طعم 32 سالگي آرمان‌های انقلاب

 

«تبعید آمریكا به حاشیه»عنوان یادداشت روز روزنامه‌ی كیهان به قلم مهدی محمدی است كه در آن می‌خوانید؛گذشته ایران تبدیل به آینده خاورمیانه خواهد شد. این جمله زمانی یك پیش بینی درباره تحولات آینده به حساب می آمد و موافقان و مخالفانی داشت. امروز اما این جمله فقط یك توصیف است نه پیش بینی. توصیف آنچه جلوی چشم همگان می گذرد و البته باز هم موافقان و مخالفانی دارد. منتها این بار مخالفانی هراسان و ناامید كه همه فكر و ذكرشان این است كه اگر نمی توانند جلوی این روند را بگیرند لااقل آن را كند كنند یا از دامنه نفوذ و گستره اش بكاهند و موافقانی سرخوش و امیدوار كه اكنون تازه احساس می كنند راهی مطمئن با دورنمایی روشن برای پیمودن یافته اند.

این بحث كه آیا انقلاب مردم مصر و پیش از آن انتفاضه مردم تونس، یك حركت اسلامی است و از انقلاب اسلامی مردم ایران و نظامی كه 30 سال است بر مبنای آن پایه گذاری شده الگو گرفته اگرچه بسیار كلیدی است ولی جای بحث و جدل چندانی ندارد. روشن است كه مردم مصر و تونس برای آغاز حركت نیاز به یك عامل بسیار نیرومند برانگیزاننده در ذهن خود داشته اند و پس از آغاز حركت هم برای آنكه رنج ها و فشارهای ناشی از مبارزه با دیكتاتورهایی بی رحم را تاب بیاورند محتاج آن بوده اند كه دائما به مدلی آرمانی در ذهن خود مراجعه كنند.

تردیدی نیست كه خشم ناشی از سیطره چند دهه ای خودكامگی و تحقیر بی امان توده ها از جانب دیكتاتورهای متكبر و البته فرومایه، انگیزه ای مهم در این میان بوده است اما تاریخ معاصر به یاد ندارد كه گرسنگی و رنج اقتصادی یا طلب زندگی مرفه بی آنكه یك ایدئولوژی محكم آن را پشتیبانی كند، باعث شعله ور شدن یك انقلاب شده باشد. نگاهی به ابعاد حركتی كه اكنون در مصر آغاز شده و در شرف به نتیجه رسیدن است جای شبهه ای باقی نمی گذارد كه خیزشی چنین عظیم را جز نیروی ایمان و باور دینی نمی تواند به وجود بیاورد و به پیش ببرد.

علاوه بر این، همچنان كه بسیاری از اندیشمندان مصری در روزهای گذشته به صراحت گفته اند آنچه به آنها نیرو بخشیده و گام های آنها را استوار كرده این است كه می بینند یك الگوی موفق از استقلال متكی به آموزه های دینی پیش چشم آنها وجود دارد كه توانسته 30 سال تمام توطئه ها و كینه توزی های آمریكا را تاب بیاورد و روز به روز قدرتمندتر شود. تردیدی نیست كه اگر این مدل و آن باور وجود نداشت، منبعی هم نبود كه «جرئت و شهامت» لازم برای این خیزش عظیم را فراهم كند. توجیهات سكولار برای تبیین این حركت عظیم بسیار فقیر و كم مایه است. اینكه میلیون ها نفر جان خود را كف دست بگیرند، 16 شبانه روز در محاصره تانك ها كف خیابان بمانند و شعار خود را از «مبارك برو» به «مرگ بر مبارك» تغییر بدهند، مسلما هدفی بزرگتر و ارجمندتر از طلب نان دارد و این حقیقتی است كه اگر چشم بر آن بسته شود تنها اتفاقی كه افتاده اضافه شدن یك اشتباه محاسباتی جدید به خروارها اشتباه محاسباتی آمریكایی ها و همدستانشان درباره حال و روز منطقه است. همان اشتباهی كه روز پنج شنبه جیمز كلاپر مدیر اطلاعات ملی آمریكا و لئون پانتا رییس سازمان سیا در مقابل اعضای كمیته اطلاعاتی مجلس نمایندگان به آن اعتراف كردند اما هنوز معلوم نیست از آن به اندازه كافی درس گرفته باشند.

نگاه به تحولات خاورمیانه از منظر راهبردی روش دیگری است كه به دقت نشان می دهد منشا این زلزله بزرگ كجاست. لئون پانتا رییس سیا گفته است سال گذشته بیش از 400 گزارش اطلاعاتی مطالعه كرده كه همه آنها می گفته اند منطقه خاورمیانه در شرف تغییر است. اما او نگفته كه پس چرا نتوانسته حادثه ای چنین عظیم را كه امام خمینی بیش از 30 سال پیش با جزئیات از آن خبر داده بود پیش بینی كند. علاوه بر این نه پانتا و نه كلاپر نگفته اند كه اگر واقعا حدس می زده اند كه چنین تحولاتی در راه باشد پس چرا در مقابل آن هیچ اقدامی انجام نداده اند و اكنون سیر پرشتاب حوادث است كه آنها را به این سو و آن سو می كشد بی آنكه بدانند چه می كنند و چند دقیقه بعد باید منتظر چه چیزی باشند. این ادعاهای بزرگ آدمی را به یاد آن چند بار دیگری می اندازد كه دستگاه های عریض و طویل اطلاعاتی آمریكا قادر به پیش بینی حوادثی بسیار بزرگ كه حتی مردم عادی هم از آن باخبر بوده اند، نشده اند و ثابت می كند كه ناتوانی ذهنی آمریكا در تحلیل درست حوادث منطقه سابقه دار است.

نخستین مورد انقلاب اسلامی ایران بود كه همه اسناد موجود نشان می دهد آمریكایی ها در مقابل آن غافلگیر شدند. یكی از آخرین اسنادی كه در این مورد منتشر شده سخنان اوری لوبرانی مشاور موشه یعلون معاون نخست وزیر اسراییل و آخرین سفیر رژیم اشغالگر قدس در ایران است. وی در سخنرانی كه اواخر سال گذشته در بنیاد دفاع از دموكراسی های واشینگتن(FDD) انجام داده می گوید چند هفته قبل از سقوط محمدرضا پهلوی با سفیر آمریكا در تهران ملاقات كرده و او مطلقا حاضر نشده این موضوع را بپذیرد كه حكومت پهلوی رو به زوال است. لوبرانی می گوید مشكل آمریكایی ها این است كه هیچ وقت نتوانسته اند بفهمند ایران چه جور جایی است و مردم آن چگونه فكر می كنند.

مورد دوم هم فتنه سال 88 در ایران است. جوزف فیتساناكیس گزارشگر ویژه فارین پالیسی در امور اطلاعاتی در همان هفته های اول بعد از 22 خرداد 88 در مقاله ای بسیار مهم كه متاسفانه كم مورد توجه قرار گرفته است نوشت تحلیلگران سازمان سیا با شنیدن صدای الله اكبر از پشت بام برخی خانه ها در ایران به این تحلیل رسیده اند كه اتفاقات سال 57 در حال تكرار است و نظام جمهوری اسلامی رفتنی است! اگرچه این خوش خیالی خیلی زود زایل شد اما همین كه تحلیلگران سیا باز هم نتوانسته بودند الله اكبر واقعی را از نوع بدلی و قلابی آن تشخیص بدهند نشان می داد كه از 30 سال پیش تا حالا پیشرفتی نكرده اند. نمونه مصر آخرین موردی است كه نشان می دهد آمریكایی ها در فهم وقایع خاورمیانه تا چه حد كودن هستند. تلاش برای تبدیل انقلاب به رفورم و جایگزین كردن یك مهره با مهره دیگر، و بعد همراه نشان دادن خود با مردم (كاری كه اوباما دیشب انجام داد)چنان كه گویی در این 30 سال همه كور و كر بوده اند و هیچ كس ندیده است كه چگونه آمریكا روی مبارك به عنوان یك سرمایه استراتژیك حساب می كرد همه نشان دهنده این است كه آمریكایی ها نتوانسته اند به عمق آنچه در مصر می گذرد و از این پس به سراسر منطقه سرایت خواهد كرد، پی ببرند.

در واقع قضیه بسیار فراتر از عدم پیش بینی است. اینكه آمریكایی ها نمی توانند بفهمند در منطقه چه خبر است و قادر به پیش بینی تحولات نیستند تازه اول ماجراست. اصل داستان بسیار عمیق تر از این است.

نخست اینكه بدون شك خاورمیانه دیگر هرگز چنان نخواهد بود كه پیش از این بود. جغرافیای سیاسی خاورمیانه به سرعت دگرگون خواهد شد و انقلاب مصر به همه دیكتاتوری های وابسته منطقه سرایت خواهد كرد. اعضای تیم امنیت ملی اوباما احتمالا 15 روز است كه نخوابیده اند اما باید خود را برای بی خوابی های بسیار بیشتر از این آماده كنند. اگر یك جرقه كوچك در تونس آتشی چنین عظیم در مصر برانگیخته بدون شك این آتش به طوفانی مهیب در سراسر خاورمیانه تبدیل خواهد شد. كابوس دیكتاتورها تازه آغاز شده است. منافع حیاتی آمریكا دچار چنان آسیبی خواهد شد كه بعید است تا سال های طولانی بتوانند ابعاد آن را حتی برآورد كنند چه رسد به اینكه راه چاره و درمانی بیابند. هنوز معلوم نیست كه آمریكایی ها با مصیبتی به نام سقوط رژیم مبارك چه خواهند كرد. بهترین كار این است كه اسراییل را به حال خود رها كنند و بار كنند و از خاورمیانه بروند. اما سناریوهای احمقانه تری هم هست كه احتمالا با سیستم ذهنی آمریكایی ها سازگارتر است. یك سناریو آغاز یك قشون كشی نظامی جدید به منطقه و اشغال نقاط استراتژیك مانند كانال سوئز و صحرای سیناست كه اگر اتفاق بیفتد می توان آن را پایان كار آمریكا در جهان خواند چرا كه این حماقت در مدت زمانی كوتاه آتشی را كه در قاره روشن شده به واشینگتن خواهد كشاند. سناریوی دوم تلاش برای كودتا در مصر است كه بعید است تا زمانی كه مردم هوشیارانه در خیابان ها حضور دارند امكانپذیر باشد. سناریوی سوم تلاش برای به راه انداختن كودتاها و ناآرامی های جدید در كشورهای عضو محور مقاومت است كه آن هم البته ایده مسخره ای بیش نیست چرا كه تحولات اخیر مصر همه غرب گرایان در سراسر منطقه را در بهت و حیرتی بی مانند فرو برده و امكان هرگونه ابتكار عمل را از آنها گرفته است.

دوم اینكه اسراییل به پایان كار نزدیك می شود. تا همین جا هم اسراییل یك پروژه شكست خورده است كه مدتهاست هزینه های آن بر فوایدش غلبه كرده اما از این به بعد بحران موجودیت اسراییل به یك گرفتاری دائمی برای آمریكا تبدیل خواهد شد. اسراییلی ها تازه از این به بعد است كه مزه محاصره واقعی را خواهند چشید و خواهند دانست كه قلدری كردن و دست اندازی به سرزمین های اسلامی چه تبعاتی می تواند داشته باشد.

و سوم اینكه نقش بازیگردان ها در منطقه جابجا خواهد شد. آمریكایی ها از این بعد نقشی جز مدیریت حاشیه ها در منطقه نخواهد داشت. مدیریت متن تحولات خاورمیانه در اختیار ایران به عنوان یگانه منبع الهام و تغذیه حركت های ضد آمریكایی در منطقه خواهد بود كه می تواند الگوهای آینده سیاسی منطقه را ایجاد و مدیریت كند. تبعید آمریكا به حاشیه مهم ترین حادثه ژئوپلتیكی است كه باید در انتظار آن بود.

جمهوری اسلامی:درك صحیح شرایط منطقه

«درك صحیح شرایط منطقه»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی رسالت به قلم محمد كاظم انبارلویی است كه در آن می‌خوانید؛32 سال قبل هنگامی كه در 22 بهمن 1357 انقلاب اسلامی در ایران به پیروزی رسید، بیشترین نگرانی برای سردمداران دو كشور ایجاد شد؛ آمریكا و رژیم صهیونیستی. نگرانی آمریكا به این خاطر بود كه بزرگترین پایگاه استعماری خود در خاورمیانه را از دست داد و رژیم صهیونیستی به این دلیل نگران شد كه با از دست دادن شاه ایران، از تكیه گاه منطقه‌ای خود محروم گردید.

آمریكا، ایران را در خاورمیانه دهه 1350 جزیره ثبات میدانست و از شاه ایران، كه با عنوان ژاندارم خلیج فارس شناخته می‌شد، برای حفظ منافع خود در منطقه خاورمیانه استفاده می‌كرد. وجود ده‌ها هزار مستشار نظامی و اقتصادی و فنی و فرهنگی و امنیتی و اطلاعاتی آمریكائی در ایران، در عین حال كه از جیب ملت مظلوم ایران می‌خوردند و ثروت این كشور را به بهانه‌های مختلف غارت می‌كردند، این سود را برای دولت آمریكا داشت كه مدیریت ایران را طبق اراده آمریكا به پیش می‌بردند و از شاه به مثابه یك مهره و یك نوكر چشم و گوش بسته اما فرمان بردار بهره‌های مورد نظر خود را می‌بردند. در رقابت‌های استعماری میان آمریكا و شوروی آن زمان، كه به عنوان دو قطب زورگوی شرقی و غربی بر سر بلعیدن جهان با همدیگر درحال منازعه بودند، ایران یك پایگاه نظامی قابل اعتماد برای آمریكا بود كه با امكانات پیشرفته جاسوسی نصب شده در چند نقطه شمال ایران، مناطق جنوبی شوروی را زیر نظر داشت. این پایگاه نظامی برای حمایت از رژیم صهیونیستی، كه آن زمان حتی در میان دولت‌های عربی منطقه نیز منزوی بود، مورد استفاده قرار می‌گرفت بطوری كه در جنگ 1352 اعراب و اسرائیل، آمریكائی‌ها در ایران عهده‌دار حمایت لجستیكی از رژیم صهیونیستی بودند وبه فرمان آنها شاه ایران نیز پایگاه‌های نظامی جنوب ایران را به روی هواپیماهای جنگی اسرائیلی برای سوخت گیری باز گذاشته بود.

علاوه بر اینها، رژیم صهیونیستی زمین‌های كشاورزی زیادی را در منطقه دشت قزوین در اختیار گرفته بود و در تهران نیز محلی برای انجام امور كنسولی و سایر كارهائی كه یك سفارتخانه برعهده دارد در اختیار این رژیم قرار داده شده بود كه مركز تنظیم روابط میان دربار ایران و صهیونیست‌ها بود. جمع‌آوری اطلاعات مورد نیاز رژیم صهیونیستی از كشورهای منطقه و تلاش برای برقراری رابطه میان این رژیم با دولت‌های عربی از طریق دربار شاه نیز از جمله وظایف همین دفتر بود. این دفتر، در عین حال كه رسماً از عنوان سفارت برخوردار نبود، در عمل كلیه كارهای یك سفارتخانه را انجام می‌داد. شاه از ترس افكار عمومی مردم ایران و نفوذ امام خمینی و روحانیت، كه بشدت با اسرائیل مخالف بودند، جرأت آشكار ساختن روابط خود با صهیونیست‌ها را نداشت ولی صهیونیست‌ها در پنهان‌ترین لایه‌های دربار و عمیق‌ترین زوایای حكومت ایران نفوذ كرده بودند و حتی آموزش دادن شكنجه گران ساواك را برعهده داشتند.

سرانجام آمریكا توانست با استفاده از نفوذ خود در ایران و روابط دوستانه شاه ایران با انورسادات رئیس‌جمهور مصر، شاه حسین پادشاه اردن و شاه حسن مراكشی، زمینه برقراری روابط میان تعدادی از دولت‌های حاكم بر كشورهای عربی با رژیم صهیونیستی را فراهم نماید. در این زمینه، انورسادات پیش قدم شد و در سال 1357 قرارداد ننگین كمپ دیوید را با رژیم صهیونیستی امضاء‌ كرد و اندكی بعد روابط سیاسی میان مصر و رژیم صهیونیستی برقرار و رسماً سفارت اسرائیل در قاهره افتتاح شد. این اقدام، عبور از خط قرمزی بود كه اعراب در مسأله فلسطین ترسیم كرده بودند و هیچ دولت عربی تا آن زمان جرأت برقراری رابطه با رژیم صهیونیستی و به رسمیت شناختن این رژیم را به خود نداده بود. قرارداد ننگین كمپ دیوید، این سد را شكست و از آن پس تعدادی از كشورهای عربی به خود جرأت دادند با رژیم صهیونیستی رابطه برقرار كنند.

امام خمینی، كه از سال‌های آغازین نهضت اسلامی خطر اسرائیل را در سخنرانی‌ها و بیانیه‌های خود همواره گوشزد می‌كردند، در اردیبهشت 1358 به وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران دستور دادند رابطه میان ایران با مصر را در اعتراض به قرارداد كمپ دیوید قطع كند. این، ضربه بزرگی به رژیم صهیونیستی بود كه توسط امام خمینی وارد شد و در واقع آغازی بود بر جریان اسلامی شدن مبارزات مردم فلسطین علیه رژیم صهیونیستی و بیداری ملت‌های عرب و تحركات آنان برای شروع مرحله جدیدی از مبارزات ضد صهیونیستی. خالد اسلامبولی، افسر رشید مصری نیز با تأثیر گرفتن از همین تحركات، انورسادات را ترور كرد و با اعدام انقلابی كسی كه قرارداد ننگین كمپ دیوید را امضاء كرده بود فریاد انقلابی مردم مصر علیه سازش با صهیونیست‌ها را به گوش جهانیان رساند و صهیونیست‌ها از این فریاد اسلام خواهی به خود لرزیدند.

اكنون كه انقلاب مردم مصر علیه حسنی مبارك جانشین سادات و مهره دیگر آمریكا و رژیم صهیونیستی به نتیجه رسیده، بار دیگر صهیونیست‌ها دچار وحشت شده‌اند و اركان این رژیم غاصب و اشغالگر به لرزه درآمده است. فریاد مرگ بر آمریكا و مرگ بر اسرائیل مردم ایران در یوم الله 22 بهمن امسال و شعارهائی كه علیه فرعون مصر در سراسر ایران و شهرهای مختلف سر داده شد، بار دیگر آمریكا و اسرائیل را دچار نگرانی كرده است. علاوه بر رژیم حسنی مبارك، آمریكا و رژیم صهیونیستی از آنچه این روزها در مصر رخ داده است زیان خواهند دید.

آمریكا با سقوط حسنی مبارك، وفادارترین و گوش به فرمان‌ترین نوكر خود در منطقه خاورمیانه را از دست داد و رژیم صهیونیستی با چنان افق تاریكی مواجه شد كه به نظر می‌رسد سران آن غیر از جمع كردن بساط اشغالگری و تن دادن به فرار راه دیگری پیش روی خود ندارد.

سقوط رژیم مبارك، فقط سقوط یك رژیم نیست، بلكه آغاز یك انقلاب بزرگ ضد آمریكائی و ضد صهیونیستی در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقاست كه سیل برخاسته از آن، بساط دیكتاتوری، استعمار و اشغالگری را جمع خواهد كرد. بی تردید، آمریكا و صهیونیست‌ها بی كار نخواهند نشست و هر كاری بتوانند برای پهن كردن مجدد بساط خود در این منطقه انجام خواهند داد. به همین دلیل، بهره برداری از فرصت پیش آمده برای از بین بردن نفوذ كامل استعمار و زمینه‌های بازگشت مجدد آن، مهمترین وظیفه امروز همه انقلابیون مسلمان در كل منطقه است. جمهوری اسلامی ایران نیز در این كار بزرگ سهم مهمی را باید برعهده بگیرد.

ما هنگامی می‌توانیم به وظیفه تاریخی خود در این مرحله عمل كنیم كه با درك صحیح شرایط روز، زمینه‌های تفرقه را در داخل از بین ببریم و با عمل به توصیه‌های اسلام "وحدت كلمه" را سرلوحه كار خود قرار دهیم. حضور گسترده مردم در راه پیمائی سراسری یوم الله 22 بهمن، علاوه بر آنكه نمایش وفاداری ملت ایران به انقلاب و نظام جمهوری اسلامی است، فریاد رسای این ملت برای دعوت از مسئولین و فعالان سیاسی به پرهیز از تفرقه و درك صحیح شرایط منطقه و جهان و تلاش برای بهره برداری صحیح و بموقع از این شرایط به نفع ملت‌های مظلوم و ستم دیده است.

مردم سالاری:سازمان اجتماعی و رویدادهای مصر و تونس

«سازمان اجتماعی و رویدادهای مصر و تونس»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی مردم سالاری به قلم میرزا بابا مطهری نژاد است كه در آن می‌خوانید؛اعتراض های مردمی در مصر هجدمین روز خود را پشت سر گذاشت و آینده مصر همچنان در هاله ای از ابهام است. سخنان پنجشنبه شب مبارک، دیکتاتور سرزمین فراعنه را چه یک تاکتیک تلقی کنیم و چه یک راهبرد، نشان از این دارد که سازمان اجتماعی مقتدری که بتواند از جانب مردم طرف گفت وگو واقع شود ونقشه راه را به حکومت داران بنماید، وجود ندارد. شخصیت ها و گروه های سیاسی شاید راه حل هایی داشته باشند ولی از بیم پذیرش نداشتن در میان مردم، اعلا م نمی کنند یا خیلی کم رنگ و محدود طرح می کنند.

در حال حاضر به همبستگی، تداوم، تعادل و تضاد و اجتماعی که باید دغدغه اصلی رهبران اجتماعی و نفوذمندان داخلی باشد، پاسخ مشخصی داده نمی شود. همبستگی اجتماعی در مصر و تونس چگونه به وجود می آید؟ چگونه می توان تداوم جامعه یا حتی تداوم اجتماعات تا حصول نتیجه را تضمین کرد؟
تعادل اجتماعی چگونه حفظ می شود؟ عوامل مخل و بر هم زننده تعادل جامعه کدام هستند؟ در صورت بر هم خوردن تعادل اجتماعی چه تدابیری اندیشیده شده است؟

از دیدگاه جامعه شناسی دو نوع همبستگی اجتماعی وجود دارد: یکی همبستگی مکانیکی است که از وجدان جمعی خوبی برخوردار است. «تشابه»، اصل پایه و اساس سازمان اجتماعی مبتنی بر همبستگی مکانیکی است. در این نوع همبستگی وجدان جمعی بر وجدان فردی مسلط است و فرد جذب جامعه می شود ولذا در این نوع جوامع فرد به آنچه که از طرف جمع به او تلقین می شود، فکر، احساس و عمل می کند. اما همبستگی دیگری هم وجود دارد که آن را همبستگی ارگانیک می نامند، که در آن یک رابطه اجتماعی جدید خلق می شود و نوع خاصی از سازمان اجتماعی را در بردارد که بر پایه شباهت اشخاص و گروه ها قرار نگرفته، بلکه بر پایه وابستگی متقابل نهادهای مختلف و متنوع قرار دارد.

در این نوع همبستگی مقام و موقع فرد و خود مختاری او در رفتار بیشتر است و فرد میان هنجارها و ارزش های متعدد انتخاب می کند و به نظر خود جامه عمل می پوشاند. در این نوع همبستگی اجبار و الزام، اقتدار مرکزی و شباهت باعث تداوم و همبستگی جامعه نیست، بلکه چگونگی برآورده ساختن نیازهای کارکردی موجب تداوم اجتماعی است.

به نظر می رسد همبستگی موجود اجتماعی در مصر از نوع همبستگی مکانیکی است و «تشابه» در بیزاری از دیکتاتوری مصر و شخص مبارک پایه و اساس سازمان اجتماعی مردم است و یک نوع وجدان جمعی برمردمی که در اجتماعات حضور می یابند حاکم است و اگر نفوذمندان و رهبران فکری نتوانند این اجتماع را به اجتماع ارگانیک تبدیل کنند باید به شدت نگران آینده مصر بود. در مقام مقایسه، اگر به اعتراض های مردمی ایران در سال 57 برگردیم، آن اجتماعات از نوع ارگانیک بود. پیام های امام راحل(ره) در آن زمان یک نوع رابطه اجتماعی جدید خلق کرده بود که افراد قبل از حضور در جمع، یک انتخاب و یک اختیار داشتند و گروه ها، افراد و نهادهای اجتماعی با قبول کارکردها و وابستگی متقابل به پیام امام وارد جمع می شدند و همین امر موجب تداوم نظام اجتماعی می شد.

در اعتراض های مصر و تونس آنچه که مردم نمی خواهند، آنها را شبیه هم کرده است و اجتماعات را تداوم می دهد; اگر به مرحله چه می خواهند برسد خطر ضعیف شدن اجتماعات جدی است چون همبستگی از نوع مکانیکی است. رسانه های مستقل و دلسوز جهان اسلا م از جمله رسانه های ایران که در جوامع مصر و تونس و اردن شنونده و مخاطب دارند، باید به تبدیل نوع همبستگی اجتماعی از همبستگی مکانیکی به همبستگی ارگانیکی با رعایت همه ملا حظات و حساسیت ها کمک کنند. به نظر نگارنده پاره ای از تحلیل ها و تفسیرها در مشابهت سازی تاریخی بین وقایع سال 57 ایران که منجر به پیروزی انقلا ب اسلا می شد و وقایع امروز مصر و تونس و اردن به نوع همبستگی و نقش امام(ره) در ایجاد همبستگی اجتماعی ارگانیک درایران توجه ندارند و در تحلیل راه صواب را انتخاب نکرده اند و باید تجدید نظر کنند.

به طور کلی اجتماعات اعتراضی یا حتی اجتماعات تاییدی مثل راهپیمایی سالگرد پیروزی انقلا ب اسلا می، چون یک وجه به تداوم این اجتماعات می انجامد، از نوع مکانیکی است که وجدان جمعی بر وجدان فردی مسلط است. می دانند که چه نمی خواهند یا می دانند که چه می خواهند و وجه دوم در نظر نیست. چنین اجتماعاتی همبستگی مکانیکی ایجاد می کند و به همین علت نمی تواند جایگزین افکار سنجی یا رفراندوم و امثال آنها باشد. بدیهی است این نگاه نظر به نفی یا غیر ضروری بودن این نوع اجتماعات ندارد، بلکه به لحاظ کار کردی معتقد است اگر به دنبال کارکرد واقعی و ایجاد تغییر مناسب و مطلوب براین اساس هستیم، باید به همبستگی ارگانیک در این اجتماعات بیندیشیم آنهم به صورت عینی و خارج از ذهنیت گرایی های ایده آلی فردی و گروهی، که ممکن است فرصت ها را بسوزاند.

تهران امروز:طعم 32 سالگی آرمان‌های انقلاب

«طعم 32 سالگی آرمان‌های انقلاب»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی تهران امروز به قلم حسن وزینی است كه در آن می‌خوانید؛دیروز سی و دومین حضور مردم در روز بزرگ پیروزی انقلاب با آرمان‌هایی بلند و مطلوب ملت‌های آزادیخواه بود. پایان زمستان استبداد و دیكتاتوری 32 سال پیش در ایران اكنون نسیم بهار آزادیخواهی را چنان پراكنده است كه منطقه پیرامونی انقلاب رهایی از سایه پلید استبداد و وابستگی را برنا و رسا فریاد می‌زنند.

سالیان سال است كه دشمنان انقلاب هم و غم خود را صرف مسدود كردن منافذ پیام‌های این انقلاب ساخته‌اند اما همه آنچه را كه در كاخ‌های پادشاهی و ایوان‌های تودر توی وابستگی دیكتاتورها رشته كرده‌اند امروز در خیابان‌ها و معابر عمومی به دست جوانان و مردم خسته از اهرام ظلم و ستم ازدست می‌دهند.

گرچه ذكر اینكه فشارهای سیاسی و نظامی به مامن انقلاب تاكنون ناكام مانده است، سخنی مستدل و مهم‌ترین دلیل نیز جشن آغاز سی و سه سالگی در 22 بهمن 89 با امید و نشاطی وصف‌انگیز است اما بهمن دیروز ایران با حال و هوایی كه اكنون در قاهره و وحشتی كه در برخی نقاط دیگر خاورمیانه، متحدان دیكتاتورها را فرا گرفته، مزیدی بر نشانه‌های تداوم نشاط و شادابی انقلاب و آرمان‌های آن است.

در واقع آن چه امروز در زیر پوست خاورمیانه و بر فراز آسمان مصر، تونس و... می‌گذرد بیانگر حمل تابوت پروژه تحریف و هراس‌آفرینی از آرمان‌های انسانی انقلاب اسلامی عظیم ایرانی است كه روی شانه‌های خیل میلیونی مردم با چهره‌ها و زبان‌های مختلف صورت می‌گیرد. آتش زدن تصویر مبارك در راهپیمایی دیروزتهران، الهام‌گیری از ندای انسانی و آزادیخواهی انقلاب 57 ایران در قاهره و رشد و تقویت اعتراض‌ها در برخی كشورهای دیگر كابوس تلخی است كه در روزهای پایانی سی و دومین سالگی انقلاب نفس را درسینه مستكبران حبس كرده است.

مردمی كه دیروز به صحنه آمدند بار دیگر سرود تعلق‌خاطر این انقلاب به همه ملت‌ها را سر دادند و ترجمان این حضور آن است كه همزمان با ورود به سی‌ودومین سال پیروزی انقلاب، گفتمان مقاومت به هسته اصلی خواسته‌های ملت‌های خاورمیانه تبدیل شده است.

مقاومت در برابر دیكتاتوری چنان تحت تاثیر انقلاب اسلامی گسترش یافته كه حتی به اذعان مقامات غربی در هر كشور منطقه خاورمیانه اگر انتخابات آزاد برگزار شود، جریان مقاومت به پیروزی می‌رسد. چنانچه در انتخابات فلسطین، عراق و یمن این مسئله نمایان شده است. در بیش از سه دهه‌ای كه از روز 22 بهمن در تاریخ انقلابی ایران اسلامی می‌گذرد، هر دوره و یا هر سال با تحولی شیرین، سازنده، امیدانگیز همراه بوده است اما طعم سی و دومین سالگی انقلاب با سقوط دیكتاتوری در قاهره و تونس و پیش‌بینی تداوم این سقوط‌ها تا آخرین دیكتاتور‌های وابسته، به كام انقلاب و ملت شیرین‌تر از همیشه می‌نماید.

ابتكار: ایران هراسی این بار با ایرانیوم

«ایران هراسی این بار با ایرانیوم»عنوان سرمقاله‌ِ روزنامه‌ی ابتكار به قلم محمدعلی وکیلی است كه در آن می‌خوانید؛ایران هراسی یکی از راهبردهای مهم جهان غرب و صهیونیسم بین‌الملل است این پروژه تازگی ندارد ایران هراسی روی دیگر سکه اسلام هراسی است . البته دشمنی غرب با اسلام ، دیرپا ، تاریخی و عمیق است . آنان هر روز در تهاجم صلیبی جدیدی هستند؛ روزی با اتهامات و ادعاهای واهی ، روزی با انتشار مقالات و کاریکارتورهای موهن یک روز هم، با ساخت فیلم تلاش می‌کنند، مبنای فرهنگی و روانی، برای مشروعیت بخشی تجاوزات خود را فراهم آورند.

برغم قدمت راهبرد اسلام هراسی اما اکنون که ایران به نقطه کانونی بیداری اسلام تبدیل شده است، راهبرد غرب بر ایران هراسی متمرکز شده است. این راهبرد در مقاطع مختلف اوج گرفته است.

مقطع اول، پس از فتوای ارتداد سلمان رشدی توسط حضرت امام صورت گرفت .
مقطع دوم، به فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی برمی گردد. آن هنگام که نظام دو قطبی فرو ریخت و اسلام شیعی با محوریت ایران مورد توجه قرار گرفت و امکان هماوردی با غرب فراهم آمد تلاش غرب بر مخدوش سازی چهره ایران و تصویر وارونه چهره ایران متمرکز گردید.

موج سوم ایران هراسی پس از یازده سپتامبر کلید خورد در این مقطع بود که موج عظیم تبلیغاتی علیه جهان اسلام به خصوص ایران به راه افتاد و در این زمان بوش رئیس جمهور وقت آمریکا ایران را محور شرارت نامید .

مقطع چهارم ایران هراسی به شکست طرح خاورمیانه بزرگ برمی گردد. فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی فرصتی برای آمریکا فراهم آورد تا این کشور طرح خاورمیانه جدید را به عنوان نقشه راه یکجا بنه گرایی در منطقه به اجراء بگذارد اما شکست آمریکا در عراق و افغانستان باعث گردید سناریوی جدیدی علیه ایران طراحی و همه غرب به اجرای آن متعهد شدند.

سناریوی جدید برابر ایران هراسی با عنوان ایران اتمی متمرکز شده است، غرب برای ایجاد باور در خصوص خطر ایران اتمی راه‌های مختلفی را تاکنون به آزمون گذاشته است. هزاران مقاله ، همایش ، سخنرانی در این خصوص ارائه شده است . نظام رسانه ای با این هدف مهندس شدند. تهدید و تحریم دو ابزار مهم در مسیر القاء خطر ایران بود. قطعنامه‌های متعدد و بسیج شورای امنیت و اجماع نسبی جهانی مورد بهره برداری قرار گرفت و به رغم صلح آمیز بودن فعالیت‌های اتمی ایران کارزار گسترده برای تکمیل پروژه ایران هراسی و نشان دادن این کشور به عنوان تکثیر کننده سلاح‌های هسته ای و تهدیدی برای ثبات منطقه و صلح و امنیت بین‌الملل در جریان بوده است اکنون در آخرین سناریو جنگ روانی علیه کشورمان فیلم ایرانیوم به مرحله اکران رسیده است.

این فیلم با ترکیب دو واژه"ایران" و"اورانیوم" نام گذاشته شده و توسط صندوق کلاریون ساخته شده است . موسسه کلاریون پیش از این نیز مستند جهاد سوم و اُبشن ( جنگ اسلام رادیکال و غرب ) را ساخته بود این موسسه که توسط گروهی از صهیونیست‌ها اداره می‌شود تلاش کرده در این فیلم 45 دقیقه ای تصویری هولناک از ایران به مخاطب ارائه دهد ، مطابق این فیلم ایران کمتر از یک سال با داشتن بمب اتم فاصله دارد . فیلم نه فقط تصویر ایران اتمی است که یازده سپتامبر را نیز به ایران نسبت می‌دهد.

مستند ایرانیوم را شهره آغداشلو روایت می‌کند ، هنرپیشه ایرانی الاصلی که به محور فیلم‌های ضد ایرانی از جمله سنگسار ثریا ، سریال 24 و خانه ای از شن و مه تبدیل شده است.

فیلم ایرانیوم در قالب یک مستند به روایت آمده و در آن کسانی به اظهار نظر پرداخته اند که سال‌ها خود به عنوان سرسخت ترین دشمنان ایران ایفای نقش کرده اند ، کسانی چون جان بولتن نماینده افراطی پیشین آمریکا در سازمان ملل بطوریکه دشمنی اش با ایران باعث شده است تا وی به عنوان یک عضو سازمان منافقین در مجامع مختلف به ابراز عقیده بپردازد و یا کسان دیگری چون جیمزو ولسی رئیس سابق سازمان اطلاعات مرکزی c1a ، سناتور جان کیل نماینده جمهوری خواهان از آریزونا ، محسن سازگارا و تعدادی دیگر که همگان از مشخصه بارز ضد ایرانی برخوردار هستند.

ابتدا بنا بود که فیلم به صورت محدود در کانادا به نمایش درآید اما با مخالفت ایرانیان در آن کشور چنین امکانی فراهم نشد. اکنون با استقبال جمهوری خواهان جنگ طلب در آمریکا بناست این فیلم بر روی پرده رود که البته مطمئنیم با هوشمندی ایرانیان در سراسر دنیا به خصوص در آمریکا چنین فرصتی از آنان گرفته خواهد شد.

به هر حال این اقدام همچون گذشته نتیجه معکوس خواهد داشت چرا که وقتی افکار عمومی می‌دانند در جهان سی و یک هزار کلاهک هسته ای جنگی وجود دارد که چهارده هزار آن، آماده شلیک است و 441 نیروگاه هسته ای که می‌تواند اورانیوم مناسب ساخت سلاح هسته ای تولید کند در چنین جهانی به رغم تبلیغات گسترده علیه ایران اما تاکنون هیچ گونه شاهدی بر اثبات ادعاهای قدرت‌های بزرگ ارائه نشده است؛ بنابراین افکار عمومی نه فقط تحت تاثیر این فیلم‌ها قرار نخواهد گرفت که این اقدامات را دلیل بر سوء نیت سازندگان و نشانه حقانیت ملت ایران تلقی خواهند کرد.

آفرینش:مساله کیفیت و صادرات

«مساله کیفیت و صادرات»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی آفرینش به قلم علی رمضانی است كه در آن می‌خوانید؛اگر به مساله ای به نام کیفیت نگاهی مهم در مورد هرگونه تبادل کالا چه واردات و چه صادرات داشته باشیم در می‌یابیم که این امر به جرات مهمترین شاخصه در ارزیابی ارزش واردات و صادرات هر کشور و مقبولیت آن کالاست. در این بین، این مساله وقتی پراهمیت‌تر می‌شود که در چند سال گذشته همواره تاکیدی خاص بر روی افزایش صادرات کالاهای غیرنفتی در کشور از سوی کارشناسان و مقامات دولتی صورت گرفته است و در این راستا صادرات غیرنفتی کشور نیز دارای رشد بوده تا حدی که از وابستگی کشور به صادرات نفتی نیز کاسته شده است.

اما مساله مهم در این بین کیفیت کالاهای صادراتی به کشورهای دیگر است چه اینکه این مقوله نقشی مهم در حفظ بازارهای صادراتی و نگاه به کالاهای ایرانی داشته و دارد و متقابلا هرگونه بی توجهی به آن نیز پیامدهای منفی کوتاه مدت و بلندمدت فراوان برای کشور و صادرات غیرنفتی آن نیز به همراه دارد.

در این راستا از یک سو بارها شنیده‌ایم در چند سال اخیر برخی با سوء استفاده از عدم نظارت و نبود قانون مشخص و مدون در خصوص واردات کالاهای بی‌کیفیت، اقدام به واردات کالاهای بی‌کیفیت کرده و با ایجاد تغییراتی اقدام به صادرات مجدد آن به کشورهای دیگر کرده‌اند و از سوی دیگر نیز برخی تولیدکنندگان داخلی با عدم آینده‌نگری دست به تولید و سپس صادرات کالاهای غیر مرغوب و بی‌کیفیت به کشورهایی نظیر افغانستان، عراق و ... دست زده‌اند.

در این حال باید گفت که این نگاه و صادرات کالاهای بی‌کیفیت از کشور به خارج از کشور پیامدهای متعدد و منفی فراوان داشته و دارد و در صورت تداوم و عدم نظارت جدی‌تر بر روی کالاهای صادراتی سبب می‌شود تا بازارهای هدف صادراتی در کشورهای دیگر به کالاهای ایرانی اعتمادی نداشته باشند و برای واردات به کشورهای رقیب ایران رجوع کنند همین امر باعث بدنامی کالاهای صادراتی ایران در بازارهای هدف، رقابت ناپذیر شدن، از دست دادن بازارهای هدف، جایگزین شدن رقبا به جای ایران و کاهش قدرت چانه زنی برای فروش از دست دادن همه بازارهای هدف صادراتی در آینده خواهد شد در این بین از یک سو دولت باید از آنجا که کیفیت کم و پایین کالاهای صادراتی باعث به هم خوردن بازار صادراتی کالاهای ایرانی می شود باید نظارت بر کیفیت کالاهای تولیدی در داخل مرزهای کشور را افزایش دهد در این حال از سوی دیگر با توجه به مصوبه ارتقای سطح کیفیت کالاهای صادراتی (که سال 85 به امضای وزرای بازرگانی، صنایع و کشاورزی رسید) و اذعان برخی مقامات کشور نیز به موضوع کیفیت و برگشت بعضی کالاها باید به سمت بازرسی و کنترل بر روی کیفیت کالاهای صادراتی ، نظارت حداکثری بر تولید کالا در داخل و صادرات کالاها حرکت کند چه اینکه اگر کیفیت تولیدات داخلی افزایش یابد قطعا با رشد صادرات غیر نفتی مواجه خواهیم بود و بطور طبیعی ، سرمایه گذاران و تجار دیگر کشورها را به سمت تولیدکنندگان ایرانی گرایش می یابند گذشته از این ضمن جلوگیری از صدور هرگونه کالای نامرغوب به بازارهای هدف از یک سو مانع از بدنامی کالاهای ایرانی در خارج از کشور شود و از سوی دیگر بازارهای این کشورها را در بلند مدت برای صادرات بیشتر کالا در اختیار داشته باشیم و مشکلاتی نظیر آنچه در گذشته در عراق و افغانستان در مورد کالاهای صادراتی ایران بویژه صادرات صنایع غذایی پیش آمده است اتفاق نیفتد.

دنیای اقتصاد:پیچیدگی‌های تعیین مزد كارگران

«پیچیدگی‌های تعیین مزد كارگران»عنوان سرمقاله‌ی روزنامه‌ی دنیای اقتصاد به قلم محمدصادق جنان‌صفت است كه در آن می‌خوانید؛نوشتن و حكم دادن درباره تغییرات مزد كارگران همیشه دشوار است. این دشواری در حال حاضر و به دلیل شرایط پیچیده‌ای كه تحولات اقتصاد كلان در ایران فراهم كرده، دشوار‌تر شده است.

علاوه بر این، احساس اندوهی كه از پیامدهای اجتماعی و خانوادگی دستمزد ناكافی برای كارگران در برابر دیگران و زن و فرزند ایجاد می‌كند، بر صعوبت كار می‌افزاید. میلیون‌ها كارگر ایرانی در این روزها با حساسیت و شاید نگرانی، اخبار و گزارش‌های مربوط به تحولات دستمزد سال آینده را پیگیری می‌كنند.

نمایندگان كارگران ایرانی كه در برخی نهادهای كارگری فعالیت می‌كنند با استناد به یكی از بندهای ماده 41 قانون كار كه در آن تاكید شده است، مزد كارگران باید به اندازه‌ای باشد كه هزینه‌های «زندگی یك خانوار متوسط» را فراهم كند و محاسبات انجام شده به این نتیجه رسیده‌اند كه حداقل مزد نمی‌تواند و نباید كمتر از 505 هزار تومان در ماه باشد.

از طرف دیگر و با توجه به اینكه بخش عمده‌ای از تولید و اشتغال در ایران را كارگاه‌های كوچك با كاركنان زیر 10 نفر تشكیل می‌دهند، حتی معتقدند پذیرفتن بند دیگر این ماده از قانون كار كه «نرخ تورم رسمی اعلام شده از طرف بانك مركزی» را پایه تغییر حداقل مزد می‌داند نیز سخت و دشوار است.

این تناقض و كلی‌گویی در قانون كاری كه در سال 1369 و در غیاب حضور نیرومند و موثر كارفرمایان تصویب شد، وضع تعیین مزد را سخت و دشوار و با تناقض مواجه كرده است. در كنار مسائل و دشواری‌های یاد شده، وارد كردن مسائل نظری و واقعی به معادلات بازار كار، وضعیت را پیچیده‌تر خواهد كرد. به این معنی كه بازار كار باید در شرایط رقابتی فعالیت كرده و دستمزد كارگران در نقطه تعادلی كه برخورد عرضه و تقاضای كار است باید تعیین شود.

در شرایط حاضر كه نرخ بیكاری در ایران 2 رقمی است و برخی آمارهای غیررسمی آن را نزدیك به 20 درصد می‌دانند، شاید از میان میلیون‌ها بیكار كسانی باشند كه حاضرند حتی با مزدهای فعلی شاغل شوند، اما تعیین دستوری مزدها مانع از ورود آنها به بنگاه‌ها و كارگاه‌ها می‌شود.

قانون كار ایرانی و برآیند رفتارها و تصمیم‌های سال‌های گذشته عموما به نفع شاغلان و زیان بیكاران بوده است.در میانه این مجادله و اختلاف نظر موجود میان نهادهای كارفرمایی و كارگری، اما رفتار دولت چگونه باید باشد؟ بدترین كاری كه دولت می‌‌تواند انجام دهد، دخالت در این فرآیند به نفع یكی از دو گروه است.

براساس شرایط حاكم بر نهاد 3 جانبه‌گرایی كه در دنیا رایج و حتی قانونی شده است، دولت یكی از شركای این نهاد است و نمی‌تواند و نباید از قدرت سیاسی خود به نفع یك شریك استفاده كند. این اظهارنظر دولت كه به دلیل پرداخت یارانه نقدی به كارگران، افزایش مزد سال 1390 منتفی است، شاید در ذات خود و در پس ذهن دولت بی‌طرفانه باشد، اما از نگاه كارگران، شاید به نفع كارفرمایان ارزیابی شود.

كارآمدترین روش در كوتاه‌مدت و برای روزهای باقیمانده تا پایان سال این است كه نمایندگان نهادهای كارگری و كارفرمایی با لحاظ كردن همه شرایط و دشواری‌ها و با تعامل نزدیك و واقعی به نتیجه‌ای برسند كه تلفیقی از بندهای ماده 41 قانون كار است. در میان مدت؛ اما چاره‌ كار این است كه قانون كار با توجه به شرایط امروز اصلاح، و