عاشقی بی‌قرار، برنده «بهترین بازیگر زن» اسکار

«دفترچه امید بخش» فیلمی است كه كاملابه قواعد ژانر فیلم های كمدی رمانتیك وفادار می ماند و از چارچوب آن خارج نمی شود. لحظه های كمدی فیلم بسیار كنترل شده و بامزه در طول داستان به نمایش در می آیند و كاملادر خدمت اتمسفر رمانس فیلم قرار می گیرند. یكی دیگر از نقاط قوت فیلم بازی های بسیار خوب اثر است. جنیفر لارنس در فیلم های «دشت سوزان»، «استخوان های زمستانی» و «بازی های گرسنگی» بیشتر شخصیتی كم حرف، مرموز و درون گرا را به تصویر می كشد

یكی از چند ویژگی فیلم های كمدی رمانتیك كه در بستری عاشقانه و مفرح شكل می گیرد: بیشتر اوقات به تصویر كشیدن عاشقی شكست خورده و افسرده است كه از نگاه دیگران نامتعادل و بازنده به نظر می آید. در طول داستان، كاراكتر بحران زده درگیر ماجرایی با شخصی دیگر می شود كه با مرور زمان این فرد جدید می تواند جایگزینی در ردای معشوقی جدید برای او باشد كه ابتدا نقاب یك دوست اجتماعی، همكار یا مشاور را به صورت خود زده و تحت لوای انسانی نوع دوست كه نیت خیری جز كمك كردن به كاراكتر افسرده داستان را ندارد پایش به ماجراهای اثر باز می شود و كم كم ارتباطی عمیق میان این دو شكل می گیرد و با مرور زمان ریشه های عشق و علاقه میان این دو فرد به وجود می آید.

محبت به وجود آمده بیشتر اوقات صورتی دوجانبه به خود می گیرد تا خیال تماشاگر بابت انتهای این داستان عاشقانه كه پس زمینه كمدی آن هم به تعدیل فضای غم انگیز داستان كمك می كند راحت باشد كه این شخصیت های منزوی كه با مشكلات زیاد و سختی در زندگی دست و پنجه نرم می كنند در انتها خوشبخت شده اند و رنگ شادی واقعی را زین پس در زندگی جدیدشان تجربه می كنند.

شخصیت ها در پایان داستان پس از عبور كردن از كشمكش هایی كه با خود و طرف مقابل شان دارند به آرامش دست پیدا می كنند و به تعریفی متفاوت از عشق و چه بسا متعالی تر از عشق قبلی خود می رسند. پایان خوش می تواند یكی از قواعد تثبیت شده این گونه فیلم ها باشد. تماشای رنج شخصیت های داستان و چالشی كه كاراكترها در ایجاد رابطه یی جدید با آن مواجه هستند و همچنین پشت سرگذاشتن خاطرات به جا مانده از رابطه قبلی كه ذهن و روح شان مدام با آن در تقابل است به مخاطب كمك می كند تا در انتهای خوش فیلم به آسایشی برسد و در پایان، خوشحال از سالن سینما بیرون رود.

در درام های عاشقانه و كلاسیك كه در مسیری جدی داستان شان را پی ریزی می كنند زن و مرد، محبت به وجود آمده در فضای رابطه را به سرعت می پذیرند و یكدیگر را قبول می كنند اما در كمدی رمانتیك هایی كه اخیرا در سینمای امریكا ساخته می شود: عاشق و معشوق پیوسته در تقابل با یكدیگرند، آنها همدیگر را زیر سوال می برند، دست به انكار همدیگر می زنند و چالش های زیادی در آینده رابطه می بینند. مردان این فیلم ها از تعهد و عشقی جدید گریزانند و زن ها بر خلاف مردها می كوشند عشق خود را غیر مستقیم ابراز كنند. در فیلم خواهر خواهرت (2011) ساخته «لین شلتن» تام با وجو اینكه یك سال از مرگ برادرش گذشته اما هنوز نتوانسته غم فقدان برادرش را تحمل كند و بسیار افسرده است.

پس شرط اول قصه فراهم است: وجود یك انسان شكست خورده و افسرده پس ضلع دوم آن هم سریع شكل می گیرد: وجودی زنی به نام آیریس با بازی بسیار خوب «امیلی بلانت» كه دقیقا قرار است همان نقش تعریف شده خود در این گونه فیلم ها را از خود به نمایش بگذارد. او سعی می كند اوضاع به هم ریخته تام را سر و سامانی ببخشد و در طول فیلم می فهمیم كه او عاشق تام شده. در فیلم صید ماهی آزاد در یمن (2011) ساخته «لاس هالستروم» دو همكار مجبور می شوند در محلی دور افتاده به پرورش صید ماهی در یمن بپردازند. آلفرد با بازی «ایوان مك گریگور» با همسرش مشكل دارد و در آستانه جدایی از اوست و هریت با بازی امیلی بلانت (كه گویا در این جور نقش ها و فضاها عملكرد باورپذیری از خود بروز می دهد.

به اینها باید بازی بسیار خوب او در فیلم جنایی- اكشن لوپر (2012) هم اشاره كرد كه در نقش مادری تنها و افسرده فضای دراماتیك درام را پر رنگ می كند و در مجموع فوق العاده ظاهر شده) نقش زنی را ایفا می كند كه نامزدش به جنگ رفته و خبری از او نیست. در طول فیلم دو شخصیت مدام از خاطرات رابطه قبلی شان می گویند و بسیار اندوهگین هستند. زن بعد از شنیدن شایعه مرگ نامزدش در جنگ در هم می شكند اما این مرد است كه او را دلداری می دهد. درست هنگامی كه علاقه یی بین آنها شكل می گیرد نامزد قبلی هریت سر و كله اش پیدا می شود اما زن عشق جدید را كه در دوران افسردگی وشكست همراه و همیارش بوده را بالغانه تر از رابطه قبلی خود می بیند و رابطه قبلی اش را فراموش می كند.

با وجود تقابل و تفاوت های شخصیتی در بین شخصیت های دو فیلم مذكور، پایانی تماما خوش، رقم می خورد. «دیوید ا. راسل» دقیقا همین فرمول را درباره تازه ترین ساخته اش «دفترچه امید بخش» بر می گزیند: وجود یك پناهگاه عاطفی و امن برای كاراكتر بحران زده قصه. شخصیت در خود فرو رفته و اینجا تا حدودی نا متعادل از لحاظ روانی به هیچ وجه بعد از مشكلی كه برایش ایجاد می شود در قصه تنها رها نمی شود بلكه همیشه كسی هست كه او را با همین شرایط فلاك بارش هم بپذیرد و عاشق او شود. او را دوست بدارد و تمام تلاشش را جهت بهبودی او به كار گیرد.

تیفانی با بازی «جنیفر لارنس» دقیقا همین وظیفه را به عهده می گیرد او با شگردی كه در طول رابطه اش با پت (بردلی كوپر) بر می گزیند سعی می كند او را از این حال و هوا خارج كند و در نهایت بتواند عشق خود را به پت نشان دهد. باز هم طبق همان فرمول، مرد كه در ابتدا از رابطه گریزان است: در پی نفی تیفانی بر می آید اما با مرور زمان این عشق را می پذیرد: حتی احساس جدیدش به تیفانی را بسیار كامل تر نسبت به همسر قبلی خود (نیكی) می یابد و در نهایت باز هم یك پایان خوش دیگر رقم می خورد.

«دفترچه امید بخش» فیلمی است كه كاملابه قواعد ژانر فیلم های كمدی رمانتیك وفادار می ماند و از چارچوب آن خارج نمی شود. لحظه های كمدی فیلم بسیار كنترل شده و بامزه در طول داستان به نمایش در می آیند و كاملادر خدمت اتمسفر رمانس فیلم قرار می گیرند. لحظه های بكر و كمیك اثر مثل فریاد و نقد پت نسبت به همینگوی در نیمه شب، تعصب افراطی پدر پت نسبت به تیم ورزشی مورد علاقه اش، پسر سمج همسایه كه اصرار به مصاحبه وقت و بی وقت با پت را دارد، شرط بندی های حماقت بار پدر درباره نتیجه بازی های تیم محبوبش، اعتقاد نامتعارف پدر به دستگاه كنترل از راه تلویزیون و تاثیرش بر نتیجه مسابقه، تعقیب پت توسط تیفانی هنگام دویدن و دیالوگ های بامزه بین او و پت درباره مزایای مشترك استفاده از داروهای روانی و چندین مورد دیگر طراوت شیرینی به فضای فیلم می بخشند و شادی تعدیل شده یی را در لحن فیلم ایجاد می كنند.

یكی دیگر از نقاط قوت فیلم بازی های بسیار خوب اثر است. جنیفر لارنس در فیلم های «دشت سوزان»، «استخوان های زمستانی» و «بازی های گرسنگی» بیشتر شخصیتی كم حرف، مرموز و درون گرا را به تصویر می كشد كه قربانی شرایط زندگی شده و اعمال و رفتارش به سختی قابل پیش بینی است اما او در این فیلم، در یكی از متفاوت ترین نقش های كارنامه آبرومندش، نقش زنی گستاخ، نامتعادل و به شدت برون گرا را بازی می كند كه با صدایی بلند حرف می زند، ظاهری نه چندان معصوم در مقایسه با كارهای قبلی اش از خود ارائه می دهد و در شخصیتش خشونتی هم دیده می شود اما بهره وری لارنس از سیمای معصومش به او كمك زیادی می كند تا بتواند قلب مخاطب را تسخیر كند و دوست داشتنی به نظر بیاید.

از طرف دیگر بردلی كوپر در بهترین نقش آفرینی كارنامه كم فروغش كاراكتری را می سازد كه از عارضه اختلال دو قطبی رنج می برد. كوپر، لحظات جنون آمیز بازی اش را سرخوشانه اجرا می كند و استیصال نقش را به خوبی نمایش می دهد.

می توان فیلم هایی با پایان خوش را خلاف واقعیت دانست و فیلمساز را متهم در به تصویر كشیدن نوعی خوشبینی افراطی در اثر كرد و در نتیجه بینش و نگرش كارگردان را نسبت به دنیا سطحی تلقی كرد. اما چه باك؟ دیوید ا. راسل یكی از امید بخش ترین فیلم های سال 2012 را تا به حال ساخته است. كارگردانی كه هنوز به نیروی قلب انسان ها معتقد است و داستانی را روایت می كند كه مخاطب را با امید و اشتیاق و ایمان به معجزه عشق در تحمل و حل مشكلات در زندگی در پایان فیلم بدرقه می كند.