدن میزان كارو تلاش در جامعه، زیان‌های نمایانی هستند كه از توسل به راهكارهای موقت برای مبارزه با آلودگی هوا حاصل شده‌اند. دور از انصاف است كه فریاد افراد و یا دستگاه‌های خاصی را مقصر پیش آمدن این وضعیت و وارد آمدن این زیان‌ها بدانیم.
واقعیت این است كه هركسی به هر اندازه كه می‌توانسته تلاش كرده و همه قصد داشتند و دارند مشكل را حل كنند یا كاهش دهند. با اینحال، این واقعیت را نیز نمی‌توان انكار كرد كه هنوز كار اصلی شروع نشده و به همین دلیل دغدغه‌ها هر روز بیشتر می‌شود و انتظار اینست كه همزمان با استفاده از داروهای تسكین دهنده و موقت، معالجات اصلی و ریشه‌ای نیز آغاز شود.
منتظر آمدن باران و وزیدن باد ماندن نیز دردی را دوا نخواهد كرد. هنوز بشر به جائی نرسیده كه بتواند به كمك علم در فعل و انفعالات جوی چنان تأثیری بگذارد كه آب و هوای پیرامونی خود را به دلخواه خود تغییر دهد و تنظیم كند. تهران، در زمانی كه به عنوان مركز حكومت انتخاب می‌شد، نه تنها دچار آلودگی هوا نبود بلكه اصولاً به دلیل برخورداری از آب و هوای خوب مورد نظر قرار گرفت و انتخاب شد.
این ما انسان‌ها هستیم كه به دلیل ماشینی شدن و استفاده غلط از ابزارهای صنعتی و افراط در استفاده از امكانات آلاینده، هوای تهران را دچار آلودگی كرده‌ایم و البته تعدادی از شهرهای بزرگ كشور نیز با همین عارضه مواجه هستند. بنابر این، حالا كه ما زمینی‌ها عامل پدید آمدن این عارضه هستیم، نباید از آسمان انتظار معجزه داشته باشیم، بلكه این خود ما هستیم كه باید آستین همت بالا بزنیم و مشكلی را كه خود به وجود آورده‌ایم حل كنیم.
این مشكل، راه حل‌های ریشه‌ای و اساسی دارد. مسئولان اجرائی نیز با این راه حل‌ها آشنا هستند، فقط باید اراده‌ای جدی به خرج دهند تا بتوانند بر این معضل غلبه كنند. این راه حل‌ها عبارتند از تقویت ناوگان حمل و نقل عمومی، نهادینه كردن فرهنگ استفاده از وسائل نقلیه عمومی، دور كردن كارخانجات از شهرها، جلوگیری از نابودی درخت‌ها و فضای سبز، كنار گذاشتن امكانات دودزا، گسترش پارك‌ها و درختكاری در شهرها و اطراف آنها و محدود ساختن ورود خودرو به بازارهای داخلی.
برای عملی شدن این برنامه‌ها، همكاری جدی دستگاه‌ها با همدیگر و هماهنگی رسانه ملی با این اهداف، ضرورت دارد.
در شرایطی كه تلویزیون هر لحظه مردم را به خریدن خودروهای جدید با تبلیغات پرزرق و برق تشویق می‌كند و كارخانجات خودروسازی با لطایف الحیل مردم را به دام خرید خودرو می‌كشانند، نمی‌توان امیدی به نهادینه شدن فرهنگ استفاده از وسائل نقلیه عمومی داشت.
تا زمانی كه گسترش مترو در چنبره دعواهای بیهوده و عدم تأمین بودجه گرفتار است ناوگان حمل و نقل عمومی به نقطه مطلوب نخواهد رسید. تا زمانی كه موتورسیكلت جای خود را به دوچرخه ندهد، تهران و شهرهای بزرگ، خیمه بدخیم دود و گازوئیل را بر سر خود خواهند داشت.
كارشناسان می‌گویند آلودگی ناشی از یك موتورسیكلت برابر است با آلودگی‌هائی كه هشت خودروی پراید ایجاد می‌كنند.
با وجود اینهمه خودرو، موتورسیكلت، كارخانه و سایر وسائل آلوده كننده هوا چگونه می‌توانیم انتظار داشته باشیم هوای تهران و شهرهای بزرگ سالم شود؟ با اجرای طرح هدفمند كردن یارانه‌ها و آزاد شدن قیمت سوخت نیز این مشكل حل نخواهد شد، زیرا ثروتمندان به اندازه‌ای پول دارند كه هوا را با خودروهای خود آلوده كنند.
می‌‌دانیم كه توصیه‌هائی از قبیل محدود ساختن تولید خودرو، موتورسیكلت و سایر وسائل دودزا خوشایند صاحبان صنایع خودروسازی و كارخانجات نیست، كما اینكه توصیه به جلوگیری از پخش آگهی‌های بازرگانی مربوط به تبلیغ خرید خودرو نیز خوشایند مسئولان تلویزیون نیست، ولی اگر واقعاً می‌خواهیم معضل آلودگی هوا را به طور ریشه‌ای حل كنیم باید به این توصیه‌ها عمل نمائیم و به ناخشنودی كسانی كه منافع خود را بر سلامت هوا و محیط زیست مردم ترجیح می‌دهند اعتنا نكنیم.
فقط با پیمودن این راه است كه می‌توانیم معضل آلودگی هوا را برطرف نمائیم ولی با توسل به راه‌حل‌های موقت از قبیل تعطیل كردن ادارات و مراكز آموزشی نه تنها به جائی نخواهیم رسید بلكه خسارت‌هائی به جامعه وارد خواهیم ساخت.
مسئولان باید ابتدا باور كنند كه آنچه البته به جائی نرسد تعطیلی است، تا سپس خود را ملزم به عملی ساختن اقدامات ریشه‌ای و اساسی نمایند.
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: irna.com
