شهاب حسینی: خودم باید پشت فرمان بنشینم !

           

سید شهاب‌الدین حسینی سال ۱۳۵۲ در تهران متولد شد و تحصیل خود را در رشته روان شناسی به صورت ناتمام رها کرد. از سال ۱۳۷۷ فعالیتش را به طور حرفه ای آغاز کرد و در عرصه‌های مختلف هنری، به ایفای نقش پرداخت. در کارنامه  هنری شهاب حسینی تئاترهای: بر کرانه باد، افسانه، ۳ برنامه رادیویی به نام‌های دو نیمه سیب، صدای ما، گلبانگ شادی و برنامه‌های تلویزیونی: اکسیژن، باشما، زنگ صبح، آفتابگردان، تعطیلات، سایه روشن و آب، به چشم می‌خورد. او همچنین به عنوان مجری در مراسم هشتمین و نهمین سالگرد جشن شبکه ۳ سیما و مراسم افتتاحیه جشنواره بیستم فجر حضور یافت. حضور در سریال تلویزیونی پس از باران، خانواده محبوب، همسفر، پلیس جوان و وکیل به عنوان بازیگر، بخشی دیگر از فعالیت هنری شهاب حسینی را شامل می‌شود.

رخساره، آدمک‌ها، واکنش پنجم، زهرعسل، این زن حرف نمی‌زند، شمعی در باد، الهه زیگورات، گرداب، رستگاری در هشت و بیست دقیقه، قتل آنلاین، پیشنهاد پنجاه میلیونی، باغ آلوچه، قصه عشق، بچه‌های ابدی، محیا، سوپراستار و درباره الی از جمله فیلم‌هایی است که وی در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است.
وی در فیلم‌های ایستگاه بهشت، پرچم‌های قلعه کاوه، نیلوفر، سایه وحشت، حوالی اتوبان، آناهیتا، پری دریایی و پرسه در مه نیز ایفای نقش کرده است که هنوز به نمایش عمومی‌ در نیامده اند. به گزارش سایت سینمایی «سینمای‌ما‌»، وی درباره سینما و بازیگری سخنانی گفته‌است.

در کارنامه کاری تان هم نقش مثبت زیاد دارید و هم نقش منفی. کارنامه کاری‌تان کلا متنوع است این تنوع کاری خواست و میل خودتان بوده یا نقش‌های پیشنهاد شده از طیف‌های گوناگونی بود؟
بی گمان هم خودم خواستم و هم پیش آمده. یعنی می‌شود این طوری گفت که خودم خواستم و با شرایطی که برایم پیش آمد حرکت کردم.

ترجیح نمی‌دهید در نقشی بازی کنید که تماشاگرتان را بیشتر راضی می‌کند؟ مثلا اگر نقش منفی‌تان برای تماشاگر دلنشین تر است، دوست ندارید که بیشتر منفی بازی کنید؟
من سینما را در خدمت خودم نمی‌بینم، خودم را در خدمت کاری که انجام می‌دهم می‌بینم. مهم این است تماشاگر بیاید و فیلمی ‌را ببیند که حاصل کار یک مجموعه ۶۰-۵۰ نفری از آدم‌هاست و احساس کند وقتی که این آدم‌ها صرف کرده اند و از خانه و زندگی شان زده اند و هزینه ای که برای این فیلم شده، ارزشش را داشته است. من در کل مخالف این هستم که بخواهم بگویم شهاب حسینی دارد مثلا روندی را طی می‌کند که اگر نقش مثبت یا منفی‌اش را مردم بیشتر دوست دارند، در آن نقش‌ها بازی کند. چون به هر حال ما به نوعی در کار خودمان راوی هستیم و هنر اساسا روایت است. ما هم راوی اتفاقاتی هستیم که در گوشه و کنار می‌افتد. حالا چه در واقعیت و چه در افسانه. شخصیت‌های یک قصه هستیم و هر قصه در دل خودش یک حرف اصلی برای گفتن دارد. اگر ما توانستیم کاری کنیم که تماشاگر بیاید قصه ما را ببیند و حرف ما را بشنود و بعد از آن هم احساس نکند که وقتش تلف شده است، آن وقت ما کارمان را انجام داده‌ایم. اگر غیر از این باشد یعنی اشکالات زیادی به ما وارد است و باید برویم اشکالاتمان را رفع کنیم. برای من نقش مثبت و منفی فرقی ندارد. من بیشتر روی نقش‌هایی تمرکز کرده ام که موتور محرک قصه باشد.

برخی معتقدند اگر بازیگری به فرض در نقش مثبتی جا افتاده است برای این که توانایی‌اش را ثابت کند، باید برود و نقش منفی بازی کند. برخی هم می‌گویند که بازیگر باید نقشی را بازی کند که به او نزدیک‌تر است. شما به کدام فرضیه معتقد هستید؟
ما در بازیگری، با آزمایشگاه فیزیک یا شیمی ‌طرف نیستیم که تابع یک سری قوانین مشخص باشد تا طبق آن قوانین مشخص به یافته‌هایی برسیم. جهان بشری، چه جهان بیرونی و چه جهان درونی، آن قدر وسیع و پیچیده است که قابل دسته بندی‌های خیلی مشخص نیست. اولا من با منفی و مثبت بودن نقش خیلی موافق نیستم. یک طیفی از رنگ خاکستری است که تیره و روشن دارد و تیره اش، ممکن است آدم را دلگیر کند و روشنش زیبا به نظر بیاید.

در خیلی از فیلم‌ها مشکل اساسی همین است که این طیف خاکستری خیلی وجود ندارد. یا قسمت تیره‌اش غالب است و یا روشن.
باید آن نقش‌ها را هم به تبع قوانینی که بر انسان حاکم است، بازی کرد. مگر ما کسی را می‌شناسیم که همه بگویند آدم مثبتی است و خودش هم چنین احساسی داشته باشد. بعد دیگر خیالش راحت باشد و برود سراغ هر چه دلش می‌خواهد. در حالی که زندگی لحظه به لحظه و پلک به پلکی که آدم می‌زند، متفاوت است. زندگی هر لحظه ما را در عرصه امتحان قرار می‌دهد. مهم این است که ما در لحظات درست زندگی بتوانیم درست انتخاب کنیم. مثلا من مدتی از دست یکی از نشریات به شدت ناراحت بودم. حالا چند انتخاب داشتم. می‌توانستم اصلا مصاحبه نکنم. این طوری از حق خودم دفاع کرده بودم اما آدم باید مراقب تصویرش در ذهن مردم هم باشد. به هر حال انتخاب در لحظه است. هیچ شخصیت مثبت یا منفی مطلقی وجود ندارد برای این که انسان از فرش است تا عرش. من حتی فکر می‌کنم اگر شخصیت‌های سینمایی این بار را ندارند، یعنی یا بی خودی مثبت‌اند یا بی خودی منفی، ما به عنوان بازیگر و مجری ماجرا، وظیفه داریم از آن شرایط غیر انسانی عبور کنیم و نقش را در یک قالب انسانی ارائه دهیم. فلانی ممکن است که قاتل باشد و در زندان منتظر اجرای حکم اعدام، روی ماجرا این است که قاتل است و همه هم می‌گویند که عجب آدم سنگدل و بیرحمی‌ است که یک نفر را کشته ولی ته ماجرا شاید فرزندی داشته باشد که عاشقانه هم دوستش داشته باشد و یا آن قدر دلتنگ فرزند و خانواده اش باشد که گریه هم بکند. انسان است دیگر با همه ضعف‌ها و قوت‌هایش. در فیلم «محیا» هم احساس می‌کردم اگر قرار است «جاوید» یک حرکت قهرمانانه انجام دهد، اگر از اول نقش او را طوری بازی کنم که تماشاگر منتظر باشد که او برود و حرکت قهرمانانه اش را انجام دهد، جذابیتش را از دست می‌دهد. تحول است که زیباست.

شما در دانشگاه روان شناسی خواندید؟
خیلی کم و زود رهایش کردم.

 این روان شناسی در کار هم به دردتان خورده است؟
بله خیلی زیاد. حقیقتا من الان خیلی پشیمانم که چرا رشته ام را ادامه نداده ام.
البته آن موقع شرایط خاصی بود و خام اندیشی. مثلا دلم می‌خواست دنیای بهتری برای خودم درست کنم یا مهاجرت کنم. برای همین درسم را رها کردم. البته نتیجه ای نداد و بعدش هم که شروع به کار کردم. ولی الان فکر می‌کنم که اگر یک روزی به اندازه دو سه سال وقفه ای در کارم ایجاد کنم، یکی از کارهایی که دارم و جبران عقب ماندگی است برگشتن به تحصیل در رشته ای است که خیلی هم دوست داشتم. روان شناسی دقیقا علمی ‌است که حتی بیشتر از خود بازیگری به بازیگر کمک می‌کند. من همیشه با خودم فکر می‌کردم که اصلا انسان یعنی چه؟ اصلا خود من کی هستم؟ من یک آدمم از بین میلیون‌ها آدم یک کشور آسیایی که آن کشور یکی از چندین کشور آسیایی است در قاره ای که یکی از پنج قاره است. در جهان خیلی کوچک به حساب می‌آید. پس ما دقیقا کجا هستیم؟ بعد یکی از دوستان جمله ای از حضرت علی(ع) برایم نقل کرد که:« همه آفرینش با عظمتش، آفرینش اصغر و انسان آفرینش اکبر است.» بعدها متوجه شدم که انسان با همین ابعاد کوچکش از هستی  و آفرینش بزرگ تر و پیچیده تر است. بنابراین وقتی شما قصه ای را روایت می‌کنید که در رابطه با یک انسان است، باید خیلی زلال و صادقانه این کار را بکنید تا مخاطبتان را به خطا نیندازید.

 الان که پرکارتر از همیشه هستید، آیا هیچ وقت به عنوان یک بازیگر به داشتن مدیر برنامه فکر کرده اید؟
بله. ولی شخصی را که بتوانم با او به یک تفاهم درست و صحیح برسم، آن قدر که بتوانم به او اعتماد کنم، پیدا نکرده ام. کسی که مطمئن باشم تمام حرکت‌هایی که می‌کند به نفع من است. آن هم به این دلیل که دیدگاه‌هایمان به منافع، متفاوت بوده است. با چند نفر که صحبت کردم همه می‌گفتند که باید با شرایط روز حرکت کنی و نفعت را در نظر بگیری. آن‌ها اغلب دیدگاه موفقیت مالی را مد نظر داشتند ولی من در کنار موفقیت مالی به چیزهای دیگر هم فکر می‌کنم. چون در کار هنری تجارت هم وجود دارد ولی این تجارت در اولویت اول نیست. من برای خودم خط مشی دارم که حتی ممکن است خلاف جریان روز باشد. برخی فیلم‌های این چند سال اخیر که فروش‌های بسیار خوبی هم داشته، فیلم‌هایی نبوده است که من بپسندم. ولی خوب است که کسی نه به عنوان مدیر برنامه بلکه بیشتر به عنوان مشاور حضور داشته باشد. چون در آخر اگر قرار است به مقصد برسم، خود من باید پشت فرمان بنشینم حتی میزان سرعت را هم باید خودم تعیین کنم. به نظرم هماهنگی خیلی زیادی باید بین مدیر برنامه و موکلش وجود داشته باشد.

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

www.seemorgh.com/culture

منبع: khorasannews.com

 

شهاب حسینی برنده سیمرغ بلورین نقش اول مرد+گزارش تصویری

همه دروغگوهای فیلم «درباره الی»

گزارش تصویری فیلم «درباره الی»

روزی که امین بازیگر شد!!

گزارش تصویری فیلم «محیا»