کودک با بازی کردن در میان هم سن و سالان خود موقعیتی بدست می آورد تا باورها، احساسات و مشکلات خود را پیدا کند، آن ها را بیان کند، برای حل مشکلاتش مدد بجوید و از این منظر مهارتهای زندگی را بیاموزد.
کودک در مقاطع مختلف رشد خود، نیاز به حرکت و جنبش دارد و بازی بخش مهمی از این نیاز است. کودکان ما برای رشد ذهنی و اجتماعی خود، نیازمند اندیشه و تفکر هستند و بازی خمیر مایه این تفکر و اندیشه است.
بازی کودکان را هرگونه فعالیت جسمی یا ذهنی هدفمند که به صورت فردی یا گروهی در فضای باز یا در محیط خانه و مهد کودک انجام شود، تشکیل می دهد و موجب احساس لذت و برآورده شدن نیازهای کودک می شود.
با نگاهی هرچند گذرا به رفتارهای کودکانمان در می بایبم، آنان برای بیان آرزوها، امیال و خواسته های خود به رؤیا و تخیل می پردازند و برای رسیدن به هرآنچه که آرزو دارند، پرداختن به بازیهای تخیلی را انتخاب می کنند و در نهایت برای یافتن نقش مورد علاقه و مطلوب حود به بازی های تقلیدی مشغول می شوند. تقلید از شخصیت های محبوب کودکان فارق از سن و جنسیت، نوعی رشد رفتاری است که به کودک کمک می کند تا با محیط اطراف خود و انسان های دیگر تعاملی مقبول برقرار سازد.
کودک برای تخلیه ی انرژی اضافی بدن خود اوقاتی از روز را به بازیهای بدنی اختصاص می دهد. از مشخصات این بازی، نیاز به محیط مخصوص بازی و توان جسمی کودک در اجرای بازی است. بازیهای جسمی می توانند هم به صورت گروهی و هم به صورت انفرادی و یا ترکیبی از هر دوی آنها انجام گیرند.
زمانی که کودک شما شروع به بازی نمایشی می کند، متوجه نکته ی ظریف و مهمی می شوید، کودک در حالی که سعی در تقلید نقش مورد علاقه و اطمینان خود دارد، انتظار خود را از آن نقش نیز ابراز می دارد.
در این صورت، این بازی به کودک شما فرصت می دهد تا شخصیت درونی و واقعی خود را نمایان سازد. بهتر آن است که مانع این نحوه ی بازی کودکمان نشویم و به بهانه ی خسته کننده بودن و یا مفید و آموزنده نبودن آن از برون رفت کودکمان از خود مرکزیش برای توجه بیشتر و دقیق تر به بیرون وپیرامونش جلوگیری نکنیم.
والدین اغلب موارد، کودکان را به استفاده از بازی های فکری و آموزشی وا می دارند، زیرا احساس می کنند تنها از این راه می توانند به کودک خود نکات مهم و مورد نیاز را آموزش دهند.
این در حالی است که فرزندان ما به تجربه ی انواع بازی های جسمی، تقلیدی، نمادین، گروهی، فردی، تخیلی و ... نیاز دارند تا احساسات و تخیل آنان همگام با رشد ذهنی خود از مقاطع مختلف بازی ها گذر کند و به تقویت قوای حسی و حرکتی بینجامد.
این امر بسیار حائز اهمیت است که در تمام مراحل بازی، جسمی و یا ذهنی، کنترل اصلی بازی ها باید در دست کودک باشد و سمت و سوی آن را خود او مشخص و تعیین کند.
والدین و یا مربیان مهدکودک ها، هدایت جهت و سوی مسیر بازی را به صورتی نامحسوس و غیر مستقیم در دست گیرند تا از بروز احتمالی خشونت جلوگیری شود و به صورتی غیر تحمیلی به سوی آموزش و تربیت سوق داده شود.
کودک در مقاطع مختلف رشد خود، نیاز به حرکت و جنبش دارد و بازی بخش مهمی از این نیاز است. کودکان ما برای رشد ذهنی و اجتماعی خود، نیازمند اندیشه و تفکر هستند و بازی خمیر مایه این تفکر و اندیشه است.
بازی کودکان را هرگونه فعالیت جسمی یا ذهنی هدفمند که به صورت فردی یا گروهی در فضای باز یا در محیط خانه و مهد کودک انجام شود، تشکیل می دهد و موجب احساس لذت و برآورده شدن نیازهای کودک می شود.
با نگاهی هرچند گذرا به رفتارهای کودکانمان در می بایبم، آنان برای بیان آرزوها، امیال و خواسته های خود به رؤیا و تخیل می پردازند و برای رسیدن به هرآنچه که آرزو دارند، پرداختن به بازیهای تخیلی را انتخاب می کنند و در نهایت برای یافتن نقش مورد علاقه و مطلوب حود به بازی های تقلیدی مشغول می شوند. تقلید از شخصیت های محبوب کودکان فارق از سن و جنسیت، نوعی رشد رفتاری است که به کودک کمک می کند تا با محیط اطراف خود و انسان های دیگر تعاملی مقبول برقرار سازد.
کودک برای تخلیه ی انرژی اضافی بدن خود اوقاتی از روز را به بازیهای بدنی اختصاص می دهد. از مشخصات این بازی، نیاز به محیط مخصوص بازی و توان جسمی کودک در اجرای بازی است. بازیهای جسمی می توانند هم به صورت گروهی و هم به صورت انفرادی و یا ترکیبی از هر دوی آنها انجام گیرند.
زمانی که کودک شما شروع به بازی نمایشی می کند، متوجه نکته ی ظریف و مهمی می شوید، کودک در حالی که سعی در تقلید نقش مورد علاقه و اطمینان خود دارد، انتظار خود را از آن نقش نیز ابراز می دارد.
در این صورت، این بازی به کودک شما فرصت می دهد تا شخصیت درونی و واقعی خود را نمایان سازد. بهتر آن است که مانع این نحوه ی بازی کودکمان نشویم و به بهانه ی خسته کننده بودن و یا مفید و آموزنده نبودن آن از برون رفت کودکمان از خود مرکزیش برای توجه بیشتر و دقیق تر به بیرون وپیرامونش جلوگیری نکنیم.
والدین اغلب موارد، کودکان را به استفاده از بازی های فکری و آموزشی وا می دارند، زیرا احساس می کنند تنها از این راه می توانند به کودک خود نکات مهم و مورد نیاز را آموزش دهند.
این در حالی است که فرزندان ما به تجربه ی انواع بازی های جسمی، تقلیدی، نمادین، گروهی، فردی، تخیلی و ... نیاز دارند تا احساسات و تخیل آنان همگام با رشد ذهنی خود از مقاطع مختلف بازی ها گذر کند و به تقویت قوای حسی و حرکتی بینجامد.
این امر بسیار حائز اهمیت است که در تمام مراحل بازی، جسمی و یا ذهنی، کنترل اصلی بازی ها باید در دست کودک باشد و سمت و سوی آن را خود او مشخص و تعیین کند.
والدین و یا مربیان مهدکودک ها، هدایت جهت و سوی مسیر بازی را به صورتی نامحسوس و غیر مستقیم در دست گیرند تا از بروز احتمالی خشونت جلوگیری شود و به صورتی غیر تحمیلی به سوی آموزش و تربیت سوق داده شود.
گردآوری: گروه خبر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع:dayna.ir
