بیضایی که فرار کرد، به داد «مهرجویی» برسید

نمایش تازه ترین اثر داریوش مهرجویی با عنوان «چه خوبه که برگشتی» امروز در شرایطی در کاخ جشنواره انجام شد که در اقدامی عجیب و بدون اطلاع قبلی نشست مربوط به نمایش فیلم انجام نشد.
گویا این خواسته شخصی مهرجویی بوده که از حضور در نشست نمایش فیلمش سرباز زده و روابط عمومی جشنواره هم به دلیل عدم حضور کارگردان فیلم، نشست مربوط به فیلم را لغو کرده است.

اینکه مهرجویی در نشست فیلمش شرکت نکرده آن قدرها عجیب نیست چرا که مدیران سینمایی ایران در سالهای گذشته هیچ گاه با این پیرمرد سینمای ایران رفتاری در خور شأنش نداشته اند. از ماجراهای عجیب و غریب مربوط به توقیف «سنتوری» درست چند روز پیش از اکران آن که بگذریم یکی از فیلمنامه های او با عنوان «بیا تا برویم» در اوایل امسال از سوی اداره نظارت رد شد تا سوء تفاهمات مابین این کارگردان و ساختار سینمایی کشور همچنان باقی بماند.

متاسفانه مدیران سینمایی ما در برخورد با آدمهایی مثل مهرجویی به جای آن که رعایت کسوت طرف را کرده و سعی کنند با دلجویی مشکلات پیش آمده مابین خود را حل کنند انتظار دارند یک کارگردان باتجربه و نام آور هم به مانند یک جوان تازه از راه رسیده به دیدار آنها رفته و با دست بوسی از آنها تقاضای کمک کند.این وضعیت نه تنها باعث دوری کارگردانان برتر از مدیران سینمایی شده بلکه باعث این می شود که یک سری نیروی چاپلوس و ناکارآمد با دوره کردن این مدیران بودجه های کلان سینمایی را صرف محصولات درجه ده خویش کنند.

اگر مدیران سینمایی کشور ما از مدیر بنیاد فارابی که در سخنرانی و تمجید از خود ید طولایی دارد تا مدیر مرکز گسترش که عاشق رپورتاژهای تصویری خود است و حتی مدیر موسسه رسانه های تصویری که به واسطه قابلیت فراوان(!) امسال دبیر جشنواره فجر هم شده اند، فقط یک بار به مرور کارنامه سینمایی افراد پرداخته و براساس کیفیت آثار هر کارگردانی احترام برایش قائل شده و امکانات در اختیارش می گذاشتند وضعیت مهرجویی به اینجا نمی رسید که در اقدامی خودآگاهانه با دست زدن به نوعی خودزنی اثری درجه چندم مانند «چه خوبه که برگشتی» را بسازد.

اگر به فهرست کارگردانان حاضر در جشنواره سی و یکم نگاهی بیندازیم می بینیم مهرجویی تنها کارگردان نسل اولی ماست که همچنان فیلم می سازد؛ آیا همین استقامت و نشکستن در برابر تبعیضهای مدیران نوعی موفقیت نیست. چرا مدیران ما برای یک بار هم که شده این قدمت را ملاکی نمی کنند برای کمک به تولید اثری از مهرجویی که واقعا مهرجویی وار باشد. آقای میرعلایی! بهرام بیضایی که فرار را بر قرار ترجیح داد و نتوانست پروژه ای که خودِ شما فیلمنامه اش را تایید کرده بودید را تولید کند، لااقل به داد مهرجویی، عیاری، تقوایی و سینایی برسید.

جناب میرعلایی اگر واقعا به حرفهایی که مبنی بر کمک به پیشکسوتان می زنید اعتقاد دارید همین امروز بودجه کامل تولید فیلم بعدی مهرجویی را در اختیارش بگذارید.

آقای شفیع آقمحمدیان! اگر واقعا به دنبال کمک به سینمای حرفه ای ایران هستید هر چه می توانید برای آدمهایی مانند مهرجویی هزینه کنید که کمِ کم ده سینماگر برتر و از جمله رضا درمیشیان را به سینمای ایران تحویل داده وگرنه صرف بودجه های میلیاردی برای آثاری مانند «عقاب صحرا» و «فرزند چهارم» جز دور ریختن سرمایه های مملکت نیست.

جناب عباسیان! شما که در کسوت مدیر موسسه رسانه های تصویری آثاری زیر حد متوسط مانند «برلین منهای هفت» را فرسنگها دورتر از ایران و با هزینه گزاف تولید می کنید بد نیست به داد امثال مهرجویی برسید که در تمام سی سال اخیر کار در وطن خود را با هیچ چیز دیگر معامله نکرده اند.

گردآوری گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: inn.ir



 مطالب پیشنهادی:
تصاویر دیدنی از ضیافت «نامزدهای اسکار»
گزارش تصویری جدید، حضور بازیگران سرشناس در جشنواره